حتي قاطر هم عرعرش ارجيناله ! 

نمره ی بیست به آرتروزِ دانا شهرِ تهران !  

نمره ی بیست به آرتروزِ دانا شهرِ تهران !  

هزار الله اکبر ، مرحوم پدربزرگ قوت کمر داشتند قاعده سنگ آهن پس از چند همسر اولاد انداختند
متعدد که مباد روزی روزگاری نقش خاندان مفخم به بلیه یا آفتی حذف گردد از صفحه روزگار .
و اما سیاست خاندانی را نه تحصیل علم که بیشتر اندوختن مال بود که سرمشق می شد و نتیجه
چنین سیاستی اگر کف اطلاع از مفاهیم و واژگان محیط پیرامونی بود هیچ تعجب نداشت ،
که همین کف را کفایت بود برای تفریق و یا اضافه ی ریال و تومان به جهت تقسیم .
 
باری آنگونه که راویان خاندانی آورده اند روزی یکی از عمو ها که عزیز مرحوم پدربزرگ بودند بعد
عدم فارغ التحصیلی از مقطع دبستان ! تشخیص مشخص می دهند که تحصیل علم بی ثمر است
پس نوکران خانه پدری را امر می نمایند که : بروید از آن معلم فلان فلان شده آن نمره ی بیست مرا
بگیرید و بیاورید که دیگر قصد درس خواندن ندارم و مرا همان یک دانه 20 بس .
 
پس چون عمله اکره ی منزل پدربزرگ به تعاقب فرمایش دردانه ی ایشان به مدرسه می روند تا
20 کذایی او را از معلم فلان فلان شده باز پس گیرند و خیالش آسوده کنند کاشف به عمل می آید
که سالی پیش از این و در درسی که خدا می داند چه بوده عموجان که آفت عالم علم و ادب بوده
پاسخی نصفه نیمه به سوالی شفاهی داده و معلم دلسوز از سر تشویق یک عدد 20 بی تاثیر را
در دفتر حضور و غیاب مقابل اسم او می نویسد و فی الواقع عمو جان آنقدر بی بهره از استعداد
تحصیلی بوده اند که خبر ترک تحصیلشان به خودی خود خبری خوش بوده برای اولیا مدرسه .
لکن  از انجا که طاعت امر متاع مرحوم پدربزرگ در پیگیری پرونده تحصیلی عموجان دردانه از اوجب
واجبات بوده ایادی ایشان تا بر روی ورقه ای سفید یک عدد 20 به دستخط معلم مظلوم نمیگیرند
به خانه بازنمی گردند .
عمر جهان می گذرد و از آنجا که دردانه ی مرحوم پدربزرگ علاقه ای دیوانه وار به اتومبیل به خصوص
نوع سنگین آن یعنی کامیون داشتند از اولین روز دریافت تصدیق رانندگی رو به سوی بیابان ها نهاده
هفت شهر که هیچ هفتاد شهر عشق و ماعشق را می گردند و کامیون پس از کامیون تعویض
می نمایند و بر همین سبیل می روند تا حوالی سالهای آغازین دهه 60 شمسی که نسل جدید
کامیون ها و تریلر ها وارد سیستم حمل و نقل جاده ای ایران می شوند و البته عموجان هم که ذوق
داشتند بر هر محصول نوی کارخانجات اتومبیل سازی یک فقره " ولوو " تهیه نموده مشغول اموراتش
میشوند .
از آنجا که تکنولوژی بی دردسر اصالتن تکنولوژی نمی شود عموجان به صدای گیربکس کامیون جدید
که بر خلاف اسلاف قدیمی ترش غرش نمی کرد و کم صدا بوده حساس می شوند .
در سفری که به همراه یکی از دوستانشان به اصفهان می رسند بد نمی بینند اگر سری به اساتید
فنون تعمیر و سرویس کامیون در اصفهان بزنند .
اما در همان لحظه که استاد کار اصفهانی مشغول جستجو پیرامون علت و علل صدای مرموز گیربکس
کامیون بوده ناگهان دو اتفاق همزمان رخ می دهد .
 
ابتدا عموجان از استاد کار اصفهانی سوال میکنند که : حاج آقا این صدای گیربکس معلوم شد از کجاست؟
استاد کار مشغول تفحص و البته خست کلام اندکی طول می دهد در پاسخ و پیش از جاری شدن کلام
او دوست عموجان از سر خستگی تابی به گردن و ستون مهره هایش داده و می گوید :
_ حاج محمد ،  اخیرن سر و گردنم زود خسته شده و درد دچارم میکند ..
استاد کار اصفهانی از زیر کامیون بی آنکه سری بلند کند تا چشم مقصودی ببیند ندا سر می دهد :
_ حجی جون .. آ  .. فکر کنم از آرتورز باشد ..

نکته اینکه نه عمو جان و نه دوست گرامی ایشان به پیوست آن شرح که در باب کف اطلاع از دایره
واژگان عمومی رفت هیچکدام تاپیش از آن هرگز صوتی از این " آرتروز " که کلمه ی به غایت خارجی
بوده و البته هست به گوششان نخورده بود .
پس بی انکه از خجلت سوال : آرتروز دیگر چیست ؟ به در آیند سر در گریبان تفکر فرو می برند که این
کامیون های نسل جدید چه چیزهای عجیب غریبی دارند . آرتروز !!! باز هم خوشا به  آن کامیون های
قدیم که از این قرتی بازیها نداشتند ..
و پیوسته در این بحر تفکر آمدند تا ولایت و به هر کس که رسیدند گفتند :
_ این کامیون های جدید خیلی دردسر دارند .. یک چیزی دارند درون گیبرکس شان که آرتروز نام دارد
ویدکی هم ندارد البته !
____________________________________________________________________________
عذر تقصیر بابت تاخیر در بروز رسانی و سر زدن به دوستان . البته دیدار دوستان را از دست نداده ایم.
جمعه به نمایشگاه بین المللی رفتیم و الناز و سرور و چند حوری پری دیگر را آنجا دیدیم و بعد آنکه
یک عدد کیف چرمی خوشگل و چند خودکار و روان نویس به زور ! هدیه مان دادند سوار بر اتومبیل
دربان کنسولگری بهشت ما را بردند تیراژه شکلات داغ به حلقمان ریختند زیر باران .
شنبه دکتر جان آرش آمدند شرکت شکایت داشتند از تطویل لوله کشی عمارت جدیدشان و کمی به
انبساط گفتیم و خندیدیم و مقرر کردیم یک مراسم فیلم مستهجن تماشاکنان در یکی از منازل ما یا
ایشان برگزار کنیم انشالله .
یکشنبه صبح را هم در جلسه دفاع پایان نامه ی ارشد لوییز جان حضور بهم رساندیم به جهت انرژی
مثبت که به واسطه خارش پشتمان دچار هیئت ژوری کردیم و البته به همین دلیل اساتید لوییز جان
اینها یک فقره 20 کله گنده که البته به اشتهار 20 عموجان ما نبود اعطا کردند به پایان نامه مشترک
ایشان و احسان الله خان که خیلی پایان نامه کت کلفت و خفنی بود تحت عنوان :
" بررسی شناخت زیر ساخت های تفکر علل نقشه دانا شهر تهران از قرون و اعصار گذشته تا امروز
و مقایسه آن با بوینوس آیرس و بارسلون و لندن جهانخوار اینا و .. قص علیهذا ! "
این تازه نصف عنوان پایان نامه اش بود .. فکر کنید خودش چقدر بود !

بیا با هم بریم سفر مشهد مشهد  

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز .. ایضن زن نکوکار هم البته !  

  جای دوستانی که نیامدند سبز که امسال
  هم در بازارچه خیریه خیلی خوش گذشت
  و باز دیدار دوستان و چهره های آشنا مثل
  هر سال بر سعادتمان افزود .
  ضمن اینکه تا اونجا که یادم نیست خیلی تا
  وبلاگ نویس آمده و سر زده بودند به غرفه
  آلوچه و لواشک و کلی اسم وبلاگ اونجا درج
  بود که حتمن به زودی در وبلاگ حامی بلاگ 
  میتونید اسامی کامل وبلاگ نویسان حامی
  بازارچه خیریه پیام امید  رو ببینید .
  البته بودند دوستانی که اگرچه سعادت دیدار
  و حضورشون مقدر نشد اما به عنوان نمونه 
  امیرکیهان عزیز با فرستادن نماینده ای رسمن
  ترکاندند با اهدای مبلغ یک میلیون ریال و البته
  فرنگیس خاتون هم که فرصت دیدارش میسر
  نشد مبلغ پانصد هزار ریال رو اهدا کردند که
  امیدوارم این ذکر از همت این دو دوست عزیز به
  جهت تبلیغ نیکوکاری شمرده بشه و باعث گله
  و شکایت این دو عزیز نباشه . 
در نهایت از همت وبلاگی های نیکوکار و خردمند چه فروشندگان و چه خریداران همینقدر بگم که امسال
هم آمار فروش بالاتر از سالهای قبل رفت و فقط همین یک غرفه آلوچه و لواشک منتسب به جامعه ی
وبلاگ نویسان طی سه روز فروشش از ده میلیون ریال هم فراتر رفت .
امیدوارم این رویه در سالهای آتی همچنان تداوم داشته باشه انشالله .
البته همونطور که ذکر شد در بازارچه خیریه امسال فوران نیکوکاری بود و بنده هم به غیر از خرید چند
قلم "خوردنی و کردنی" ( منظور از کردنی وسایل مصرف کردنی است مانند یک دست قهوه خوری )
یک اقدام نیکوکارانه دیگر هم کردم که در ذیل خواهید خواند :
_____________________________________________________________________________

حالا اگر ما بیاییم یک چیزی بگوییم ، ذکری بکنیم در باب صالحات باقیات خودمان تا خلق الله یک پدر
بیامرزی به جهت شادی ارواح اجدادمان نثار کنند باز یک عده ی قلیلی از این یاوه گویان و جیره خواران
استکبار جهانی زرتی می آیند به جهت" تشویق اضحان " عمومی و سیاه نمایی قیل و قال راه
می اندازند که " هم باز این یارو از خود متشکره ( یعنی ما ) از خودش تعریف کرد" !

اما خدا به سر شاهد است که این بار دیگر سه فقره شاهد زنده داریم که به چشم خود دیدند و البته
ایمان آوردند که ما درباب مورد وثوق بودن و محل آسایش بودنمان در میان جماعت نسوان هرگز غُلو
نکرده ایم و اگر گاهی چیزی می گوییم جهت تنویر افکار خوشگل عمومی و یا تنویر افکار عموم خوشگلین
است !
باری قصه چنین بود که ما به همراه تنی چند از دوستان در محوطه بیرونی بازارچه خیریه ایستاده
بودیم به جهت صرف دخانیات .
گرم گفت و شنود غیبت مندانه بودیم که دفعتن چند نفری منجمله یکی دو تا از این هانی مانی های
آنچنانی { از همان اولالا ها } آمدند تا از پشت سرمان رد بشوند که یکهو یکیشان که ماشالله سرو
بلند بالایی بود از همانها که طره طره گیسوی بابلیس کشیده ی فشنی را یک وری میریزند بغل گونه
و چانه شان همچین با آرنج  زد پشت کت و کول این بنده ی حقیر .
ما اولش فکر کردیم که خوب حتمن به جهت تنگی راه دست آن سیمین بر بالابلند به پشتمان خورده و
مقصود ناثوابی نداشته اند خدای ناکرده . اما همین که هانی ِ بالا بلند از کنارمان رد شد ناگهان برگشت
و در مقابل چشمان وق زده ی الهام و فاطمه و رضا ، رو در رو و چشم در چشم ما انداخت و با یک حال و
لسان نازدار و کشداری که من گویم و تو نپرس سوال فرمودند : خونه تون کجاست ؟

و البته ما نیز فراوان از این سوال به غایت چند منظوره ی آن بالا بلند فشنی محظوظ و غافلگیر شدیم
چنان که انگار یکی پرسیده باشدمان " بگو ببینم تو با کیا میپری ؟ .. یالله .. یالله پاشو .. بیا پیشم .. اگه
نباشی دیوونه میشم .. دیگه دیره ..  ( ببخشید .. جو گیر بودیم ) خلاصه یک جوری این پرسمان را از
ما نمود که یک لحظه شک کردیم نکند آن سیمین برِ گل پیکر را قبلن جایی دیده ایم و خاطرمان نیست
و یا گوش شیطان کر شاید ایشان هم تخت مشهور را رویت فرموده اند و هم باز ما آلزایمرمان گرفته است
و خلاصه چنان از این سریعترین"پیشنهاد خانگی" در تمام تاریخ تجربیات آنچنانیمان جا خورده بودیم که تا
آمدیم خودمان را جمعُ جور کرده بگوییم :
ـ خونه مون ؟! چه قابل شما ای عزیز ؟ .. عبدم عبیدم .. چاکر درگاهم .. دستبوس آستانم ..
الاحقر کلبه خرابه ای دارد واقع در میدان انقلاب چهاراه لشگر ...
و البته همین تفکرات کوفتی مان یک کمی زمان برد ، برد که چه عرض کنم زمان کُشت و همین کمی
زمان لامصب باعث گشت تا یک پسرک قاشق نشسته ی مو سیخ سیخویی که در یک حرکت جهان
سومی مذبوحانه ظاهرن سعی داشت خود را همراه گروه بالابلند فشنی ها نشان بدهد از پشت سرمان
پریده و بگوید  : جردن !
 و ما هم البته دیگر نخواستیم توی ذوق پسرک بزنیم و گذاشتیم در آن فضای مالامال از شادی و
نیکوکاری او هم خوش باشد و از این توهم که دخترک آدرس منزل او را پرسیده و نه ما را لذت وافر ببرد
تا بدینوسیله ما نیز سهم خود را از التزام عملی به نیکوکاری و خیرات ادا کرده باشیم !
و البته بعدش هم بالا بلند فشنی با همان قاشق نشُسته ی سیخ سیخو  همراه شدند و رفتند اما
خوب ناگفته واضح و مبرهن است که اگر آنها از قبل همراه هم بودند دیگر لزومی نداشت پرسیدن سوال
چند وجهی ِ "خونه تون کجاست؟" به توسط آن بانوی بلند بالای نیکوکار !
به هر حال به غیر از میل وافر ما به انجام اعمال صالحه و نیکوکاری خالصانه حجب و حیای حضور دوستان
هم مانع بود در تعاقب بالا بلند فشنی به جهت تنویر افکارش با دادن نشانی منزل به ایشان و ایضن
رسیدن به نتیجه مطلوب !

استاد "شمس الدین شنگرف" درگذشت  

آسانسور بزرگ ... آسانسور کوچک  

ضمیر اول شخص مفرد ، چند بخش است ؟  

مشکلی نیست ..  عادت کرده ایم دیگر ..  من که تازه نشسته ام همچنان آدم حسابی ِ
داستانم تا اینجای کار .
اما  یکهوئی متوجه می شوم هر دو صندلی جلویی پراید مسافربر تا زیر گلوی من عقب آمده اند .
به این ترتیب که اگر کسی جلو بنشیند انگار کادیلاک سوار شده و رسمن چیز لق آن عقبی ها .

من ِ آدم حسابی تبدیل می شود به  من ِ‌ معترضه :

ـ آقای راننده ، پراید از خودش کوچیک هست شما هم ماشالله صندلی ها رو تا بیخ دادی عقب.
قربونت یه ریزه بکششون جلو نفسم گرفت ..

راننده که ابعاد اندامی اش کمی بیش از مگس تسه تسه است با تفرعن و نگاهی طلبکار بی آنکه
برگردد از همان آیینه روبرو من معترضه را نگاهی می کند از پشت پلک نازکش :

ـ داش .. شوما اون عقب بازم راحت تر از مایی .. جای ما که ورزش می کنیم باشی چی میگی !!!؟
خدا وکیلی من همینجوریم جا کمه واسه رانندگیم ..

من معترضه از این جواب ابلهانه بر می آشوبد اما قصد مجادله ندارد.
آقای چاق یسار دستی زیر بغلش بوی اربعین سگ اصحاب کهف می دهد.
شیشه ها تا بیخ بالاست و هوای درون اتومبیل دم به دم بازیافت می شود .

من آشوبیده رو به مسافر ِ چاق یمین دستی یعنی خانوم کیف دار  :

ـ خانوم میشه اون شیشه رو یه کمی بدی پایین .. دارم خفه میشم ..
ـ نه آقا من سینوس هام چرکیه. باد میخورم  نمی تونم ..

من معترضه کم کم دارد می شود یک فقره انسان سگ خُلق در آستانه پاچه گیری ..

من به مسافر چاق یسار دستی یعنی آقای اربعین سگ اصحاب کهف :‌

ـ آقا شما اون شیشه رو بده پایین ..

آقای چاق اربعین سگ اصحاب کهف نگاهی مالامال از بلاهت و سرشار از سوال می اندازد،
لبخندی میزند ...
نمی دانم چرا سعی می کند در آن فضای کوچک خفقان آور دنده عقب برود ..
با تعجب نگاهش می کنم ..
بعد از کمی تلاش سرانجام آن حجم چرب ِ‌بد بو با اشاره ی سر جایی را که باید دستگیره شیشه بالابر
باشد و نیست را نشان می دهد. تازه می فهمم آن نگاه بلاهت آمیزش به من اکشن بوده نه ری اکشن ..

من ِ یک فقره انسان سگ خلق در آستانه پاچه گیری دیگر از کوره در می رود ،
داغ می کند ، سر می رود  :

ـ ای بابا .. آقای راننده شیشه شما پایین نمیاد ؟‌
ـ داشش شما چقده ناراحتی .. نه .. اگه قبلن پــرایـــد مراید سوار شده باشی حتمن باس
بدونی برقیه اینا .. اتصالی کرده . حالا این جوری خوبتره خُب ...

من ِ‌داغ کرده ی سر رفته  دیگر چاره ندارد جُز قورت دادن حیا .
می شود یک عدد من ِ‌لات ِ بی چاک دهن که بودنش در تهران امروزی از جمله ی ادوات راز بقاست !

ـ ای باااا .. آقا جون میشه بگی اگه الان یه نفر توی این ماشین بگوزه تکلیف بقیه چیه ؟‌‌

راننده متفرعن باز  از توی آیینه من ِ‌بی چاک دهن را با چشمانی گرد مینگرد این بار :

ـ داشش بی خیال ...

ـ نه دیگه بی خیال ِ‌چی ؟ همین الان این پشت انگار روده سگ جا دادن زیر بغل این آقا.مگه نه خانوم ؟‌
ـ وا !!  آقا درست نیستش این حرفها ها ! ( این " های جمع اضافه "‌در گفتار خود خانوم بود )
ـ نه بابا ؟‌ خانوم جون شما اگه درستشُ میخوای  اول لطف کن این کیفتُ از توُ کــون من بکش بیرون .

خانوم به سرعت آن قسمت از بدن بد قواره گوشتالواش را که احتمالن پشتش محسوب میشده را به
طرف درب می چرخاند و با چشمانی گرد و وحشتزده من را به مثابه یک عدد روانی نگاه می کند ..

آقای چاق اربعین سگ اصحاب کهف مشخصن از همجواری یک دیوانه در عصرگاه یک روز سخت کاری
آنهم در آن فضای تنگ غیر قابل انعطاف ترسیده .. هیچ نمی گوید .. زر نمی زند .

راننده ی تسه تسه جفت پایش را روی پدال ترمز می کوبد ..

ـ آقا قربونت بی خیال جان مولا ..
ـ آره بی خیال .. خانوم برو پایین پیاده می شم ..

درب که باز می شود احساس می کنم دوباره مادرم را سزارین کرده اند .. نفس عمیقی می کشم .. ..
خانوم مسافر سریع می نشیند و سریعتر درب را می بندد مبادا من پشیمان بشوم ..

کپسول بازیافت با محتویاتش راه می افتد میرود .. نگاهی به این طرف آن طرف می کنم ..
هوا خوب است و بلوار کشاورز مثل همیشه آدم و حیوان را هوسی می کند که یک قدمی بزند ..

می خواهم بروم اما پیرزنی ظریف از آن پیرزن های سانتی مانتالی که با دیدنشان آدم از پیری خوشش
می آید کنارم ایستاده .. مردد و نگران چراغهای وحشت خیابان را نگاه می کند :‌

ـ‌ خانم ، اجازه می دید کمکتون کنم ؟‌
ـ فدات شم پسرم . محبت می کنی ..
ـ  خواهش می کنم ..

پیرزن سانتی مانتال را تا وسط بلوار مشایعت می کنم در حالیکه یک دستم به چراغهای وحشت هشدار
میدهد که یواشتر چند کلام  بذله گویی را هم تخمه آن همراهی کوتاه می کنم ..
وسط بلوار پیرزن سانتی مانتال مانند آنکه دست دوستی را بفشارد دستم را می گیرد :‌

ـ چقدر خوبه همه جوونها مثل شما متین و مهربون باشند ..

لبخند ملیح من به اندازه کافی شباهتم را با آنچه که پیرزن سانتی مانتال می بیند یا می خواهد ببیند
کامل می کند ..
ـ خواهش می کنم خانوم .. فقط انجام وظیفه بود .

وقایع اتفاقیه به قلم ناصر بن نمی دونم کی کی ( همان ناصرالدین شاه . مترجم ) 

افطار لاله ای + ات 

و اما بعد مدت ها هم باز یکی همایش برگزار کردیم با حضور چهر های قدیم و جدید وبلاگستان .
از بین مدعووین چهار نفر نیامدند اما هم باز حضور هیجده نفر برای افطار در لابی هتل لاله آنقدر
سر و صدا  داشت که پیانیست بنده ی خدای هتل هی بنوازد و هی ما هم هیس هیس بگوییم و
هی هم باز صدامان به صدا نرسد در آن محیط فراخ !

همانطور که حدس میزدیم در همان بدو ورود مدل جدید موهایمان مورد تایید عموم دوستان قرار گرفت
و کلیه ی اعضا حاضر در یک اقدام خودجوش و در حالیکه مشت های خود را گره کرده بودند یک صدا این
تغییر سیستم کله ای ما را مورد تایید و اینها قرار دادند و آرمان هایشان رو با گیسوزاسیون ما تشدید
بیعت کردند که البته اسنادش هم موجود است  .

اما حادثه بزرگ مراسم زمانی رخ داد که در میانه صرف افطار لوییز جان درخواستی آنچنانی کرد مبنی
بر اینکه : "امید جان میشه دستت رو بکنی توی چیز سعید ؟! "

و خوب حق بدهید اولین چیزی که به ذهن هر کسی میر سد کجای سعید می تواند باشد ؟!!

طفلک سعید کم مانده بود از فرط وحشت پس بیفتد انفارکتوس بنماید به جهت این درخواست عجیب
لوییز که لوییز جان زود تصحیح فرمودند که "منظورم موهاشه که خودت زدی " و به این ترتیب هم من و
هم سعید و هم کلیه ی پرسنل غیور و زحمتکش هتل لاله یک نفسی به راحتی کشیدیم !

و البته تا پیش از این حادثه سعید جان کلی شاکی بودند که چرا عکسش را در مطلب آرایشی آنجوری
شطرنجی کرده بودیم تا هر کس که دیده اینگونه فکر کند که منظور ما این بوده که دماغ او را عمل
کرده ایم !! و ما هم هرچقدر توضیح دادیم که اخوی جور دیگری ممکن نبود زیر بار نمیرفت ..

  الهام جان هم که مثل پگاه به همراه منزل
  محترمشان ( آقاشون ) تشریف آوردند آه از
  نهاد همه دوستان در آمد .. !!
  اشتباه نشود  ..
  همه با دیدن منزل الهام اینها یک آهی کشیدند
  که : بگردم الهی .. چه پسر مظلوم و خوبی .. !
  نکته جالب برنامه افطار وبلاگی ها این بود که
  این بار چند وبلاگ نویس محصول مشترک هم
  حاضر شدند که نیمه لبنانی و نیمه سوری بودند .
  و با توجه به حضور خوب و ارزشمندشان
  انشالله در تلاش هستیم در قرارهای  بعدیمان
  تعدادی از وبلاگ نویسان جزایر گوآم و قناری را
  هم دعوت بنماییم که اگه خدا بخواهد ابعاد
  بین المللی تری به این قرار هایمان بدهیم .
  خدا را چه دیدید ؟ شاید همینجوری انقلابمان را
  هم صادرات کردیم بلاخره .
در حین مراسم افطار خوران ، من و سعید در یک اقدام شریرانه اعلام نمودیم که هر تازه دامادی که پیش
از عروسی به جهت آموزش و انجام مراسم رقص تانگو و یا سالسا اقدام نکند متحجر و محکوم است و به
این ترتیب هر دو منزلین الهام و پگاه رسمن بیچاره شدند چون من و سعید هی مثلن انگشت حیرت به
دندان گزیدیم که مگر می شود داماد در شب عروسی نتواند تانگو و یا سالسا برقصد ؟!! معاذالله !!

و البته به جهت تنویر افکار عمومی من و سعید یکی از قسمتهای رقص تانگو { همان جایش که یک
چپه گُل میگذارند لای دندان های همدیگر و هی میکشند و هی ناگهان با تعجب نگاه مشکوک میکنند
به هم!! } را فی المجلس اجرا کردیم که البته چون گل در دسترس نبود به ناچار از گیاه جعفری سر سفره
استفاده نمودیم که با تاییدات و تشویقات حضار همیشه در صحنه روبرو شد !

طی این مراسم کماکان این مشکل شیرینی ندادن پگاه و منزلش به قوت خودش باقی ماند هم باز تا
الهام و منزل وی هم به تأسی از ایشان از زیر بار شیرینی دادن در بروند هم باز.
بهانه الهام اینا این است که تا اینها ( یعنی پگاه و منزل ) که پیشکسوتان عرصه ازدواج و خواستمگاریند
شیرینی نداده اند ما ( یعنی خودش و منزلش ) نمی توانیم پیش دستی کنیم به همین جهت از همین
تریبون به پگاه و منزلش اعلام میشود یا در اسرع وقت نسبت به مهمان کردن دوستان به یک فقره شام
یا نهار  اقدام می کنند یا اینکه ما ناچاریم این اخطار را کما فی السابق هی تکرار کنیم تا به نتیجه
برسیم انشالله !
طبق دستور جلسات پیشین در این مجلس هم سعید مجددن بسته پیشنهادی خودش را مشتمل بر
تذکراتی به خانم ها در باب دقت و مراقبت از امر خطیر "شوهر نگاهداری" ارائه کرد و از معضل بزرگی به
نام "قحط الشوهر" به عنوان بدبختی بزرگ قرن حاضر نام برد !

البته همه اینها که نگاشتیم مربوط بود به این سر میز که ما لبه هایش بودیم و خدا به سر شاهد است
که ما از آن سر میز که دولتین جدیدالمتاهلون در راسش نشسته بودند هیچ خبر نداریم که چه کردند و
چه گفتند !
در پایان و در میان تشویق پرسنل غیور و زحمتکش هتل لاله به همراه پیانیست عزیزو ماخوذ به حیا و
مدیریت هتل و کلیه مسافرین محترم که با چوب دنبالمان می کردند ناچار شدیم تا محل را در کمال وقار
و متانت ترک کنیم و به روی خودمان هم نیاوریم که چرا این همه انسان متمدن سر یک میز شبیه
"شام آخر" اینقدر بلند بلند حرف میزدند ؟!

و اما تعدادی از دوستان حاضر در این مراسم که می توان از ایشان نام برد به شرح زیر می باشند :
"حالا اینکه از تمامی هجده نفر اسم نمیبریم به این خاطر است که نمیدانستیم مجازیم یا خیر.
لیک جهت اطلاع رسانی و رفع کنجکاوی دوستانی که که مشترک هستند " می توانم بگویم که غیر از
من و سعید و آق رضا ترلان و لوییز و پگاه و مجی(مجی = منزل مربوطه پگاه اینا) ! و
الهام و نوید( نوید = منزل مربوطه الهام اینا ) ،میتوان از فابی جان و ساناز و آقای حافظ و  آقای خوابگرد و
خانم ها مامان وروجک + وروجک کوشولو ناز و بامزه شون و نوشین و مهرناز و ماهک و ستاره دنباله دار
و ترنم باران  اسم ببرم ..
چندتا شد ؟ .. تازه خوب است نخواستیم اسم ببریم شدند هجده تا و نصفی از هیجده تا ! و البته
همگی هم جواز دادند جهت ثبت در تاریخ مذهبی وبلاگستان فارسی !
______________________________________________________________________________

" ات "

عقربه های  بیهوده ،
در انتهای یک خورشید انتظار ، ، ،
زیر بارانی که والس می رقصید .

همان بارانی که ؛

یک شب مانده به غروب ،      
پایین نیامد و به شوخی ...
آمدنت را چشم گذاشت

و مثل من ،
همین من منتظر .... 

حتی سایه ات را هم ندید .

و من گیج مانده ام  !
چرا همیشه این " ات "
به انتظار من متصل است ؟ !!!

نه به تو ،
نه به سایه ات ...
///////////////////////////////////////////////////////////////
امید صیادی

فصل های گرم ما به ! 

به من میگن عاقبت به خیر اما تو چیز دیگری ! 

پدر هم به حکم دست فرمانی که داشت تا می نشست میان چهار تا لوطی سبیلو که رفیق بودند
داد سخن سر می داد که : دادیم سر کتاب براش باز کردن . یارو گفته این بچه میشه مثل مصدق !
خیالم راحته رییس جمهوری صدارت عظمایی چیزی میشه به امید خدا این امید !

عمر دنیا اما گذشت نه به دلخواه و به میل پدر و مادر که آنجور که مقدر بود  گذشت .

و همیشه حسرت می خوردم که ایکاش اولیائی عاقل تر می داشتم تا حداقل به یکی از آن دو منصب
که بر اساس سر کتاب و پیش گویی و رمل و اسطرلاب ثابت شده بود لیاقتش را داشتم می رسیدم و ...

اما امروز و بعد این قضایای اخیر حقیقتش را بخواهید روز از روز باورم میشود که خداوند به طرز وحشتناکی
دوستم داشته و دارد . چرا ؟
خوب شما فکرش را بکنید آن پیشگویی ها درست از آب در آمده بود و منهم الانه یکی بودم از خیل دویست
و اندی وکلای مجلس هشتم با این داغ ننگ ابدی بر ناصیه تیره شان که دیدند بر ملت این عصر چه رفت و
دم نزدند و با آن همه کیا و بیا از دخترکان نابالغ و پیرمردان عصا به دست این سامان جاماندند و سایه ی
عافیتی موقت را در چاپلوسی قدرت به آفتاب ابدی عاقبت به خیری در پیشگاه ملت ترجیح دادند و یا خدای
ناکرده زبانم لال شده بودم رییس منتصب ـ منتسب دولت دهم که ...!
نه .. حتا تصورش هم پشتم را میلرزاند .
خداوندا خیلی شُکرت  که در این مملکت هیچ گوهی نشدم !
______________________________________________________________________________
اما تو چیز دیگری

بعضی چیزا از یادم آدم نمیره .. مثل طعم گس اولین خرمالویی که تجربه کردی .. مثل اولین تجربه
گنگ و خیره کننده فشردن یه گوله برف توی مشت .. مثل اولین فحش خواهر مادری که به یکی دادی ..
مثل اولین پُک عمیق و هُل دادن دود سیگار توی ریه .. مثل اولین باری که " درخت گلابی " رو دیدی
یا مثل اولین بـوسـه ای که دادی و گرفتی .. مثل اولین آغوش .. مثل اولین ارگـاسـم  ..
همه اینها که گفتم به کرات هم باز تکرار شدن توی موقعیت هایی دیگه ..
من خیلی خرمالو خوردم اما اولیش نشد .. خیلی برف بازی کردم اما مثل برف چهارسالگی تازه نبود ..
از یازده سالگی به بعد به خیلی ها فحش خواهر مادر دادم اما دیگه هرگز صورتم از خجالت سرخ نشد ...
من خیلی خیلی سیگار کشیدم و هم باز می کشم .. اما اون نشئگی اولین سیگار هرگز تکرار نشد ..
بعد از " درخت گلابی " خیلی فیلم دیدم اما هیچ کدوم به حرمت حرم عشقشون نگفتن " میم خانوم " ..
اما ...
اما پیش از تو خیلی ها رو بـوسـیدم .. و اونقدر این کار رو زود شروع کردم که هیچ یادم نیست
اولین بـوسـه ای که زدم روی کدوم لب بود .. بعد از تو هم خیلی ها رو بـوسـیدم  و توی آغوش گرفتم
اما ... اما نشد ..
بی تو نشد .. اونی که با تو شده بود ..
تو که اولیش نبودی ..
آخریش هم نبودی ..
اما دیگه تکرار نشدی ...
میفهمی ؟
دیگه تکرار نشدی ..

      آفاق را گردیده ام، مهر ِ بتان ورزیده ام                 بسیار خوبان دیده ام، اما تو چیز ِ دیگری

_____________________________________________________________________________
پانوشت اختصاصی:

ممنون به خاطر امروزی که خاطره شد به خاطر زنده کردن همه خاطره های بین من و تو که بی تکرارند !

امیدوار باشید  

یک توضیح و یک حکایت توضیح دار ! 

یک توضیحی لازم است در این مطلب درباره مطلب پیشین بدهم و آن این که :
من اگر تاکید کردم "حفظ جان دوستان و همشهریان و مردم { عموم مردم } اولویت دارد نسبت به هر
مورد محل مناقشه دیگری در جریانات اخیر" ، این دلیل بر اعلام تبری و فاصله گرفتن من از خطوط فکری
و ایده آل های ذهنی که عمری را در تعقیب و دسترسی شان سر کرده ام نیست .
هشدار به حفظ امنیت دوستان و جمهوریت نظام که هر جفتش این روزها گویی از طرف حضرات عدالت
محور و چماق پرور  به پشیزی نمی ارزد یک چیز است ، آزادگی و صراحت بیان به خاطر دست نکشیدن
از ایده آل های این دو روزه عمر  که قصد بر حماقت بار گذراندنش ندارم چیز دیگری .
این را به آن جهت گفتم که متاسفانه در این چند روز که به خاطر سرعت حلزونی اینترنت که حاصل
زحمات شبانه روزی برادران عزیزمان در "وزارت مخابرات دولت رایحه خوش خدمت" است ناچار شدم از باز
گذاشتن قسمت نظرات این صفحه پس دُر فشانی ها ( بخوانید عقده گشایی ها ) ی محدودی به ثبت رسید
که نشان میدهد صاحبین خطوط معجوجش معدود بی سوادانی ابله و احمقند که چون باد سودایی و بی بنیاد
این روزهای رهگذر به خشتک گشادشان خطور کرده ، ظن قدرت نمایی شان به ضرب و زور چماق و گزنک  و
فتح الفتوح حرمسرایی ِ صندوقات وزارت کشور کردنشان رنگ و زنگ واقعیت را همچون خلف خوشحالشان از
ضمیر رمال شان پرانده و متصور شده اند که :
بله البته ما فلز مغزان بی آبرو به یُمن و برکت حضرتش در فضای سایبر و نت هم اگر یک دو سه روزی بادی
در دهیم  فارغ از اینکه از کدام ناحیه باشد همین قدر که صدایش پرده گوشی را بلرزاند حتم  که حساب کار
دستشان خواهد آمد !
خطاب به این بد رقصان جدید الورود راحت بگویم :
 ای مگس ، عرصه سیمرغ نه جولانگاه توست ! عرض خود میبری و زحمت ما میداری ..
برادر و خواهر مغز شسته که از این سطور جز نقاشی آن را تمیز نمی دهی و به برکت تسهیلات مسجد
محل خوشحالی از کشف کامپیوتر و نت و وبلاگ و کامنت نویسی در میانه سال 2009 ! ، یک وقت گمان
ناپاکت نبرد که من و ما لحظه ای از مطالبه حقیقت جاری این روزها دست خواهیم شست و فراموش کار
خون های پاکی که به ناحق بر زمین ریخته شد کنج امن می طلبیم .
شرط عقل ما نه سر در مقابل چماق چماقداران بی عقل گذاردن که رسوا کردن معلمان بی تدبیرتان و در
بوق عالم کردن بی عقلی شماست .
باشد که نسل پس از شما را چشم حقیقت ببخشیم ورنه بر زدودن زنگار روح شما که دیگر امیدی نیست !

من نیز بی هیچ پرده پوشی و فرافکنی کماکان همانم که بودم .. همان کمترین خاشاک .. اما نه در نگاه تو ..
که من و ما بزرگی خود را در عظمت نگاه دیگران یافته ایم و می دانیم که هر چه پروازمان بلندتر ،در چشمان
کور شما ابلهان کوچکتریم  ..
پس دیگر چه باک از نگاه سفیهانه تان که به خدا قسم شما گول منگان گوج پشت ، نیم از این کم که گفتم
درک نتوانید کرد ، بس که نادانید !
_____________________________________________________________________________
_____________________________________________________________________________
حکایت آن پادشاه که حلال زاده بود !
آورده اند که روزی دو طرار به شهری اندر شدند و چون از فنون و صنعت هیچ نمی دانستند به حیلتی به
خدمت شهریار رسیده وعده کردند که اگر مزدی قابل مشمول شان شود برترین جامه پادشاهی زیب تن
او کنند.
پس شاه آن سامان دستور بداد به تهیه آلات بزازی و خیاطی و جمله اسباب آسایش اینان فراهم بکرد .
پس از چند روزی پادشاه همراه خدام و بزرگان امر به خیاط خانه اندر شدند تا از  به سامان رسیدن
برترین جامه پادشاهی در عالم آگاه گردند لکن دیدند که دو حیلت گر بزاز نما !  دوک نخ ریسی بدون نخ و
چرخ خیاطی بدون پارچه را دوره کرده اند و چنان به جهد مشغولند که گویی طاقه طاقه پارچه در میان
است . 
پادشاه از آن حال آشفته ماند و وزیر اعظم مردان را خطاب داد که ای ابلهان این چه حال است ؟!
آن دو تعظیم بلند داشتند و عرض کردند که شهریارا ، این نخ که می بینید ! از غوزه پنبه ای مرغوب و
مخصوص است که  جز حلال زادگانش آن را نتوانند دید پس این پارچه که در چرخ است نیز برآمده از همان
نخ جز به چشم حلال زادگانش نیاید و فی النهایه آن لباس که بدوزیم جز در چشم حلال زادگان رخ ننماید.

تا دو مرد حیلت ساز این بگفتند شاه و کابینه فی الفور و فی المجلس زبان به تحسین هنر خیاطان
گشوده از ترس انگ حرام زادگی یک سره در مهارت خیاطان و زیبایی و لطافت پارچه ی حلال زاده بین
سخن گفتند .
دو مرد خیاط نما ! چند روزی بر همین منوال خرج خود ستاندند و دست در هوا تکان دادند و وانمود بکردند
که جامه می بافند برترین جامگان شهریاران عالم .
چون روز موعود رسید مزد خود به کفایت و ملزم به انعامی گزاف ستاندند و جامه دانی مرصع را که قبای
حلال زادگی در آن پنهان بود به خدمت شهریار فرستادند .
شاه و جمله درباریان به محض گشوده شدن صندوق جامه دان هیهات گفته سخن ها در مدح هنر خیاطان
که اصالتن حلال زاده بودند که توان دوخت این برترین جامه عالم داشتند بر زبان راندند .
به میمنت تهیه برترین جامه عالم پادشاه دستور بر جشن عمومی صادر نمود و ملبس به لباسی که
نبود و نداشت در راس هیئتش قدم به کوچه گذارد تا جمله مردمان شهرش جامه حلال زادگی وی
ببینیند و ناچار همه رعایا شهادت دهند که جمله حلال زادگانند .
اما ناگهان در آن میانه کودکی خُرد که از دیدن عورت پادشاه در آن حال به حیرت مانده بود و البته که
چون بزرگان نقش کردن نمی دانست فریاد بر آورد : پس چرا این حلال زاده لخت است ؟!
____________________________________________________________________________
توضیح :
هرگونه تشابه میان نقل بالا که منشاء تاریخی دارد با وقایع تاریخی معاصر از قبیل دیدن هاله نور و
یا نتایج انتخابات اخیر اتفاقی و زاییده اذهان بیمار عده ای معلوم الحال اغتشاش گر است و نگارنده
ضمن اعلام انزجار از این گروه صرفن روایتگر دست چندم یک افسانه تاریخی است .
از معدود خواننده نما هایی که البته حساب شان از عموم خوانندگان صدیق این صفحه جدا ست و به خاطر
تبلیغات مسموم رسانه های بیگانه { به خصوص آن بی بی سی مادر قهقهه و آن "وی. او .ای" خار مامان
فلان } نمی خواهند این توضیحات را باور کنند دعوت می شود به جای گردن کشی و قلدر مآبی و تحریک
عامه به قانون گریزی به قانون احترام بگذارند و در یک اقدام مذبوحانه که انشالله تعالی پیشاپیش محکوم
به شکست است شکایت خود را در صفحه اول بلاگفا و در لینک "گزارش تخلف" به مدیریت سایت ارائه کنند
تا طی دو سه سال آینده در اولین فرصت بررسی شود . باشد که همه حلیم و قانون مدار بگردیم انشالله !

LOST استقلال  

و زمانی برای ازدواج ! و آخرین متن سال  

(( ۲۹ / ۱۲ / ۱۳۸۷ )) : 

{{ متن جدیدی با عنوان چند روز بعد در ادامه مطلب اضافه شده که توصیه می کنم مطالعه کنید }}

صبحانه .. شام  

کارت قرمز برای فردوسی پور / کارت زرد برای خاتمی 

منوي اصلي

آخرین مطالب

آرشيو موضوعي

نگارش هاي من

سينمالاگ

ادامه مطلب

آمار وبلاگ

امکانات

آرشيو مطالب

دوستان

پيوندهاي شبکه