باور كن خودمم نمي دونم چه جوريه  ..
اين روزها در حد چند نفر آدم سالم و كــسخـل صبح تا شب ميدُوم دعوا مي كنم .

كلاهمو برداشتن ناجور ..  منم  دارم سعی می کنم كلاه ديگري رو بر دارم ،
چكم برگشت خورده .. منم حكم جلب سيار ديگري رو گرفتم  ،
از مهموني ها فرار مي كنم اما مثل خر مهمون داري مي كنم و همه هم در حاليه
كه زمين و زمان رسمن عليه من بسيج شدن تا دهنمو سرويس كنن و منم پررو پررو
اصلن خودمم نمي دونم چرا اينقدر پوست كلفت شده ام كه نميزارم در برم . 

يه وقتايي هست توي زندگي آدم كه از بلندي ديوار مشكلاتش نميتونه بگذره پس

نهايتن روش رو بر مي گردونه و از مشكلات فرار ميكنه  .
اين مدل فرار از مشكلات رو يه عده ميگن بزدلي اما من فكر ميكنم اگه به اين نتيجه
رسيدي كه بايد فرار كني پس فرار كن ، با عجله هم اينكارو بكن .

اما حكايت اين روزهاي من يه خورده متفاوته ..
من نميتونم روم رو برگردونم و فرار كنم چون فرقي نميكنه . چون من درست در نقطه
مركزي دايره و چنبره مشكلات گرفتار شدم و مشكلات مثل اون هاله نور معروف دور تا
دورم رو گرفته و هر جا برم باهام هستن .

پس اگه بشه اسمشو گذاشت راهكار يه راه چاره بيشتر ندارم اونم اينه كه حالا كه
من از رو نميرم صبر كنم تا مشكلات از رو برن .
من ميدونم الانه اون شخصيت حقوقي مشكلات كه در ضمير آگاه و نا خودآگاه من
جاکــشانه جا خوش كرده با پي بردن به اين مدل طرز تفكر من داره دندون رو دندون
ميسابه و لاينقطع فحشه كه حواله ام ميكنه .
خوب بزار بكنه .  . . . گور پدر دیوسش .. میفهمی ؟‌گور باباش ..

ببين من غر نمي زنم ...  دارم گريه هامو مي نويسم  .

از وقتي پنج ساله ام بوده  همش تو گوشم خوندن مرد كه گريه نميكنه ..

خوب منم از همون پنج سالگيم فكر كردم احتمالن مَردم پس نبايد گريه كنم .
نکردم و همیشه هم  مثل حجم پر فشار یه شاش که یهو یی وسط یه
مهمونی پُر میشه توی مثانه ات و یخه ات رو می گیره  و  تو مجبوری کل قضیه
رو قورتش بدی به روی خودت نیاری .. خُب منم نیاوردم و هیچوقت هم از هیچ
میزبانی نپرسیدم ببخشید  مستراحتون کجاست ؟
الانشم اينا رو كه ميبيني همون گريه هاست ..
انگشتام شدن چشم و اين كلمات هم مثلن اشكن ...
.. ببخشيد . خيلي ببخشيد .. واقعن عذر ميخوام .. ميشه در گوشتو بگيري ؟
چشماتم ببند .. نبيني ها .. خوب ... ببخشيد اما شاشيدم تو اين مدل مرد
شدن و اين مدل گريه كردن ..

 
حالم بهم ميخوره از اينكه كسي فكر كنه دارم ابعاد رمانتيك قضيه رو مي نويسم .

نه بابا اینجوریا نیست . زندگی سخت شده . یه کلام  فـاکید یا داره مـیفاکه .
منم میگم  به درک .. اصلن به فلانم خوبه ؟ اینجوری بگم حالشو میبری ؟

 

با عذر خواهي از هر کسی که خوند فقط خواستم بعد اين همه سال
يه دونه مطلب هم واسه اون ضمير ناخودآگاه قُرُمدنگ خودم بنويسم .

خُب حالا نوشتم ..
 ok پس ،
به زندگی عادی بر می گردیم  ...
.................

.................

اخیرن فیلم زیبایی دیدم که یه زن داشت یه مرد و  ...........

نوشته شده در  پنجشنبه دوم خرداد 1387ساعت 14:53  توسط امید صیادی ( امیدوار ) |

بوسه بر رخ مهتاب

قاصدکها بی اختیار می رقصند

طنز من و نیکول کیدمن

نامه های عاشقانه فرشته خانوم

پل نیومن درگذشت


1925 _ 2008

پل نیومن، هنرپیشه مشهور آمریکایی در 83 سالگی درگذشت.

پل نیومن که در بسیاری از معروف ترین فیلم های هالیوود نقش اصلی را بازی کرده بود از بیماری سرطان رنج می برد.

پل نیومن با چشمان آبی رنگ و چهره جذابی که داشت در طول 50 سال فعالیت های سینمایی یکی از پرطرفدارترین هنرپیشگان آمریکایی بود.

ادامه مطلب ،

«يکشنبه غمگين»: نغمه‌ای برای خودکشی

اولين بار، اين مأموران اداره پليس بوداپست بودند که در فوريه ۱۹۳۶ و هنگام تحقيق روی پرونده خودکشی کفاشی به نام «جوزف کلر» به قدرت اين آهنگ پی بردند. آن‌ها متوجه شدند که آن مرحوم به جای وصيت‌نامه يا متنی که دليل خودکشی‌اش را توضيح دهد، تنها کاغذی با چند بيت شعر از ترانه‌ای گمنام از خود به‌جا گذارده است. هيچ کدام از پليس‌ها تا آن لحظه نام ترانه «يکشنبه غمگين» را نشنيده بود.

ادامه مطلب ،

استنلی کوبریک و جنون کمال‌گرایی

همراه با موسیقی ریچارد اشتراوس، تکه استخوانی چرخ زنان در هوا به فضاپیمایی تبدیل می‌شود تا به رقص موزون خود در بیکرانگی کیهان ادامه دهد. کمتر سینمادوستی است که این صحنه را از فیلم «راز کیهان» ساخته‌ی استنلی کوبریک به خاطر نداشته باشد. اگر این کارگردان بزرگ آمریکایی زنده بود، در تاریخ ۲۶ ژوییه‌ی امسال هشتاد ساله می‌شد.

ادامه مطلب ،

««جورج اورول» وبلاگ‌نويس مي‌شود

به گزارش خبرگزاري فارس، به نقل از روزنامه لوفيگارو چاپ پاريس، روزنوشت‌هاي «جورج اورول» بين ساليان 1938 تا 1942 نوشته شده است. وبلاگي كه قرار است خاطرات اورول روي آن قرار گيرد، به نشاني http://orwelldiaries.wordpress.com در دسترس عموم است.

ادامه مطلب ،

هنرمندان و ياري به كودكان سرطاني


به همت فريال سلحشور مدير گالری دی ، نمايشگاهی از هنرمندان داوطلب نقاش ، مجسمه ساز و عکاس به سود محک (موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان) در تالار آبی کاخ نياوران به مدت سه روز برپا شده است. عنوان اين نمايشگاه رنگ عشق است.

محک چيست؟

در سال 1368 مادری که دختر دوساله و نيمه اش به سرطان مبتلا شده بود، با توجه به تجربه سختی که با معالجه فرزند به ثمر نشست، تصميم گرفت مرکزی برای کمک رسانی به کودکان سرطانی ايجاد کند. بنابراين در 1370 موسسه خيريه حمايت از کودکان مبتلا به سرطان توسط سعيده قدس به عنوان يک سازمان غیر دولتی به ثبت رسيد.

ادامه مطلب ،

يادي از «شهرزاد» شاعر، نويسنده، و رقصندۀ فيلم‌هاي فارسي


ابراهیم گلستان :
رفتم آن جلد لاغر آکنده از بيان زندۀ بيدادگر را که سالها پيش با عنوان «با تشنگي پير مي‌شويم» در آمد، در آوردم. از آن برايش تکه‌ها خواندم. شعر کار خود را کرد."اخوان "خود را مي‌گرفت نگريد، که عاقبت نتوانست. افتاد به هق‌هق. بلند شد رفت. بعد که آمد گفت: اين از کجا آمد، کيست؟


«کبرا» نام خواهر مرده‌ام بود که شناسنامه‌اش را باطل نکرده بودند و شناسنامه را براي من گذاشتند. مادرم «مريم» صدايم مي‌کرد. پدرم «زهرا» مي‌خواندم. زمان رقصندگي «شهلا» مي‌گفتندم. در سينما «شهرزاد» شدم، و حالا زير شعرهايم مي‌نويسند: ـ شهرزاد. . . شما که مرا ياري داديد تا بدانم کيستم و مرا به ايل خود راهم داديد، به هر نامي که مي‌خواهيد صدايم کنيد دستتان را مي‌بوسم. . . »

ادامه مطلب ،

صدای همه‌ی ما؛ سیمین بهبهانی



گفتگوی عباس معروفی با سیمین بهبهانی

سیمین بهبهانی متولد ۲۸ تیر ماه ۱۳۰۶، تهران. من در کنار سیمین چه در خانه، چه در کانون نویسندگان، چه هنگامی که مدیر مجله ادبی بودم و چه به عنوان یک نویسنده از موهبت‌های بی‌نظیری بهره برده‌ام. و این افتخار نصیبم شده که شاگرد او باشم؛ رفیقش، پسرش و همراهش.

سیمین بهبهانی برای شرکت در کنفرانس پن به برلین آمده بود. در دیداری که داشتیم لابه‌لای حرف‌ها و گشت و گذار در خاطرات فرصتی هم پیش آمد تا در مورد یکی دو موضوع مهم شعری سیمین بهبهانی صدایش را ضبط کنم. باید در مورد این یکی دو موضوع با او حرف می‌زدم. گفت و گوی ما حالت مصاحبه ندارد، همین‌جوری با هم حرف زده‌ایم. همین گفت و گوی ساده.

ادامه مطلب ،

آرشيو تمام مطالب ،