تبليغاتX
گنجشکک اشی مشی - خواب و همه حسرتهای اتاق من . . .

خواب و همه حسرتهای اتاق من . . .  

 

خواب و همه حسرتهای اتاق من

 

 


 

نواي گيتار سانتانا ،

                            فنجان قهوه يی كه سرد شده،

                                                                       آواي اذان از منارها ی مسجد ارک 

  و من ، كه بيدار در بستر خواب

                                          در مانده از درك هوشياری عالمم.

 تلفن جيغ می كشد ...

                                  با خود ،‌ می پندارم كه خوابم ،،

 يك، دو، پنج ، هشت ....

                                 همچون يك جنين خود را در بستر جمع ميكنم ،

                                                                                               گرد می شوم.

 ميخواهم به ياد بياورم ،

 آن زمان را كه در رحم مادر

                                     با تاپ تاپ قلبش می خوابيدم،

                                                                              بيدار می شدم.   

باران نم نمش را به شلاق رگبار می بخشد،

                                                           شيشه ای مي شكند ،

و من ، بی فايده ،
                        خواب را در نابوده سكوت می جويم.

 

باد سردی می وزد،

                            باد دربند و دركه ...

يادش بخير،

                  رضا ، مسعود، فرزاد و من،

                                                     چه زود سر نوشت عشق را به يغما برد،

از چهارمان دو مُردند و دو نيز خواهند مُرد.

                                                           

پدر بزرگ ميگفت: همه آمده ايم تا بميريم،

                                                        به من دوازده ساله .

و عاقبت در صدمین سال تنهايي مُرد.

نه،
او را همچون سرهنگ آئورليانو به جوخه اعدام نسپردند،
                                                                          
سرطان يارش شد.

 با چشمان بسته

 به خود می خندم ،

                           به تفاوت سرنوشت پدربزرگها ،

                                                                  به تفاوت من و گابريل.

 می خواهم بخوابم،

                            شايد در خواب ، آرامشی ، سكوتی بيابم.

 

ساعت برقی بعد از من بيدار شده ، . . . ای خواب آلوده،

 

می توانست بيشتر استراحت كند

                                              تا يك نفس نگويد: omid, open your eyes

 

 و من به روزی می اندیشم ...

 

 كه با تمنا از فرشته خواستم صدايش را به ساعت ببخشد ،

                                                                             

چه خوب بود اگر آن روز خواب بودم و هرگز او را نميديدم .

                                                                            

چشمانش جادوی من شد در آن عصر پاييزی ،

 

و هشت سالی را با مغز ربوده من به بستر خواب رفت .

 

 آه خواب ، . . .

                    چه بی فايده می جويمت .

 تو را نيز همچون  رضا، فرزاد ، فرشته و سكوت...

 

به تمام حسرتهای اطاق آشفته تر از مويم می افزايم .

 

چشمانم را در ميان غوغای بی آرامش بر هم ميفشارم،

سانتانا از     la  isla  bonitaمی خواند ،

و من بايد خواب خواب بودن را ببينم ...

 

مانند همه روزهای زمستانيم .


زمستان ۸۲ / تهران / امید صیادی
la isla bonita: جزیره خوشبختی

نوشته شده در  سه شنبه سی ام مرداد 1386ساعت 15:38  توسط امید صیادی ( امیدوار ) |