احتیاج مرز بین انسانها نیست / هفتمین دوره جشنواه خیریه پیام امید ۲۹ مهر تا ۱ آبان 

 همیشه فکر میکنم کسانی که به اقتضای شرایط روزگار ،محتاج هستند
  و محتاج زندگی میکنند در اصل آیینه ای هستند برای دیگران تا اونها بتونن
  با رسیدن به این باور که "احتیاج" مرز بین انسانها نیست به مدد وجود این
  افراد محتاج ، ضریب قدر شناسی و مسئولیت پذیری  رو در قبال
  " روی دیگر سکه ی خودشون " نشون بدن و بجا بیارن.
  یعنی این شکلی در نظر بگیرید که اوضاع از منظر یک فرد محتاج نهایتن 
  میتونه عادی به نظر برسه  . نداری ، فقر ، اعتیاد ، بیماری و هر وضعیت
  نابهنجار دیگری بعد از مدتی اگر قابلیت رفع و رجوع نداشته باشه در
  حداقل ترین هاش قابلیت همزیستی رو پیدا میکنه و فرد گرفتار در این
  معضلات نهایتن سعی میکنه در یافتن راهی برای همراهی با کُلیت 
  جامعه پیرامونی خودش .
  اما همین همزیستی فرد با مشکلات خاص خودش هست که باعث 
  برجسته شدن نقش همون جامعه پیرامونی یعنی ما افراد عادی جامعه 
  میشه و دلیلی میشه برای عدم بی تفاوتی در ضرورت اثبات موجودیت
  دو طرف این جریان یعنی افراد عادی جامعه و دیگرانِ محتاجتر از اونها .
و تعریف این افراد عادی جامعه یعنی " ما " ، یعنی قسمتی از همین اجتماع که گاهی به خاطر غفلت
و یا در تلاش برای گریز از روبرو شدن با واقعیات تلخ و گزنده ی قسمت دیگری از اجتماع که در اصل خود
حقیقی مون هستند اما در زاویه و ضلع دیگری قرار داند سعی میکنیم به خودمون بقبولونیم که
مشکلات ما بدترین و خودمون بدبخت ترین مخلوقات خداوندیم و این ندیدن رو گاه اونقدر تداوم میدیم
که از یاد میبریم اگر کمی دقت کنیم و شرایط سست و نامطمئن اقتصادی اجتماعی روز رو در نظر بگیریم
هر لحظه احتمال جابجایی این دو ضلع ( ما با اونها ) محتمل و موجود جلوه میکنه . 

پس فکر میکنم بهتره هر زمان که فرصتی دست میده برای حضور در این تجربه از درک ضلع و قسمت
دیگری از خودمون و توجه به مشکلاتی واقعی تر و عمیق تر از اونچه که ما در طی زندگی معمولی
تجربه کردیم بهتره از دستش ندیم و به نحو احسن از موقعیت بوجود اومده برای اثبات و ابراز وجود در
دلیل بودن و یا به عبارتی لیاقت داشتن عنوان انسان بودن و انسانیت بهره ببریم .

بهرام که گور می گرفتی همه عمر . . . 

های اهالی آینده با شمایگانیم که بعد ما می آیید و مثل ما البته دل خوش می کنید به این دنیای
فانی و یا نمی دانید و یا نمی خواهید بدانید و یا اگر می دانید هیچ قصد نخواهید کرد که به روی
مبارک خودتان بیاورید که یک روزی قرار است بروید ازش .
در جریان باشید که همین دویروز ( دویروز دیروزی را گویند که یک روز دیگر ازش گذشته باشد ) یک
فقره زلزله آمد در شهر تهران که دیگر کامل کرد همه فواید و خصائل ویژه این کلانشهر عزیز را که
بعد جوی های گند گرفته و هوای مملو از منوکسیدکربن ، آراسته است به بهترین مدیران و مُدبران
 در تمامی ادوار تاریخ که کار مانده بر زمین
 هیچ نماندستشان و چون حال خوش دارند
 از سعادت خلایق و  احدی از رعایاشان را
 نه اندوه تنگدستی مانده و نه شکم گرسنه
 و نه مغز و جانشان از سرنگ افیون فسرده
 و نه داغ عزیزیشان بر دل ،
 پس به کفایت و فراست افتاده اند که حالیه
 چون از اصلاح امور مردمان مضارع  فارغ
 گشته اند و دیگر خدمتی نماندست که نکرده
 باشند پس لاجرم به جهت رفع بیکاری حدود
 خدمات بی نظیر خود را از مرزهای تاریخ و
 قرون و اعصار نیز فراتر برده به اصلاح امور
 مردمان ماضی بپردازند پس در اولین قدم
 قصد کردند تا انتقام جمله دهاقین و زارعین
 و کسبه و تجار مظلوم و ستمدیده ی قرون
 گذشته را از پادشاهان ستمگر و دیو سیرت
 بستانند و در این باره چاره آن دیدند که عزم
 فرمایند بر حذف پادشاهان از کتب تاریخی
 مدارس تا دیگر ذهن پاک کودکانمان نیالودد
 به اسامی بی اِعراب پارسی و ندانند که
 کوروش مرد بود یا زن و ندانند که داریوش
 نه یکی خواننده که شاهی بوده است
 در باستان ایران زمین .

حالیه در بحر تفکریم اما که چگونه است روایت آن تاریخ که شاه نداشته باشد ؟!
فی المثل یک خسرو پرویز نداشته باشد که ختمی مرتبت محمد مصطفی ( ع ) به دعوتش نامه
بنویسد و او پاره کند البته ؟!
یا اینکه چطور ممکن است یک انسانی در مثلن بیست سال آینده بشود وزیر خزانه داری این
کشور و ببرندش خزانه و آن کوه نور را نشانش بدهند و بگویندش : این را که میبینی یک آقایی
رفته بوده هندستون و با خودش آورده و البته یک هیئت همراهی هم داشته مشتمل بر چندین
هزار نفر که آن موقع ها لشگر می گفتندش و البته این لشگر اگرچه کشیدنی بوده اما فرق داشته
کشیدنش با  قلیان و سیگار و جمله آلات و ادوات مصنوع و یا لطیف کشیدنی !
و اصلن چگونه است احوالات آن کتاب تاریخ وقتی که بیاورند در آن " میرزا رضای کرمانی در صحن
حضرت عبدالعظیم دفعتن از دستش در رفت و از سر خوشی زد یک بابایی را کشت " !
و یا ....   بگذریم ...
تاریخ را اگر نخوانده و ندیده باشیم حداقل گاهی شنیده ایم پس یادمان باشد در همین تاریخی
که امروزه این خادمین تیره نشین ما ملت سعادتمند سعی بر حذف حقایق روشنش دارند روزگاری
بوده است در مصر باستان که چون " امن هوتب ( آخن اتون )" که فرعونی بود یگانه پرست و
دموکرات رخت از این دنیای هزار داماد بربست جانشینانش به انتقام از بی حرمت شدن
خدایان مصنوعشان تمامی آثار و نشانه های بیست سال حکومت سوسیال دموکرات او را از صحنه
گیتی حذف و در اعماق خاک بیابان ها مدفون کردند تا در آینده رد و اثری از آن دوره که به زعم
ایشان دوره فترت و لعن خدایان معابدشان بود به جای نماند مبادا که در روزگار آتی هم باز کسی
را هوس یگانه پرستی و طفره از جنگ و حذف فاصله طبقاتی به سر افتد .
اما زمانی که پس از چند هزار سال دانشمندان و باستان شناسان پای به ویرانه های کاخ های
تبس گذاشتند در اندک زمانی آنچه که کشف بزرگشان لقب گرفت همان " آخن اتون " بود که
شرح زندگانی و اعمالش در عمق بیشتری مدفون شده بود پس کمتر از دیگر معاصرین تاریخش
گزندش رسبده بود و هم اینگونه شد که به مدد رد و نشان همان فرعون حذف شده تمامی آن
دوران تاریخی را  مجدد بازشناختند .
آری .. بی جهت نیست که تاریخ را بزرگترین آموزگاران دانسته اند پس چه باک از بی خردی
خرده بی سوادان !

استاد "شمس الدین شنگرف" درگذشت  

دیروز دل آرا دارابی ، امروز بهنود شجاعی .. فردا ؟ 

شرلی مک لین جادویی / کـسـوف 

کفن دزدی وبلاگی یا ،، کلمه را در پستوی خانه نهان باید کرد ؟!! 

دو نـوازی / انسان دیگر 

مثل بقیه مردم  

دلیل بد ، بهانه ی خوب ! 

میگه : بهترین کار واسه تو اینه که بری یه مرکز مشاوره بزنی و مشاوره بدی به مردم .
میگم : چطور مگه ؟
میگه : آخه خوب بلدی گوش بدی .. آدم ناخودآگاه به خودش میاد میبینه داره خصوصی ترین مسائل
زندگیش رو بی رودربایستی برات تعریف میکنه ..
میگم : آره خودمم میدونم واردم توی دیالوگ برقرار کردن از جنسی که آروم کنه طرف رو اما یه مشکلی
هست که مانع میشه جرات کنم علنی مدعی باشم لایقم واسه مشاوره و مشورت های اینچنینی .
میگه : چه مشکلی ؟
میگم : مشکل اینه که معمولن اینجور وقتها اون وجه و ضمیر سواستفاده چی ناخلف من هم حاضر یراق
وایساده و بی قرار هی دست و پا میزنه که یه جوری خودی نشون بده و من هم در حین همین گفت و
شنود و مشورت ناچارم یه قسمت ذهنم رو بدم به کنترل این وجه شخصیتیم . در حالیکه کسی که
مشاور میشه این قسمت بازیگوش رو باید از خودش دور کنه .. پس عملن من مشاور خوبی نیستم ...
میگه : حالا یه بار هم شده تو زندگیت آدم باش بیا و با یه جنس مذکر هم مثل جناس لطیف همفکری
کن و مشاوره بده  بلکن این وجه شخصیتی خز و خولت هم بخوره تو ذوقش و بره پی کارش ..
میگم : اصلن فکرش رو هم نکن ... اولن که بدا به حال اون جنس مذکری که نیاز به همفکری خز خبیثی
مثل من داشته باشه و دومن هم که نتیجه چنین مشاوره ای میشه چرت و پرت چون نهایتن جفتمون
میدونیم از این وقت گذاشتن به هیچ طرف چیزی نمی ماسه !
میگه : خُب مگه قراره به خاطر مشاوره و همفکری چیزی هم به آدم بماسه ؟
میگم : علی الظاهر و تو حالت نرمال و آبرومندانه اش نه . اما پشت چشم ها و ژست های نجیب فکر
میکنم میل باطنی طرفین میخواد که بماسه ! چرا که همه هیجان و کشفش به همین ماسیدنه است !
میگه : پس خدا رحم کرد تو کشیش نشدی .
میگم : واقعن هم که خدا رحم کرد .. چون وقتی فکرش رو میکنم که اگه من کشیش بودم و میرفتم توی
اون کمد جالباسی کلیسا که وسطش پنجره مشبک داره تا اعترافات کسی رو بشنوم و براش طلب
بخشایش و آمرزش کنم اگه اونی که میاد واسه اعتراف تیکه ی ماهی باشه که بنا بر قواعد بازی و معمول
اینجور وقت ها باید هم باشه دیگه اگه خدا هم ببخشه محاله من ببخشم ! اون موقع حداقل سعیم اینه
که فرزند گناهکار رو برای پاک شدن کامل از تمام گناهان ببرم طبقه بالای کلیسا .
میگه : مگه طبقه بالای کلیسا چی داره ؟
میگم : به احتمال زیاد یه اتاق خواب مخصوص کشیش مجهز به یک فقره تخت اعتراف گیری !
میگه : پس همون خدا رو شکر که تو کشیش نیستی .
میگم : حالا چون کشیش نیستم دلت نمی خواد اعتراف کنی ؟
میگه : کشیش که نیستی هیچ ، کلیسا هم نداری که من بخوام توش اعترافی بکنم .
میگم : تخت که دارم !
میگه : دلیل خوبی نیست .
میگم : نه ، اما بهونه ی خوبیه .

_______________________________________

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه ؟
ساغر و باده بُوَد بر سر و دستم به تو چه ؟
تو اگر گوشه محراب نشستی ، صنمی گفت چرا ؟
من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه ؟
آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند ،
تو که خشکی چه به من ؟
من که تر هستم به تو چه ؟ !

آسانسور بزرگ ... آسانسور کوچک  

تردید در "تردید" { نقدی بر آخرین ساخته واروژ کریم مسیحی } 

از مدیر عامل ما تا مش قاسم غیاث آبادی و زیور ننه ! 

ضمیر اول شخص مفرد ، چند بخش است ؟  

مشکلی نیست ..  عادت کرده ایم دیگر ..  من که تازه نشسته ام همچنان آدم حسابی ِ
داستانم تا اینجای کار .
اما  یکهوئی متوجه می شوم هر دو صندلی جلویی پراید مسافربر تا زیر گلوی من عقب آمده اند .
به این ترتیب که اگر کسی جلو بنشیند انگار کادیلاک سوار شده و رسمن چیز لق آن عقبی ها .

من ِ آدم حسابی تبدیل می شود به  من ِ‌ معترضه :

ـ آقای راننده ، پراید از خودش کوچیک هست شما هم ماشالله صندلی ها رو تا بیخ دادی عقب.
قربونت یه ریزه بکششون جلو نفسم گرفت ..

راننده که ابعاد اندامی اش کمی بیش از مگس تسه تسه است با تفرعن و نگاهی طلبکار بی آنکه
برگردد از همان آیینه روبرو من معترضه را نگاهی می کند از پشت پلک نازکش :

ـ داش .. شوما اون عقب بازم راحت تر از مایی .. جای ما که ورزش می کنیم باشی چی میگی !!!؟
خدا وکیلی من همینجوریم جا کمه واسه رانندگیم ..

من معترضه از این جواب ابلهانه بر می آشوبد اما قصد مجادله ندارد.
آقای چاق یسار دستی زیر بغلش بوی اربعین سگ اصحاب کهف می دهد.
شیشه ها تا بیخ بالاست و هوای درون اتومبیل دم به دم بازیافت می شود .

من آشوبیده رو به مسافر ِ چاق یمین دستی یعنی خانوم کیف دار  :

ـ خانوم میشه اون شیشه رو یه کمی بدی پایین .. دارم خفه میشم ..
ـ نه آقا من سینوس هام چرکیه. باد میخورم  نمی تونم ..

من معترضه کم کم دارد می شود یک فقره انسان سگ خُلق در آستانه پاچه گیری ..

من به مسافر چاق یسار دستی یعنی آقای اربعین سگ اصحاب کهف :‌

ـ آقا شما اون شیشه رو بده پایین ..

آقای چاق اربعین سگ اصحاب کهف نگاهی مالامال از بلاهت و سرشار از سوال می اندازد،
لبخندی میزند ...
نمی دانم چرا سعی می کند در آن فضای کوچک خفقان آور دنده عقب برود ..
با تعجب نگاهش می کنم ..
بعد از کمی تلاش سرانجام آن حجم چرب ِ‌بد بو با اشاره ی سر جایی را که باید دستگیره شیشه بالابر
باشد و نیست را نشان می دهد. تازه می فهمم آن نگاه بلاهت آمیزش به من اکشن بوده نه ری اکشن ..

من ِ یک فقره انسان سگ خلق در آستانه پاچه گیری دیگر از کوره در می رود ،
داغ می کند ، سر می رود  :

ـ ای بابا .. آقای راننده شیشه شما پایین نمیاد ؟‌
ـ داشش شما چقده ناراحتی .. نه .. اگه قبلن پــرایـــد مراید سوار شده باشی حتمن باس
بدونی برقیه اینا .. اتصالی کرده . حالا این جوری خوبتره خُب ...

من ِ‌داغ کرده ی سر رفته  دیگر چاره ندارد جُز قورت دادن حیا .
می شود یک عدد من ِ‌لات ِ بی چاک دهن که بودنش در تهران امروزی از جمله ی ادوات راز بقاست !

ـ ای باااا .. آقا جون میشه بگی اگه الان یه نفر توی این ماشین بگوزه تکلیف بقیه چیه ؟‌‌

راننده متفرعن باز  از توی آیینه من ِ‌بی چاک دهن را با چشمانی گرد مینگرد این بار :

ـ داشش بی خیال ...

ـ نه دیگه بی خیال ِ‌چی ؟ همین الان این پشت انگار روده سگ جا دادن زیر بغل این آقا.مگه نه خانوم ؟‌
ـ وا !!  آقا درست نیستش این حرفها ها ! ( این " های جمع اضافه "‌در گفتار خود خانوم بود )
ـ نه بابا ؟‌ خانوم جون شما اگه درستشُ میخوای  اول لطف کن این کیفتُ از توُ کــون من بکش بیرون .

خانوم به سرعت آن قسمت از بدن بد قواره گوشتالواش را که احتمالن پشتش محسوب میشده را به
طرف درب می چرخاند و با چشمانی گرد و وحشتزده من را به مثابه یک عدد روانی نگاه می کند ..

آقای چاق اربعین سگ اصحاب کهف مشخصن از همجواری یک دیوانه در عصرگاه یک روز سخت کاری
آنهم در آن فضای تنگ غیر قابل انعطاف ترسیده .. هیچ نمی گوید .. زر نمی زند .

راننده ی تسه تسه جفت پایش را روی پدال ترمز می کوبد ..

ـ آقا قربونت بی خیال جان مولا ..
ـ آره بی خیال .. خانوم برو پایین پیاده می شم ..

درب که باز می شود احساس می کنم دوباره مادرم را سزارین کرده اند .. نفس عمیقی می کشم .. ..
خانوم مسافر سریع می نشیند و سریعتر درب را می بندد مبادا من پشیمان بشوم ..

کپسول بازیافت با محتویاتش راه می افتد میرود .. نگاهی به این طرف آن طرف می کنم ..
هوا خوب است و بلوار کشاورز مثل همیشه آدم و حیوان را هوسی می کند که یک قدمی بزند ..

می خواهم بروم اما پیرزنی ظریف از آن پیرزن های سانتی مانتالی که با دیدنشان آدم از پیری خوشش
می آید کنارم ایستاده .. مردد و نگران چراغهای وحشت خیابان را نگاه می کند :‌

ـ‌ خانم ، اجازه می دید کمکتون کنم ؟‌
ـ فدات شم پسرم . محبت می کنی ..
ـ  خواهش می کنم ..

پیرزن سانتی مانتال را تا وسط بلوار مشایعت می کنم در حالیکه یک دستم به چراغهای وحشت هشدار
میدهد که یواشتر چند کلام  بذله گویی را هم تخمه آن همراهی کوتاه می کنم ..
وسط بلوار پیرزن سانتی مانتال مانند آنکه دست دوستی را بفشارد دستم را می گیرد :‌

ـ چقدر خوبه همه جوونها مثل شما متین و مهربون باشند ..

لبخند ملیح من به اندازه کافی شباهتم را با آنچه که پیرزن سانتی مانتال می بیند یا می خواهد ببیند
کامل می کند ..
ـ خواهش می کنم خانوم .. فقط انجام وظیفه بود .

خوشبختی درون یک فنجان قهوه  

منوي اصلي

آخرین مطالب

آرشيو موضوعي

نگارش هاي من

سينمالاگ

ادامه مطلب

آمار وبلاگ

امکانات

آرشيو مطالب

دوستان

پيوندهاي شبکه