به ستارگان رشک میبرم و به پایداری و ثباتشان .

چه ببینمشان و چه نه موجودیت آنان حتی به قدر لحظه ای قابل تردید نیست .

پس تقصیر  ندیدنشان از من است حتی اگر در پرده ابر شبانگاهی مستور مانده باشند .

و چه متفاوت است این بودن لایزال  ستارگان  با بودن همواره ماضی  من، تو و حتی ما .

نبود نمان به سادگی بودنمان است و بودنمان به راحتی مُردنمان .

اینکه بودن را  با عدم در یک سبد قرار میدهم در اصل قیاس مع الفارق است و کنایت از

همان فعلیت فعل ماضی  که شاید معدودی از ما وبلاگ نویسان آن را به درستی درک و

 لمس نکنند و باعث سوتفاهم ایشان بشود .

که البته در اینباره محق هستند و در رابطه با حقشان باید بگویم به درک !

این چند روزه که به علت مشکلات متعددی به روز رسانی  این صفحه به تاخیر افتاد

 فرصتی بود برای  خوز و غوری در اینباره  که در ازمنه نه چندان قدیم و آن سالیان که

 کامپیوتر و اینترنت و حتی تلفن در دسترس و موجود نبوده زندگی بندگان خدا به چه صورت

 میگذشت که اگر بخواهم از تجربه خودم در این مورد حرفی بزنم میگویم

نبودنشان همانطور گذشت که  بودنشان می گذشت .

در اصل من که به نوبه خودم تفاوت فاحشی در بودن و نبودن این

 معضل ملی و البته دُوَلی( وبلاگ نویسی ) ندیدم .

بی تاثیریمان را انکه نمیداند خواجه حافظ تگزاسی است و تاثیرمان را آنکه درک کرد

 اکبر آقای گنجی !

بهتر است  به دور دیگ خالی های و هویی نکنیم .

ما وبلاگ نویسیم و همین ..

 و همین وبلاگ نویسی را اگر قدر میگذاشتند از عبادات سالکان شب

عظیمتر و چون بی مقدارش کردند از جیغ عجوزگان کوچه التماسی ها بیمقدارتر شد .

و این  بی مقداری را ما قاطبه وبلاگ نویس از تصدق سر خودمان داریم که همه

 در آن واحد منی هستیم به غایت جامع المن .

حرف آن است که من میگویم .. درد آن است که من دارم ..

 سیاست را فقط من میدانم و باقی همه شِر است و از عشق اگر یک حرف راست باشد

 یا من  گفته ام و یا من خواهم گفت .

و این من حرامزاده که عجانت و موانستش با ایران و ایرانی به کهنگی

 آسیاب یزدگرد است وبه آشنایی سانتیفوژ و اتم و غنی سازی تا گاه  آمدن ما میشود

همچون صاعقه بر فرق جمع فرو می آید که :

 هشدار .. من هستم تا خیال همه راحت باشد .

خجالتم که بگویم بودن یا نبودن هم مانند همه لالایی ها به قصه پیوسته و دیگر مسئله نیست.

 تلخه حکایتی است اما حقیقت است ....

حالیه از پس این تاخیر ناخواسته و این فرصت زیاده از همه سروران عزیزم که طی

 این مدت خبر و حالی از همان من حقیر و خطاکار پرسیدند تشکر میکنم و

 به نمایندگی  من از همگی دوستان پوزش میخواهم که در نبود اولین امکان  یک

اتصال ساده به دنیای اینترنت که همانا پول قبض تلفن منزل من بود قادر به پاسخگویی و

 پس دادن بازدید و ایضا تبادلات معموله ی لینک و لوگو که از ارکان رکین و

 بلافصل دنیای مجاز و منکر و مکروه است  نبودم .

  باشد که در فرصتی جبران مافات کرده و از خجالت شما عزیزان و البته این من

 که همه مشکل از اوست در آیم .

ضمنا توضیح ضروری اینکه میان غیبت صغری من و قطعی تلفنم و سفر ریاست جمهور

به نیویورک و آن نطق تاریخی اتمی ـ مذهبی ایشان هیچگونه ارتباطی وجود ندارد و همه

شایعات در این باره به سبک آقای آصفی شدیدا تکذیب میشود .!!!

به قول خیلی معروف و مرحومی :

دل را ز خود بر کنده ام با چیز دیگر زنده ام ... عقل و دل و اندیشه را از بیخ و  بن  سوزیده ام

ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی . . . دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده ام

دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته . . . من با اجل آمیخته در نیستی پریده ام

در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون . . دامان خون آلود را در خاک می مالیده ام

در دیده من اندر آ وز چشم من بنگر مرا . . . زیرا برون از دیده ها منزلگهی بگزیده ام

خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن . . . بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییده ام

وقتي گفت

:(( عصر چهارشنبه من ...
عصر خوشبختي ما ،
فصل گنديدن من ، فصل جون سختي ما .. ))