گنجشکک اشی مشی

طالع بینی این هفته شما / سنگ واره های آزاد . قسمت سوم

ommidvar — Thu, 03 Dec 2009 16:21:18 GMT

طالع بینی هفته برای متولدین :

فروردین : چرا فکر میکنی از همه بهتری ؟ د آخه چُلمنگ این همه توی آیین نامه رانندگی نوشتن
سرعت و سبقت غیرمجاز باعث حادثه است خوب واسه تو نوشتن دیگه . حالام نمی خواد ادای
آدمای نادم رو دربیاری . به بابات بگو عوض اینکه صداشو در نیاره و به مامانت نگه تو بودی که ماشین
رو به فــاک فنا دادی تو هم قید باج گرفتن از بابا رو به خاطر بلوتوثی که از اون و خانم طبقه بالایی
توی مدرسه پخش شده رو میزنی . چاره چیه گاهی لازمه برای حفظ آرامش کانون گرم خانواده قید
منافعمون رو بزنیم.
اردیبهشت : ببین بیا مثل بچه آدم با خودت رو راست باش . به کسی چه که این روزها کــانـــدوم ها دیگه
قابل اطمینان نیستن؟ حتمن حکمتی توش بوده و حالا این حکمت سه ماهشه ! پس دیگه قید دربدر
شدن دم مطب دکترای بی جواز واسه انداختن بچه رو بزن و از همین الان به فکر سیسمونی باش ..
آ.. داشت یادم میرفت؛ تا این حکمت بیشتر از این برآمده و تابلو نشده دوتایی پاتون رو بکنین تو یه کفش
که میخواهیم ازدواج کنیم . همش شیش ماه وقت داریدها .. عجله کنید !
خرداد : میدونم میدونم تقصیر تو نیست اما عزیزم مراتب اداری اینجوری تعریف شده که اون رئیسه و تو
کارمند زیر دست . اینم قبول دارم که به هیچ وجه آدم قابل تحملی نیست اما کافیه تا آخر همین ماه
صبر کنی . قراره رئیس ترفیع بگیره و اون موقع است که تو میتونی وارد عمل بشی .
آره شک نکن . عکسی که رئیست در سفر مثلن اداری توی سواحل قبرس انداخته و گذاشته تو
فیس بوکش بهترین راه حل واسه جابجایی بین تو و رئیست هست در حکم ترفیعی که ماه آینده صادر
میشه ! موفقیت در انتظار توست فقط عرضه داشته باش !
تیر : خیلی در نوشتن جواب ایمیلش عجله نکن . یعنی یه جوری رفتار کن که انگار موضوع واسه تو
نرماله و همه روزه از این مدل ایمیل های دعوت به انجام اعمال منافی عفت دریافت میکنی .
آره می دونم دلت میخواد اما بدبخت یه ریزه کلاس گذاشتن به درد آینده ات می خوره . فکر کن همین
الان هول هولکی تپ و تپ براش تایپ کنی که کی بکنیم و کجا بکنیم ؟ خوب طرف اول فکری که بکنه
میگه این عجب ماموت زنگ زده ای بود و خبر نداشتیم .
چی ؟ عجله داری ؟ خوب به درک ... فقط با دست خودت داری ضمانت های تکرار موضوع رو از بین
میبری . .. ماموت زنگ زده .. کرگدن .. گراز .. !
مرداد : یادمه قبلن هم گفتم بازم میگم . اگه شریک خوب بود خدا هم واسه خودش یکی می گرفت .
چی ؟ این فرق میکنه ؟ چه فرقی آخه ؟ خوب شریک شریکه . حالا یکی میاد تو کاسبی باهات شریک
میشه و رسمن واسه یه بازه زمانی کوتاه مدت سرت کلاه میزاره یکی هم میاد ادعا میکنه که عاشقته
و قصد داره باقی زندگیش رو با تو شریک بشه . خر نشی ها .. اونی که قراره همه چی رو به اشتراک
بزاره تویی وگرنه اینا گور ندارن کفن داشته باشن .. جان تو .. . دیگه نصیحتت نکنم ها.
شهریور :واسه تو یه خورده رسمیه ! . تا انتهای هفته ی آتی یک مسافرت در پیش خواهید داشت .
مراقب باشید . نه در جاده ها خبری نیست . خیلی هم امن و امان است . آنجایی که باید مراقبش باشید
منزلی است که می خواهید بسپریدش به دست همساده طبقه بالایتان . بلی بلی می دانم که ایشان
پیرمرد محترم و امینی هستند اما خاطرتان هست که آن نوه ی آتش پاره اش در مراسم عروسیتان چطور
پوز همه را زده بود در افه و ژست و اینا ؟ خوب همین که شما بروید مسافرت پیرمرد که حواس ندارد این
نوه آتش پاره دو سوت کلید آپارتمانتان را دودر کرده و همین شب جمعه یک پارتی خفن در آنجا برگزار
میکند.آری دراگ و مشروب هم به راه خواهد بود و مقادیر متنابهی حرکات موزون !
نه نه .. اشتباه نکنید . مسافرت را کنسل نکنید . بروید اما شب جمعه درست در میانه پارتی برگردید که
خودتان هم حالش را برده باشید .
مهر : طی همین هفته پیش رو برایتان یک دعوت نامه از یکی از مراکز دولتی می آید که تشریف ببرید
و در کنفرانس بین المللی سخنرانی کنید . البته که خبر ندارند شما دست چپ و راستتان را بلد نیستید
اما یک اشتباه تایپی بوده و اصلن هم لازم نیست نگران باشید . از همین الان روزنامه ها را به دقت
مطالعه کنید ، یک سری کلمات و واژه های قلمبه سلمبه را از توی روزنامه ها انتخاب کرده و به عنوان
متن سخنرانی تان پشت هم ردیف کنید . نه بابا کی میفهمه آخه ؟ این که کنفرانسه .. یارو نماینده
مجلس یه ماه تو نوبت وا میسه تا بتونه پنج دقیقه توی مجلس به اون گندگی سخنرانی کنه بعد حتا
آبدارچی مجلس هم گوش نمیده ببینه این یارو چی گفت. برو دارمت . حواست باشه چک حق الزحمه
سخنرانیت رو اول بگیری ها ..
آبان : ببین از قدیم گفتن یک بار جستی ملخک ، دو بار جستی ملخک .. آخر دهانت سرویس خواهد
شد ملخک ! آره با تو ام . حالا اینقده هی اینا بگن هر کی بیاد تو خیابون تو روزهای ممنوعه
اختشاش کنه ما میگیریم کهریزکیش میکنیم تو هی به خرجت نره . چیه نکنه فکر میکنی مشهور
میشی ؟ آره خوب میشی اما وقتی میشی که دیگه خودت نیستی تا حالشو ببری ! چی ؟ آرمان
خواهی ؟ بی خیال بابا فکر کردی تبعه فرانسه ای ؟ اینجا تهرانه شهر نمیدونم چی چی .. همون
آهنگ هیچ کس ... به هر حال از ما گفتن بود .. اگه رفتی و برنگشتی من حتا می ترسم یک
کلمه دربارت بنویسم . پیشاپیش سفر خوشی را برایت آرزومندم !
آذر : تا انتهای هفته از شما دعوت میشود که در یک مراسم ناجوری شرکت کنید . از خودتان
می پرسید آیا من دانشجو ام که پاشم برم ؟ و می دانید که نیستید . از خودتان می پرسید
آیا اگر بروم می توانم در بروم ؟ و میدانید که احتمالن نمی توانید . از خودتان می پرسید حالا
بر فرض پا شدم رفتم و در نرفتم و یقه ام کردند کی میاد دنبالم ؟ و میدانید که هیچ کس نمی آید.
از خودتان می پرسید پس یعنی هیچ کاری نکنم ؟ و به خودتان پاسخ می دهید حداقل تظاهر
کن که می خواهی یک کاری نکنی . .. ببخشید .. بکنی !
دی : یک پیشنهاد بی شرمانه دیگر کافی است تا هر آنچه را که تا کنون رشته اید به صورت
پنبه دریافت کنید ! تمام دوستانتان وقوف کامل دارند بر اینکه شما طی سال گذشته نهایت
سعی خودتان را کرده اید که دیگر آن آدم سابق نباشید و راه و رسم درستکاری را پیشه
کرده اید اما واقعیت این است که با وجود موفقیت در این آزمون کماکان یک جاییتان می خارد
که هم باز ... بله ... خوب برو هر غلطی دلت می خواد بکن ..
بهمن : محض رضای خدا هم که شده برای یک بار با تمام وجود بر این ترس مزخرف غلبه کن.
یعنی چی که می ترسم ؟ ببین .. تمام تمرکزت رو بده به من .. اوکی .. حالا چشمهات رو
ببند ، سه تا نفس عمیق بکش .. و حالا این جمله رو با تمام قدرت سه بار تکرار کن :
من به تو دو سه میلیون قرض می دهم بروی مشکلاتت را حل کنی .. من به تو دو سه میلیون
قرض می دهم بروی مشکلاتت را حل کنی .. من به تو ......
دیدی ؟ خیلی ساده است به خدا ... فقط محبت کن چک مدت دار نباشه .. نقد یا ایران چک ..
اسفند : الان دو ساعته عین این آدمای بیکار نشستی داری اینا رو میخونی . نه خوب شایدم
بدو بدو اومدی طالع ماه خودت رو بخونی و ببینی این هفته چیکاره ای . در هر صورت سرکاری
عزیزم . نه به خاطر خوندن این طالع بینی مضحک ! به خاطر اینکه هیچ فکر نکردی که با وجود
وقت کمی که داری به جای اینکه بشینی اینا رو بخونی یه فکری به حال اون چک لعنتی بکنی
که سه شنبه همین هفته میاد پشت باجه و تو دوزار نداری توی حسابت . و به خاطر اینکه
فکر کردی امشب که مهمونها هوار شن رو سرت می خوای بندگون خدا رو از طریق طالع بینی
پذیرایی کنی ..
نه عزیزم .. پاشو .. پاشو برو پی کار و زندگیت که خربزه آبه ! هو ... کجا ؟ صفحه رو ببند !
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سنگ واره های آزاد
قسمت سوم

فضای داخلی هواپیمای توپولوف روسی کوچکتر از اون بود که فکر می کردم .
صندلی های کوچک و بهم چسبیده با رویه هایی نه چندان تمیز خیلی با تصورم از یک پرواز
بین المللی جور نبود . جور که نبود هیچ خیلی هم فرق داشت .
از اینکه قاچاقچی در آخرین ساعت پیش از حرکت و درست مقابل درب فرودگاه پرواز ما رو عوض
کرده بود هیچکدوممون راضی نبودیم .
این در حالی بود که مردک ادعا می کرد بازم شانس آوردیم که به لطف سرعت عمل و نفوذ
اون همین امشب می پریم و اینکه از کدوم راه به مقصد می رسیم اصلن مهم نیست .

طبق برنامه اولیه قرار بود که گروه ما با پرواز ایران ایر از تهران به مقصد استانبول و از اونجا با
پرواز دیگری به بوداپست به اولین ایستگاه سفرمون برسه اما ....

{{ برای خواندن ادامه داستان بر روی لینک ( ادامه مطلب ) کلیک کنید }} :

ما انسان ها / سنگ واره های آزاد ( قسمت دوم )

ommidvar — Thu, 26 Nov 2009 15:39:18 GMT

ما انسان ها

  در سکانس مهمی از فیلم شهیر " پرندگان "
اثر بیاد ماندنی آلفرد هیچکاک مردم شهرکی
که مورد حمله پرندگان مهاجم قرار گرفتند در
حال بحث پیرامون این نکته هستند که آیا
واقعن پرندگان بی آزاری که تا همین چند روز
پیش بی هیچ مشکل و مزاحمتی در کنار آنان
زندگی می کردند دیوانه شده اند و قصد جان
آنها را کرده اند یا این فقط یک سوء برداشت
از رفتارهای غیر معمول و اتفاقی ِ تعدادی
پرنده است ؟!
در میانه بحث اما خانمی که پرنده شناس و
دانشمند پیرامون احوال پرندگان است نکته
جالبی را در جواب معتقدین این نظریه که
محال است پرندگان انسانها را به عنوان
وعده های لذیذ غذایی خود نگاه کنند و به
خاطر کوچکی شان مطلقن نمی توانند به
انسانها آسیبی برسانند مطرح میکند.

او می گوید :
پرندگان با تنوع نژادی در مقیاس هزاران گونه و با تعدد میلیاردی و با سبقه میلیاردها سال پیشتر
از انسانها بر روی زمین زندگی کرده اند و از میان دشمنان طبیعی آنها یقینن که انسان یکی از
خطرناکترین و بی رحم ترین آنان بوده و هست .
انسان ها پرندگان را برای مصارف خوراکی ، اعتقادی ، دارویی ، تزئینی و دکوری و هزار مصرف
بی مصرف دیگر از هزاران سال پیش تاکنون کشته و خورده و هم باز خواهند کشت .
حالا اگر بعد این همه سال این پرندگان فقط برای یک روز بخواهند قدرت واقعی خود را به رخ انسانها
بکشند ، اگر بخواهند برای یک روز این جایگاه به زعم انسان همیشگی صید و صیاد را معاوضه کنند
و ای بسا جایگاه حقیقی قدرتمند تر و ضعیف تر را عیان کنند ، اگر بخواهند بعد از هزاران سال تحمل
انسان ها برای یک بار این چرخه خوراکی را معاوضه کنند و آنها ما را بخورند کجایش عجیب و غیر قابل
باور خواهد بود ؟ !
حالا این عکس را ببینید >> ( + ) و یک بار دیگر حرفهای آن خانم پرنده شناس را در ذهنتان تکرار کنید.
___________________________________________________________________________



سنگ واره های آزاد
قسمت دوم


همه به همدیگه نگاه کردیم .. اضطرابی توام با شادی در چهره همه موج میزد .
شاید اگر در هر موقعیت دیگری صورت یکی از میان ما به این شکل مضطرب و شادمان قابل دیدن بود
چندان نمی شد پی به دلیل این دوگانگی ناهمگن برد اما بی شک همه میدونستیم که تا رسیدن به
این لحظه دعوت ، این ثانیه موعود رفتن و فرار کردن از همه بدبختی ها و مشکلات عالم چه راه
سختی رو پیموده بودیم و در پی گذشتن از بسیار موارد مهم و عزیز زندگیمون دست به چه ریسک
پر خطری زدیم پس درک اون حال دوگانه که در چهره تک تک مسافران گروه ما موج میزد حداقل برای
خود ما چندان سخت نبود.
حسین که خودش رو کماکان به عنوان لیدر گروه حساب می کرد پیشاپیش همه به راه افتاد و به
دنبال او تقی و بقیه ..
سعی کردم از همون لحظه .. از همون پاویون فرودگاه آدابی رو که به جهت شناختن مسیر و سیر
مهاجرت از دو سه سال پیش از اون لحظه به عنوان گوشه های ریز اما مهم ماجرا شناسایی کرده
بودم اجرا کنم .

{{ برای خواندن ادامه داستان بر روی لینک ( ادامه مطلب ) کلیک کنید }} :

د مسیج فرام بارسلونا : هنر نزد شیرازیان است و بس !

ommidvar — Mon, 23 Nov 2009 21:39:18 GMT

یابو مایل !

اول به این تصویر بالا نگاه کنید .
اون شکل یک یاهو مایل کلاسیک هست که به اعتقاد کلیه جناح های چپ و راست و شمال و جنوب
تا امروز بهترین شکل و شمایل یک فقره میل باکس یاهو بوده و است .
( است در این جمله بالا خیلی مناسب تر و گویا تر از هست هست ) !
حالا این تصویر پایینی رو نگاه کنید :

این شکلی که میبینید به اعتقاد همون کلیه جناح ها بدترین شکل ممکن از یاهو مسنجر است
تا آنجا که این وسیله ! را در حد یک یابو مسخر نزول شأن داده .
ماجرا از اونجا آغاز شد که حضرات جلیل الشأن کمپانی امپریالیستی یاهو که جز مکیدن خون
ما جهان سومی های بخت برگشته هیچ هنر دیگری ندارند این نسخه جدید یاهو مایل رو ارائه
کردند و هی ما چپ رفتیم ( البته ما کلهم از خرداد امسال به این طرف قسم خوردیم دیگه کاری
نه به چپ داشته باشیم نه به راست اما خوب این ایادی شیاطین بزرگ و متوسط نمیزارن که ! )
خلاصه چپ رفتیم راست اومدیم این دعوت های عوام فریبانه کمپانی یاهو هی جلو پای ما سبز
شد ( البته این سبز هیچ ربطی به اون سبز نداره بیخود جبهه گیری نکنید ) و نهایتن اونقدر چشم
و ابرو اومدن که ما اغفال شدیم و این ورجن جدیده رو گذاشتیم به عنوان فرم جدید یاهو مایلمون.
و دقیقن از همون روز مثل یک حیوان وفاداری که نمیدونیم به چه علت مثال پشیمونی شده
پشیمون شدیم .
باری حالا مشکل ما اینه که در این فرمت شمایل یاهو مایل جدید هیچ گزینه ای برای سویچ کردن
( خودمون میدونیم که سویچ ذاتن شیء کننده است و نمیشود کردش اما خوب اون جهانخوارهای
جهان اولی اینجوری میگن ما هم گفتیم ) خلاصه که نمیشه و هیچ گزینه ای نداره واسه
برگردوندنش به همون حالت یاهو مایل کلاسیک .
بدینوسیله از کلیه ی اهل فن و خبرگان امور ( لازمه توضیح بدم منظورم کدوم خبرگانه ؟ )
تقاضا می گردد که اگه فوت و فن برگردوندن این نسخه مزخرف و بی مصرف به نسخه کلاسیک
بلدند را به ما هم بگن بلکن بتونیم دوباره از این مایل باکس مون که در این ورژن جدید
دقیقن بلامصرف شده استفاده مجدد بنماییم .
اجرتون با خودتون . ( گفتم قول الکی ندم .. والله )
___________________________________________________________
د مسیج فرام بارسلونا !
از وقتی این سایت حالا دیگه بی مصرف فیس بوک دچار مسائل اسمشو نبر شده من یکی که
فقط میتونم از طریق ایمیل متوجه بشم که کدوم حوری به عنوان دوست ادد فرمودند و کدوم
پری ( الهی ور بپری ) پیغام پسغام فرستادند .
اخیرن یه پیغام جالب که در فیس بوکمون برامون رسیده چشمم رو گرفت :
Rhonda sent you a message.
Subject: Eres Omid de Barce?
"Nos encontramos en 1985? Pareces mas joven..."
حالا من که خودم همون قاعده از زبون اسپانیایی می فهمم که باراک اوباما ( یا با اونا )
از زبون کُردی حالیشه ! پس لاجرم گفتیم زشت هم هست که از دوستان بپرسیم و مایه
خجالتشون و ایضن خجالتمون بشیم پس دست به دامان این مترجم گوگل شدیم
که در جواب ترجمه فرمودند که :
روندا ( اسم یارو ) :
شما را از قایق امید ؟ ما در سال 1985 هستند ؟ نگاه یانگر
یعنی من عاشق این ضمیر چند وجهی این مترجم گوگلم . به خصوص این "نگاه یانگر" آخرش
خیلی ایجاز و ایهام و ابهام توش قاطیه .. فقط دو کلمه است ها .. جل الخالق !
به هر حال من که اسپانیولی بلد نیستم اما خیلی دوست داشتم برم براش بنویسم :
ce siniorita . elas pelelas kontors de barce metole
parses kochera amigo bencheras
ترجمه :
آره قربونت برم! در مقاومت بوس کوچولو چپر چلاخوسی .
مگه در ضمن البته برادر من !
احیانن اگه فکر میکنین یه جوری نوشتم که شماها متوجه بشید سخت در اشتباهید .
نه ، واسه اون یارو "روندا" هم ننوشتم که بخواد بفهمه یا نفهمه .
یه جوری جواب نوشتم مخصوص همین مترجم گل گلی ( گوگلی) !
___________________________________________________________
هنر نزد شیرازیان است و بس !
خدا وکیلی من یکی که تا یه نرم تن شیرازی به نیش نکشم راهی جهان آخرت نخواهم شد .
البته حلالش منظورمه ها !
با خبر شدیم دوست عزیزمون " فرناز " ( ملقب به فرو ؛ فرو فرفره ، فرو خوشکله ، فرو تریپ طلا )
که تنبور می نوازند و بسی در عالم موسیقی اهل دل تشریف دارند و عضو گروه " گوران" هستند
دو شب اجرای توپ داشتند در تالار حافظ شیراز و خلاصه رسمن ترکانده اند از فرط استقبال
جماعت و حیفش در این است که ما نبودیم آنجا و فرو هم که میاید اینجا
معمولن بی تنبور می آید .

باری خلاصه فرو جان کلی صاحب کمالات می باشند و گفتیم بد نیست جهت تنویر افکار عمومی
اشارت کنیم که جدا از اتمام تحصیلشون در روان شناسی بالینی ( که البته علیرغم لیسانس این
رشته خدا شاهده که تا حالا نه ما بر بالین ایشون حاضر شدیم و نه ایشون بر بالین ما متاسفانه )
خلاصه چشم عکاسی دارند ردیف ماشالله و در علم قلم و مباحثه هم کلی اهل جدل هستند و
از ظواهر امر پیداست که خوب هم قر می دهند و یک دست به فرمانی هم دارند و ...

به هر حال این همه که من تعریف کردم از فرو جان اگه از عمه هفتاد و چند سالم تعریف کرده بودم
تا حالا سه تا خواستگار قرص واسش پیدا کرده بودم ! انشالله که یه همچین مالی رو زمین نمیمونه !
{فرو جان من همه سعی خودم رو کردم . محبت کن اگه کسی خر شد و شوهر کردی و مطابق
اونچه که پیش بینی میشه شب اول یارو رو کُشتی هیچ اشاره ای به نقش من در اون جنایت نکنی .
من فقط رفته بودم از سر کوچه نون بخرم ! }
لینک خبر ( + ) . عکس در سایز اصلی ( + ) .
فرو جان نفر چهارم ردیف جلو از سمت راست است که دارد یک توجهی میکند به نمی دانم چه !

چه رویاهایی که می آیند ؟!

ommidvar — Fri, 20 Nov 2009 10:05:18 GMT

چه رویاهایی که می آیند ؟!
یه صدای غریب و منحصر به فردی بود مربوط به دستگاه خط کشی خیابون توی اون سکانس اول
صبحی که حاج کاظم و رفیقش از آژانس شیشه ای میومدن بیرون که برن سوار هلی کوپتر بشن
یادتونه ؟
اون صدای خفه و منقطع در صبح ساکت که کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ اینجوری بود ؟ ..
یادتون اومد ؟
خوب به میمنت و مبارکی من امروز جمعه راس ساعت هفت و نیم صبح با همین صدا از خواب
بیدار شدم از بخت خوشم !
یعنی از بس که توی حالت استن بای سینمایی میخوابم وقتی اول صبح این صدای کخخخخخخ__
کخخخخخخ ___ رو شنیدم اول چیزی که به ذهنم اومد این بود که برم یه نامه بردارم و با یه لحن
پرویز پرستویی واری نامه بنویسم که فاطمه .. فاطمه ... فرزندانم را به تو میسپارم و ... اینا ..
بعد یه ریزه که هوشیارتر شدم دوزاریم افتاد که خوب من که حاج کاظم نیستم ...
اما این صداهه اصرار داشت که من الانه توی آژانس شیشه ایم اما باز یادم اومد من کلهم یه فاطمه
میشناسم که اونم الان با فرزند خودش رفته اصفهان و وقتی هم برگرده و ازش بپرسم گز آردی
سوغات آوردی؟ طبق معمول بگه ایییییییییییی .. میخواستم بگیرما .. یادم رفت ..
و من در حالی که توی تخت مشهورم داشتم با عزرائیل خواب و بیداری می جنگیدم در همون حال و هوا
که دیگه برام محرز شده بود محاله بتونم از این به بعد رو بخوابم از خودم پرسیدم که الان توی همین
لحظه که هنوز ساعت هشت صبح جمعه نشده بقیه .. اونایی که میشناسم چیکار دارن میکنن ..
میدونستم قریب به اتفاق همشون الان خوابن ... اما چه جور خوابی ؟!
از همون فاطمه شروع میکنم ...
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
فاطمه : طبق معمول اونی که بغل مجید ( آقاشون ) خوابیده ایشون نیستن ! .فکر بد نکنین محمد
( پسرش ) چند وقتیه که جایگاه ایشون رو روی تخت متصرف شده و این بنده خدا یه جایی روی کاناپه
یا کف سالن با یه لا پتو ولو شده و داره خواب مرگ و میر و جهنم و برزخ و از این عوالم ماورایی میبینه.
از وقتی اون سریال مزخرف اغما رو نشون دادن این طفلک از دست رفت .
بنده خدا آقا مجید هر صبح که از خواب بیدار میشه اول کارش اینه که سه ساعت وقت بزاره واسه باز
کردن گره های ملافه ای که فاطمه هر شب توی خواب دورش میپیچه تا شبیه آدم برزخی هاش بکنه !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
سعید کریمی : به احتمال زیاد یه جوری خوابیده که انگار شصتاد ساله نخوابیده .. دمرو افتاده درحالیکه
از اول شب یه دستش به علل نامعلوم زیرش گیر کرده و یحتمل خوابی که داره میبینه اینه که به
سفارش واحد موسیقی عالم برزخ پشت یه اُرگ عظیم الجثه نشسته و در حالیکه قهقهه شیطانی
سر میده داره سمفونی شماره پنج رو برای تازه واردین جهنم می نوازه !
البته این که در اون حالت خوابیدن ابزار موسیقی که دستش بهشه به ترومپت بیشتر شبیهه تا اُرگ
دیگه تقصیر من نیست !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
رضا ترلان : مطمئنم مثل بچه مثبت ها رو به پشت خوابیده و داره خواب بازنشستگی میبینه ..
در عوالم بازنشستگی رضا در یک پارک نورانی که درخشش خورشیدش طبق قاعده فیلم های
سینمایی زیادتر ازحد معمول هست به همراه خانواده مشغول خندیدن هستند .
اینکه اینها دسته جمعی به چی دارن میخندن اصلن مهم نیست چرا که مطمئنن خود شما هم وقتی
صحنه های خواب آدمها رو توی فیلم ها میبینید که خوش و خندان دارن میخندن هرگز از خودتون
نپرسیدین که اینا اصلن به چی دارن میخندن ؟ فقط میخندن و همین کافیه که ما بگیم خوب خوش به
حال این آدم که چه خواب خوبی داره .. ! غافل از اینکه رضا داره به ریش من میخنده و تو دلش
میگه: مونیکا ورژن ایرانی میخوای ؟ ننه صغرا هم از سرت زیاده !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
پروشات و گلناز : این دو تا خواهر که با هم سرما میخورن،با هم عاشق همدیگه میشن و باهم با هم
قهر میکنن یه دستگاهی توی خونه شون دارن که رویاهای شبانه شون رو از قبل به اون دستگاه میدن
که همزمان یک خواب رو برا جفتشون پخش میکنه ! خوابی که دیشب تا صبح دیدن قسمت پنجم آخرین
روش پردازش جدول مندلیف و در ادامه اون فصل پنجم از جلد ششم سلسله مباحث مدیریت انتگرال در
فیزیک کوانتومی بوده ! معرکه ان این دوتا . مصداق بارز حدیث نبوی هستن که خوابشون هم عبادته !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
ساناز : در حالیکه لنگ هاش از سر تخت بیرون زده از طریق یک عدد مودم اکسترنال یا وایرلس موفق
شده همون خوابی رو که گلناز و لوییس دارن میبینن رو ببینه ... البته .. بین خودمون باشه ساناز داره
قاه قاه تو خواب به خواب اینا میخنده چون فکر میکنه آدم خیلی باید حالش خوب باشه که در آستانه فصل
سرما خواب اسکی ، دیزین و کله ملق شدن تو برف ها و شکستگی استخوان سر و دستش رو نبینه !!!
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
مجی و پگاه _ مجی جان در حالی هر شب میخوابه که به خاطر مسائل فنی دقیقن یک شب از پخش
مستقیم خوابی که پگاه شب قبل دیده عقبه ! به این ترتیب که مثلن پریشب پگاه خواب دیده که سوار
پرادو یا بنز کوپه دارن میرن ویلای شمال در حالیکه یه ترانه جینگیل مستون هم داره از پلیر ماشین پخش
میشه اما مجی در همون حال داشته خواب اقساط وام های مختلف و بیمه ماشین رو میدیده .
بعد دیشب مجی در بهترین حالتش داشته خواب میدیده که با همون پرادو یا بنز کوپه ای لیزینگی و بدون
بیمه وسط جاده شمال پنچر کردن و وایسادن و در حالیکه پگاه داره به خاطر گم کردن کارت سوخت
سرش غُر میزنه مجی جان با البسه روغنی و یک دبه چهارلیتری ایستاده وسط جاده به انتظار انسان
خیری که چهار لیتر بنزین بهش برسونه !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
الهام : الهام هم خوابه مطمئنم .. و البته در حال دیدن خواب سورئالی درباره رابطه یک دختر آفریقایی
( از این شکلاتی رنگها ) با یک اسب آبی به نام ماتو ماتو هست و ناگهان در اون وانفسای این ارتباط
غریب ، نوید رو میبینه که سوار بر اسب تک شاخ از دور به تاخت همچین پتکو پتکو در حال آمدن است و
چون به او می رسد خیلی بی خیال از کنارش رد می شود و البته الهام هم همزمان به جای اینکه
غمگین نشان بدهد دارد از خنده ریسه می رود چرا که او هم اینک بر پشت ماتو ماتو سوار است !!
(گفتم که سورئال بود خوابش)
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
پردیس : یک عدد یو یو را به دماغ امین ( آقاشون ) بسته و خودش از آن آویزان شده و هی بالا میرود
پایین می آید .
این تازه مدل خوابیدنش بود که نوشتم . اما خوابی که میبینه اینه که نشسته لبه پنجره خانه در طبقه
نمیدونم چندم و از آن بالا بر سر عابران کوچه هی لیوان و استکان نعلبکی است که پرت می کند و
سرشان را می شکند و قاه قاه می خندد ! ..
(ذاتن این یکی تفریحات پردیس در عالم واقع است اما از بس که دوستش میدارد خوابش را هم میبیند)!
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
فرناز : تمام چیزی که فرناز برای خوابیدن لازم دارد نه یک تخت که یک عدد دستگاه چرخ گوشت
غول آساست .
قاعدتن به جز پردیس و اندک معدود دوستان و آشنایانی که فرناز دلش نمی آید بکشدشان تا صبح اثری
از خلق شیراز در رویاهای فرناز باقی نمی ماند بس که یکی یکی شان را درون چرخ گوشت غول آسایش
می اندازد .
گاهی برای اطمینان از لذت شرب مدامی که در خواب میبرد کمی سس کچاب و یا خردل را بالای سرش
می گذاد به هنگام خوابیدن !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
شیوا : از آن آدمهای جالبی که به محض گذاشتن سر بر روی بالشت گویی سیمش را از پریز می کشند
و درجا می خوابد و در اولین صحنه های خواب دیدنش البته هی دارد مرا فحش می دهد که چرا اینقدر
بی عرضه ام که نمی توانم دیسک چهارم از فصل سوم پریسون بریک را برایش پیدا کنم و منهم هر چقدر
قسم و آیه که به صغیر و کبیر سپرده ام که یک جوری بیاورند این مایه ی لعن عالم سینما را به خرجش
نرود و کماکان سرکوفت بزند بر بی عرضگی من در تهیه این یک عدد دیسک از این سریال چرت و پرت !
به فکرم رسید فاطمه که از اصفهان برگشت با توجه به نزدیکی خانه هاشان برود این یک دیسک را
برساند به شیوا شر را بخواباند تا یک وقت به علت کمبود ویتامین پریسون بریک بچه اش نیفتد خدای نکرده .
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
آرش : آدم باید شک کند دکتر مملکت بعد از ساعت هشت هم خواب باشد اما تجربه یک بار تلفن کردن
در ساعت یازده صبح جمعه و ناله صدای خواب آلود دکتر متوجهم کرد که دکترها هم تا ظهر می خوابند .
آرش جان در عوالم خواب می رود در زندگی های گذشته اش خودهای قبلیش را میبیند و با آنها
(خودش) قرار مدار می گذارد که مثلن فردا چه اتفاقی برایش بیفتد و کجا برود و چه بکند .
البته مثل تمام دکترها وقتی از خواب بیدار میشود هی خودش خودش را به کوچه علی چپ اینها میزند
که مثلن یادش نیست .. در حالی که هست !
کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____
امیر کیهان : در حالیکه در یک دستش چپق و در دست دیگرش نسخه ای از کتاب خطی
"سفرهای میرزا شمس الدین کیهانی " ( جـــد پنجم یا ششمش ) مربوط به سده ششم هجری قمری
قرار دارد بر روی صندلی راحتی ( از اینها که هی جلو عقب می رود و روده آدم را به درد می آورد) خوابش
برده و در دنیای خواب دارد میبیند که مارکوپولو در میدان آزادی گم شده و حیران و سرگردان هی این طرف
آن طرف می رود و کیهان شوالیه وار خودش را به او می رساند و آدرس جاده ابریشم را به او میدهد و بعد
هم میرود تا این راز را که در حقیقت سفرنامه مارکوپولو به مدد او بود که به سرانجام رسید را تا ابد
در سینه مخفی نگاه دارد.
____________________________________________________________________________
دوست داشتم این اول وقت صبح جمعه را که بی خواب میشوم و پُرم از ایده برای نوشتن با همه تان
شوخی می کردم و سر به سرتان میگذاشتم . اما با همه تان که شوخی ندارم . با همه آنها هم که
شوخی دارم اجازه نوشتنش را ندارم .
همینقدر هم که خواندید ادای دینی جسارت آمیز بود به دوستی دوستانی که دوستشان دارم فراوان .
عنوان مطلب را هم که باید خاطرتان باشد آن فیلم بیاد ماندنی رابین ویلیامز را ؟
راستی ... آن صدای کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ___ مربوط به همساده خوش ملاحظه روبرویی بود
که داشتند پشت بامش را ایزوگام می کردند در ساعت هفت و نیم صبح جمعه و البته هنوز هم دارند
میکنند! کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____ کخخخخخخ ___ کخخخخخخ ____

سنگ واره های آزاد . قسمت اول

ommidvar — Tue, 17 Nov 2009 22:27:18 GMT

             {{ این داستان واقعی است . نام برخی شخصیت ها و مکان ها در آن تغییر کرده است }}

سنگ واره های آزاد
قسمت اول

آروم روی صندلیم نشستم و سعی میکنم بی اونکه توجهی رو جلب کنم تک تک همراهان این سفر
طولانی رو آنالیز کنم .
گروه ده نفره ما به نظر ترکیب عادی داشت . حداقل اینجور به نظر میومد که عادیه ..
با خودم فکر کردم یعنی تمام اکیپ هایی که با قصد پناهندگی راهی خارج از کشورن همینطور مثل ما
عادی به نظر میرسن ؟! یعنی هیچکی شک نمیکنه که این تعداد آدم جوون و مختلط که همه راهی یک
مقصد هستند کجا دارن میرن ؟ چطور دارن میرن ؟
اگه کسی ، ماموری چمیدونم یه آدمی یهو هوس کنه و گیر بده به سوال جواب از گروه ما واقعن چند
نفرمون قدرت اینو داریم که با خونسردی بهش بگیم ما یه گروه توریست هستیم که داریم میریم
مجارستان و هفته دیگه هم هممون مثل بچه آدم بر میگردیم ؟!
اگه از من بپرسه .. یا از یکی دیگه ... از هر کدوممون .. کی دست و پاشو گم نمیکنه ؟ !

و واقعیتی که من در چهره تک تک اون گروه میدیدم این بود که هیچکدوم از ما حتا من که خوب بلد بودم
نقش بازی کنم و دیگران رو به بازی بگیرم قادر نبودیم در مواجه با اولین گرفتاری موضوع رو جمع و جور
کنیم.
به نوعی همه مون مثل گوسفندهای بی چوپان همین چند دقیقه پیش پشت دربهای ورودی فرودگاه
توسط قاچاقچی ها رها شده بودیم و تضمین رسیدن بی دردسر ما این بود که اون طرف یکی میاد
تحویلمون میگیره .
یکی .. اما کی ؟ کجا ؟ چطوری ؟ اگه هیچکدوم از حساب کتاب های قاچاقچی ها که ترجیع بند تمام
حرفها و جملاتشون شاید و احتمالن و ممکنه بود درست از آب در نمیومد تکلیفمون چی بود ؟
توی مملکت غریبی که از قبل میدونستیم زبون انگلیسی به اندازه زبون قبایل آدم خوار کاربرد داره کی
به دادمون میرسید ؟
نمی دونستم .. یا نه .. میدونستم که توی ذهن همه اعضای گروه همراهم همین سوالات حتمن که داره
دوره میشه اما واقعیت این بود که هراس داشتیم از بیان واضح و بی پرده موضوع بین خودمون چرا که طرح
ترس ، ترس رو بیشتر می کرد و ما که در ابتدی راه بودیم به هر چیزی نیاز داشتیم الا ترس !

و اما گروه ما :

1 _ حسین : با سن حدودن سی و چند سال از بقیه ما مُسن تر به نظر میرسید .
در جلسات هماهنگی پیش از مسافرت که توی دفتر آژانس هواپیمایی برگزار میشد اونقدر از مسافرتها
و تجربیاتش در ژاپن مُهمل بافت که مسئول آژانس یا همون جناب قاچاقچی از خدا خواسته اون رو
به عنوان مسئول گروه ما معرفی کرد هرچند که من شک داشتم این لمپن پر مدعایی که در سالن انتظار
فرودگاه مهرآباد روبروی من نشسته و به خاطر پنهان کردن اضطرابش به طور متوسط هر نیم دقیقه بطری
آب معدنی رو هورت میکشه بتونه لیدر و راهنمای مناسبی برای من باشه .

2 _ تقی : مثل من کُرد بود یا حداقل کُرد به نظر میرسید اما در همون برخوردهای اولیه اونقدر
به نظرم انسان مزخرفی اومد که به هیچ وجه براش رو نکردم که من هم کُردم .
به نظرم هم سن حسین بود هرچند که خودش مدعی بود کوچکتره . اون هم مثل حسین به مقصد آلمان
میومد و مثل بقیه ما قرار بود تا بعد از رسیدن به "وین" به طریقی خودش رو به مقصد اصلی برسونه .
تقی مشخصن معتاد و بود و خالکوبی های بی ریختی روی ساعد و انگشت هاش داشت که
غیر از من کسی معنای اونها رو نمی دونست .

3 و 4 _ حمید و رضا : دو پسر عمو از خانواده های متمول و سنتی جنوب شهر که جای بریدگی ها
و خالکوبی های بدنشون کاملن نشون میداد که علیرغم سن کمشون چندان معصوم نیستند .
حمید در اصل به جهت همراهی رضا اومده بود و رضا رو هم خانواده به جهت دور کردنش از دختری
که عاشقش بود به این سفر فرستاده بودند . رضا اینجور توجیه شده بود که قراره برای تماشای
مسابقات تیم ملی ایران در جام جهانی به آلمان برند و بعد از بازیها بر میگردن اما این واقعیت که
برگشتی در کار نیست رو فقط حمید می دونست .

5 و 6 _ فرنگیس و فریبا : فرنگیس زن حدودن چهل ساله و دختر شانزده ساله اش فریبا دقیقن دو نقطه
متقابل هم بودند . هر چقدر فرنگیس هفت خط و رند بود در عوض فریبا تمام سادگی های نداشته
مادرش رو در اون سن به همراه داشت . فرنگیس یه چتر باز حرفه ای بود که بعد از طلاق از پدر فریبا
دو تا شوهر دیگه هم عوض کرده بود و شوهر سوم در حالی اون رو توی فرودگاه راهی مقصد لندن
می کرد که حسین رو قسم می داد مواظب همسرش باشه !

7 _ لیلی : خیلی شکسته تر از یه زن سی و هفت هشت ساله به نظر میرسد هرچند که مدعی بود
هنوز سی سالش نشده . اون دو بار از آلمان اخراج شده بود و این بار سوم بود که سعی داشت با هویت
جدید وارد بشه . شوهر و دو فرزندش در آلمان بودند و اون در حالی تلاش می کرد که به اونها ملحق بشه
که دو سال از هم خانه شدن شوهرش با دوســت د خـتـــر لهستانیش میگذشت !

8 _ کاملیا : لوندترین و قشنگ ترین عضو گروه ما . در هیجده سالگی به معنای واقعی کلمه دلربا بود و
تقریبن تمام افراد مذکر گروه ما خواب هم اتاق شدن با اون رو در سر می پرورندون ..
در آخرین جلسه پیش از حرکت گروه ما به فرودگاه وقتی همه از اتاق رئیس آژانس بیرون میومدیم
رییس من رو کناری کشید و گفت : من که نتونستم .. دختره با من کنار نیومد اما تو اگه نتونی بهتره که
بری بمیری فهمیدی ؟ و من در حالیکه واقعن نمی فهمدیم با سر تایید کردم که حتمن فهمیدم .

9 _ میترا : دختر بیست و هفت ساله ی به شدت پژمرده و ترک خورده ای که بی هیچ دلیل و آشنایی
قبلی پدر و مادرش توی فرودگاه از من خواستند که مراقب دختر تنهاشون باشم که قرار بود به محض
رسیدن به وین خانواده یکی از دوستان برادرش که مقیم کانادا بود به استقبالش بیان .
توی فرودگاه واقعن خودمو آماده کرده بودم که این سفارش رو از پدر و مادر کاملیا هم بشنوم اما اون تنها
و بدون بدرقه به فرودگاه اومده بود .
به هر حال به پدر و مادر میترا اطمینان دادم که کمترین دلیلی برای نگرانی شون وجود نداره و تا آخرین
لحظه ای که فکر کنم دخترشون به من نیاز داره همراهش خواهم موند .
و البته دلیلی نداشت که بخوام اون آدمهای نازنین رو با گفتن چرت و پرت هایی مثل " هر کی مسئول
خودشه " که توی اون حال و هوا زیاد به گوشم می خورد  یا از این قبیل چرندیات نگران کنم.

10 _ من {امید} : وقتی به سی و یک سالگی رسیدم و به هیچ کدوم از آرزوهام نرسیدم تنها راه ممکن
رو در یک پرش بلند دیدم . پرشی که جبران عقب ماندگی ها رو بکنه . عقب ماندگی هایی که نه محصول
من که محصول شرایط اجتماعی من بودند . اجتماعی که از کوچکترین هسته اون تا سقفش هرگز قصد
نداشت من و هزاران مثل من رو ببینه و درک کنه .
شاید تنها نکته متفاوت من و بقیه اعضای گروه در این بود که بخاطر اطلاعاتی که به واسطه زندگی عمده
فامیل مادریم در اروپا و همچنین مسافرت های متعدد پدرم به این قاره از اوضاع مهاجرین و پناهندگان
داشتم پیشاپیش میدونستم که کجا دارم میرم و از قبل هیچ در باغ سبز و هیچ رویایی رو برای خودم
ترسیم نکرده بودم.

من با اطمینان از اینکه دارم آخرین برگ قمار زندگیم رو توی بازی پر از ریسک مهاجرت پایین میارم آماده
بودم تا برای رسیدن به کف آرزوهام در سرزمین ها و میان انسان هایی که حداقل فرصت ها رو برای رشد
در اختیارم خواهند گذاشت یک دوره پنج تا هفت ساله سخت رو بگذرونم و طی این دوره ضمن تکمیل
تحصیلاتم شغل خوبی پیدا کنم و در نهایت بعد از این بازه زمانی اگر خواستم با اندوخته مناسبی به
کشورم برگردم .
کشوری که برای من به قفسی بی امکانات و بی هوا بیشتر شبیه بود تا زادگاهی که فکر کنم شاید
روزی دلم براش تنگ بشه .

بلندگوی فرودگاه به صدا در اومد .. صدایی آرام و خوش آهنگ به ما اعلام می کرد که وقت رفتنه :

از مسافرین محترم پرواز شماره 512 هواپیمایی ماهان به مقصد مسکو در خواست میشود تا .. .. ..

_____________________________________________________________________________
توضیح :

"سنگ واره های آزاد" سرگذشت مسافرت _ مهاجرت من به خارج از کشور در سال 2006 و سرنوشت
من و این مسافرت هست .
مدتهاست که قصد بر نوشتنش داشتم اما همیشه مانعی به نام احساسات در مقابلم قرار داشته برای
برگشتن به یاده ی اون روزها و تعریف آنچه که در این مهاجرت و مسافرت دیدم و شنیدم .

احساسات همیشه نوستالژیک یا رمانتیک و یا حتا خوب و بد نیستند . احساسات میتونن مجموعه
این ها باشند و هیچکدام هم نباشند اونقدر که به خاطر گونه گونی و خارج از تعریف مشخص بودنشون
گاهی باعث میشن که نوع نگاه ما به مسائل خالی و عاری از حب و بغض نباشه و بالطبع داوری
منصفانه ای از حقایق پیرامونی خودمون بدست ندیم .

حالا و بعد از گذشت نزدیک به چهار سال از اون روزها فکر می کنم تا حد مناسبی از احساسات مربوط به
حوادث و وقایعی که بعضن تحمل ناپذیر و بعضن دلپذیر بودند فاصله گرفتم پس سعی می کنم راوی منصف
آنچه که دیدم و شنیدم باشم با این امید که شاید این روایت که از نقطه نظر شخصی است و مطمئنن
هم خالی از اشکال نخواهد بود برای دوستانی که قصد مهاجرت دارند تا حدی راهگشا و برای عموم
جذاب و سرگرم کننده باشه .

سعی خواهم کرد اگر عمری باشه حتی المقدور در هر هفته یک قسمت از این داستان نیمه مستند رو
بنویسم .
ضمنن این تنها قسمت از داستان خواهد بود که به صورت پست مستقل ارائه میشه و به سیاق
داستان های قبلی قسمت های بعد رو در ادامه مطالب و صفحه جداگانه خواهید خواند .

حتي قاطر هم عرعرش ارجيناله !

ommidvar — Sun, 15 Nov 2009 12:58:18 GMT

حتي قاطر هم عرعرش ارجيناله !

ميگه يه روز يه باباي زن نديده اي از جلوي حــــمـــوم زنــونـــه رد ميشد .
با خودش فکر کرد اگه برم داخل احتمالن اول خزینه دار و تونچی حمــوم داد ميزنه سرم که آي مرتيکه
گمشو بيرون ...خوب اين مي ارزه .
بعد زنهايي که دارن لباس ميپوشن جيغ و داد و هوار راه ميندازن و فحشم ميدن که
خوب اين هم مي ارزه..
بعد من يکيشون رو ميچسبم و بقيه سعي ميکنن با لگن و ليف کيسه بزنن تو سر و کله ام که
خوب اينم مي ارزه ...
بعد آجان مياد منو ميبره کلانتري چک و لقدم ميزنن که خوب اينم مي ارزه ...
بعد ...
خلاصه همه حساب هاشو که کرد رفت داخل و ....
وقتي طرف رو بردن کلانتري يارو افسره بهش گفت آخه احمق تو چه حسابي کردي که اينکارو کردي ؟
اين بابا هم شرح حساب کتابي رو که کرده بود رو گفت ...
افسره زد زير خنده و گفت : اما بنده خدا يه جا رو يادت رفت حساب کني !
يارو پرسيد کجا رو ؟
افسره گفت : اينکه يه طشت ریگ داغ !! فرستادم از نونوايي سنگکي بيارن بنشونمت توش تا
هر وقت ميري مستراح آرزوي مرگ بکني !
طرف گفت : نه والله اين يه جا رو دیگه حساب نکرده بودم !

حالا شده حکايت من و این آقاي دزد وبلاگی جناب
" آمونیاک " که در سايت سطح بالا و مفخم کلوب
صفحه ای دارند پر از مطالب من !!
دفعه قبلی و بعد از اينکه جريان دزدي ايشون از
مطالب وبلاگ من لو رفت و اون مطلب تحت عنوان
" کفن دزدی وبلاگی " رو نوشتم اومد عذر خواست
و کامنت پشت کامنت و ايميل پشت ايميل که آقا
من اشتباه کردم و لطف کن هم ببخش و هم
لينک صفحه منو از توي اون مطلب که با نام
" دزد " مشخص کرده بودم رو بردار .بعد هم اصرار که اجازه بده با اطلاع خودت از مطالبت
استفاده کنم .
منهم فرداي اون روز توی وبلاگم و در ادامه همون مطلب اضافه کردم و نوشتم که جريان از ديد من
تموم شده است و قصد ندارم ادامه اش بدم چون از تخريب شخصيت هيچکس حالي نميبرم .
برای خودش هم ایمیل زدم که متاسفم از اتفاقی که افتاد {دقت کن اون که باید اظهار تاسف میکرد
من نبودم اما خوب داشتن یه کمی شعور ارتباطی بد نیست} و بعد هم توضیح دادم که نیازی
نیست برای گذاشتن مطلبی از من یا دیگری در صفحه ات اجازه مستقیم بگیری و همین که ذکر منبع
بکنی و لینک مطلب اصلی رو بگذاری کفایت میکنه .

اما اخيرن درکمال تاسف حضرت دزد باز فيلش ياد هندوستان کرده و بعد از اينکه زیر دو مطلب از
مطالبی که بعد این قضایا از من در صفحه شون درج کردند یکی رو با عنوان " با تشکر از امید "!!!؟
و دیگری که از اشعار من هست رو با ته نوشت " omid.s " مزین فرمودند نه تنها باز برگشتند به رویه
سابق و دیگه خبری از ذکر اسم و منبع نیست بلکه در ادامه مطالب سرقتیشون که اینبار خیلی
خوشحال تشريف بردند سراغ داستان ها و در اولين هنرنمايي جديدشون داستان " بوسه بر رخ مهتاب "
رو به صورت پاورقی در صفحه شون ارائه مي کنند و ...

براش ایمیل زدم که با اجازه کی داری اینکارو میکنی ؟ اما انگار نه انگار ...
خوب من هم وقتي ديدم اين آدم ذاتن مريضه و قصد نداره به راه درست برگرده از طریق یکی از دوستان
در کلوب برای افرادی که برای مطالب من در صفحه ایشون کامنت میگذارن پیغام فرستادم که اصل
جریان چیه .
اگرچه هميشه بهترين و باهوش ترين دزدها هم جايي اشتباه مي کنند و البته متاسفم که يکي از
احمق ترين ها و خنگ ترين هاي دنياي دزدهاي اينترنتي به پست من خورده اما بايد به عنوان مژده
خدمت جناب آقاي " آمونیاک " دزد حقير بگم که فراموش کردي آقا جون که چه اطلاعاتي از زندگي
شخصي خودت رو ضمن کامنت ها و ايميل هايي که برام مي نوشتي درز دادي و البته فراموش کردي
ساکن شهري هستي { کرمانشاه } که هنوز عمده طايفه و فاميل من دارن اونجا زندگي ميکنن و باز هم
فراموش کردي که همون موقع چند نفر از دوستانت در اون سايت کلوب رو به واسطه فاش شدن دزدي
دفعه پيش از دست دادي و .... .
به هر حال برات متاسفم جناب دزد چون اين مطلب تنها واکنش من نسبت به کثافت کاري جديدت که
نيست هيچ مطمئنن کوچکترين اونها خواهد بود و لازم نيست که عنوان کنم این یه جا رو دیگه یادت رفت
که حساب کنی و مسئوليت اونچه که بعد از اين اتفاق ميفته به تمامي بر عهده خود بي سواد و کودنت
هست و برات متاسفم که درنهايت تنها افتخاری که توي اينترنت کسب میکنی اینه که در حد
يه سوژه باشی واسه نوشتن من و جريان وقتي جالب ميشه که بدوني مسائل دیگری از جمله مستراح
رفتن گرفته تا بواسير هم سوژه هاي من بودن و خواهند بود !
جهت اطلاع دوستاني که در سايت کلوب صفحه اين آقا رو ميخونن و کامنت مي گذارند :
در جريان باشيد که تمام مطالب صفحه اين آقا حتا استاتوس نوشت هاي صفحه اش هم سرقتي و
متعلق به وبلاگ بنده است .
واقعن که قاطر به اون قاطري عر عرش ارجيناله من تعجبم اين آدم اگه تا اين حد خنگ و بيشعوره که
نميتونه دو تا جمله از خودش بنويسه و دم به دقيقه نوشته هاي منو ميدزده اصلن واسه چي مياد
توي اينترنت صفحه شخصي درست ميکنه ؟!
توضيح : تصوير مطلب تصویری هست که همين جناب دزد " آقاي آمونیاک" به عنوان تصویر خودش
در پروفایل صفحه اش در سایت کلوب گذاشته و البته معلوم نیست که واقعن خودش باشه
که به محض اطلاع از درجريان قرار گرفتن بازديد کنندگان درباره سطح وجودیش ناچارن صفحه اش رو
محدود کرده به ديدن فقط واسه دوستان ..
بنده خدا دزد دوستش کجا بود آخه ؟ تو خودت محدودي از بيخ !

ما مسافران این بازار مکاره

ommidvar — Fri, 13 Nov 2009 21:26:18 GMT

ما مسافران این بازار مکاره

"جمشید لایق" هم رفت . بیش از اونکه مرحوم
لایق رو به خاطر فیلم تحسین شده " مسافران " یا
سریال حالا دیگه کلاسیک تاریخی"سلطان و شبان"
و یا حتا آخرین حضور ایشون بر پرده سینما یعنی
فیلم"سگ کشی" بیاد بیارم او رو در نقش راهزن توبه
کرده سریال " روزی روزگاری " و مرگ پر ابهت او در این
سریال به ذهن خواهم سپرد .
لایق در "روزی روزگاری" به نقش ساربان کاروانی بود
که به دست "مراد بیک" ( مرحوم خسرو شکیبایی )
غارت شده بود .

وقتی پند و اندرزهای او خیره سری های مراد بیک رو پایان نداد در آخرین سکانس حضور ،
روایتی رو برای عبرت مراد بیک نقل کرد :
قلی خان ، سی سال تمام قسم خورده بود که باید صد تا کاروان رو غارت کنه ..صد تا کاروان رو
غارت کرد ..
بعد یه روز با خودش گفت : حالا ببین میتونی یه کاروان رو سالم از راه ببری .. نتونست ..
اوج کار مرحوم لایق در این صحنه فوق العاده بود که مرگی با شکوه رو رقم زد .
بعد از گفتن دیالوگهای این سکانس او که در طی تعریف نقل قلی خان مشغول چپق کشیدن بود
دم عمیقی از چپق گرفت و بعد لوله ی چپقی رو گذاشت زیر گونه ..سر رو بهش تکیه داد و با
چشمان باز مُرد !
و مُرد و دیگه جوابی به سوالهای پیاپی مرادبیک نداد که تند و تند می پرسید :
قلی خان تویی ؟ قلی خان تویی ؟
خدا رحمتت کند جناب لایق . هنرمند خوبی بودی .
//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
آقا ما امروز ( جمعه ) بلاخره در یک سنت شکنی تاریخی موفق شدیم خودمون رو از بستر چسبناک
جمعه رهایی ببخشیم و بریم این بازار مکاره که جمعه ها برگزار میشه .
اول بگم که با ساناز خاتون راس 10 چهارراه استانبول قرار داشتیم و درست راس ساعت 10 و سه دقیقه
و زمانی که در فاصله صد متری چهارراه استانبول بودم ساناز زنگ زد ..
فکر کردم یه شوک بهش بدم ! با صدای گرفته و خواب آلود گوشی رو برداشتم و گفتم : ها م م م.. آآ الو؟
ساناز مثل برق گرفته ها جیغ زد : خوابی تو ؟!!! و من که قصد نداشتم لذت این آزار صبح جمعه رو کم
کنم با همون لحن خواب آلوده همراه با چاشنی آشفتگی گفتم : وای !!! .. آهههه .. اومدم اومدم ..
ساناز هم یک " واقعن که " ی غرا گفت و قطع کرد ! و البته وقتی فقط یک دقیقه بعد من رو دید تازه فهمید
سوژه یکی از اذیت های متداول من شده !
به هر حال راهی بازار شدیم ... آقا از جون مرغ تا چیز آدمیزاد در این بازار بود باور بفرمایید .
انواع و اقسام وسائل از زینتی و دکوری و عتیقه کهنه و نو خلاصه همه چیزی توش بود و اما از همه
اجناس فروشی این بازار که بگذریم باید فروشنده ها رو دریابیم علی الخصوص فروشنده های اولالاییش!
ماشالله تیپ ها رو هزار در حد بسکتبال ان بی ای ! به خصوص یه قسمتش که تا اونجا که من و ساناز
قوه ی حدسیه مون کار کرد اینجور به نظر میومد که در اختیار بر و بچز دانشگاه هنر بود بس که ماشالله
این ها با هنر و سلیقه هم بساط فروش رو دیزاین کرده بودند و هم دکور خودشون رو ..
باری بین اون همه حوری پری خریدار و فروشنده البته ما چشممون یکی رو گرفت پس در یک حرکت
پیش دبستانی و مقابل چشمان از حدقه در آمده ساناز در حالیکه وسایل خریداری شده رو میسپردم
دستش گفتم : تو اینا رو داشته باش من برم مُخ اینو بزنم بیام ! ( داری اعتماد به نفس رو ؟ گلاب به
روتون انگار می خواستم برم دست به آب ) البته نتیجه اش هم خیلی توفیری با نتیجه دست به آب
رفتن نداشت !
وقتی با اون اطمینان به نفس چیزماتیکم رفتم سراغ خانم فروشنده و با یک حالت همچین مزورانه ای
گفتم : به به ، چه قشنگ ! کارهای خودتون هستن ؟
ایشون که انگار از نگاههای مقدماتی من پی به نیت خیرم برده بودند خیلی قاطع فرمودند :
نخیر .. کار همسرم هست ...
و بعد دیگه من هرچه سعی کردم چونه ی کش اومده رو از روی زمین جمع کنم نشد که نشد ..
لاجرم یکی دو تا سوال بی ربط دیگه پرسیدم و سرافکنده بازگشتم و اینا..
میدونم الانه کلی هاتون دارید میگید خاک بر سرت و اینا اما خوب وبلاگ جای نوشتن همین شرح حال
و روزها و این چیزاست دیگه .. شما هم برید بنویسید مرگ بر اتیوپی .. به کسی چه ؟!

در نهایت میتونم بگم درست که هم خودم و هم ساناز بنده خدا که همینجا شدیدن از زحمت و
همراهیش رسمن تشکر می شود از پا و کمر و کت و کول افتادیم به خاطر صد بار دور زدن و دید زدن
سه طبقه بازارچه با هزاران خریدار و فروشنده و صدها بساط جورواجورش اما ارزشش رو داشت و چند
مورد از وسایلی رو که می خواستم به قیمت مناسبی خریدم .
حالا هفته دیگه باز هم میرم تا باز هم شانسم رو امتحان کنم .. البته فقط واسه خرید .. باور کن !

کــافــه فــرانـسـه

ommidvar — Tue, 10 Nov 2009 21:47:18 GMT

کــافــه فــرانـسـه
وقتی توی غروب سه شنبه آبانی ترافیک از میدون امام حسین تا نزدیک های انقلاب دیوونه ات
کرده ..
وقتی پاهای خشک شده ات از جلو حبس شده به صندلی راننده و از سمت راست خشک شده از
ترس لمس ناغافل پاهای خانومی که موقع سوار شدن نامزد رفیق نیمه راهش کرایه اش رو حساب
کرده ...
وقتی هوای گرم و خفه کننده همراه بوی بنزین سهمیه بندی شده حبس شده توی تاکسی فکسنی
و مردم بیرون همه دارن تند و تند از زیر لطافت طبع بارون فرار میکنن .
وقتی بعد چهل و پنج دقیقه توی ماشین جمب نخوردن و حرف نزدن کلافه میشی و نمیدونی برای
بار چندم زیر لب نچ میگی تا یکی یه زری بزنه و بشه دو کلوم حرف زد و از بخت خوشت هیشکی
نا نداره چیزی بگه ..
وقتی آلارم مغزت دلنگ دلنگ صدا میکنه که آی عمو .. از آخرین سیگار که کشیدی بیشتر از یک
ساعت گذشته ...
وقتی از همه اینها که خوندی و حس کردی در حد انفجار هسته ای کلافه ای و قاطی ...
وقتی تاکسی که با سرعت لاک پشت داره حرکت میکنه برای بار سوم پشت چراغ قرمز خیابون
ابوریحان متوقف میمونه ...
وقتی از سر همون کلافگی شیشه ماشین رو میدی پایین و تصویر های بیرونی از اون حالت
نامشخص پشت شیشه بارون خورده بیرون میان و شکل میگیرن ...
وقتی یهو اون طرف چهار راه چشمت میخوره به تابلوی "کافه فرانسه" ...
وقتی یه سوال ته ذهنت شکل میگیره که از آخرین باری که توی اون کافه چیزی خوردی چند
سال گذشته ؟
وقتی از خودت بدت میاد که متوجه میشی حداقل دوازده ساله که هر روز از صد متری این کافه رد
شدی و یادش نیفتادی ...
وقتی ناگهان از خودت میپرسی که آخه توی این قوطی کبریت خفه خونی چه غلطی میکنی ؟

یهو این میشه که با عجله کرایه راننده رو میدی و از همون درب سمت چپ میپری پایین و میری اون
سمت خیابون و جلوی کافه وا میسی .. اول عکس میگیری ؛ و بعد با قدم های شمرده ، آروم ،
مطمئن و پر طمانینه طوری انگار که زیباترین دختر این خیابون توی اون کافه انتظارت رو میکشه و تو
قراره تعمدن تاخیر کنی تا بیشتر دلواپست بشه میری داخل ..
درب کافه رو که باز میکنی ریه هات که همین دو دقیقه پیش تازه پر شده از هوای نمناک عصر آبانی با
ولع خاصی همه عطر قهوه ی جاری تو هوای کافه رو میبلعه ..
یاد خیلی چیزا میفتی ... یاد هر چی که با بوی کافه و بوی قهوه مشترک بوده ...
یاد خیلی چیزا .. خیلی کسا .. یاد آدمهای دور .. یاد روزهای نزدیک .

همه چیز همون شکلیه که واسه آخرین بار
دیدی ..
شاید تنها کافه ی تهرانه که مشتری هاش
همیشه ثابت و سرپا وای میسن و قهوه
میخورن و گپ میزنن و بر خلاف تمام
کافه ها میز و صندلی واسه نشستن
نداره اما هر کس که میره داخل انتظار
تنها چیزی رو که نمیکشه دیدن یه صندلی
واسه نشستنه .
اصلن همه خاصیت این کافه .. همه موندگاری
و همه عزت ش به همینه که همیشه مثل
همیشه ی خودشه ..
جدید نمیشه ، تجدید نمیشه چون با اصالته و
به تجدد نیازی نداره ..

رنگ سنگها ... مدل یخچالها .. دیوار کوبها و حتا مرد صندوقدار .. همه همون شکلی هستن که بودن ..
همون شکلی که باید باشن ..
شاید باورت نشه اما مشتری ها هم همونا هستن .. راحت میشه توی چهره اون دو تا خانوم پنجاه ساله
که اون کنار دارن نم نم قهوه شون رو هورت میکشن و مشخصه که دارن پشت سر اون آقای کراواتی که
هنوز کت و شلوار دوخت سال پنجاه و هشت خیاطی نیاگارا تنشه حرف میزنن خوند که از همون 30 سال
پیش که دانشجوهای خوش بر و روی دانشگاه تهران بودن تا همین الان پاتوقشون همیجا بوده ..
تصورشون کردم ...
سی سال پیش ...
این دوتا زن جا افتاده چه دخترای شر و شوری بودن .. اعلامیه .. تظاهرات ... جیغ ....
و حالا .. اون گوشه وایسادن و دارن قهوه شون رو هورت میکشن ...
اصلن میدونی چیه ... کل اون قسمت .. منظورم از اول ابوریحان تا سر شونزده آذر یه جورایی انگار زمان
متوقف شده باور کن .. همه چیز انگار توی سالهای پنجاه و نه و شصت ... تو حال و هوای انقلاب فرهنگی
گیر افتاده و مومیایی شده ...
اون قسمت از خیابون انقلاب .. کافه فرانسه و سینما سپیده و دانشگاه تهران همشون همین حال و
هوا رو دارن ...
یه کمی که توی کافه چرخ میزنم و آدم ها رو رصد میکنم بلاخره رضایت میدم برم سفارش بدم ..
یه شیرکاکائو با دو تا شیرینی تر ... هزار وصد تومان انصافن ناقابله واسه استفاده از اون تاریخ زنده ی
فرهنگی نوستالژیک این خیابون ..
حس می کنم شدم یه قسمت از تاریخ ... مثل کتاب های زیراکسی دستفروش هایی که بیرون کافه
بساط کردن انگار دلم می خواد جا بگیرم تو قاب عکس یادگاری متعلق به تاریخی که مال من نیست و
توریست پر رویی بودم تو خیالش که حالا ادعای شراکتش رو میکنم .
دارم کم کم شیرکاکائوم رو مزه می کنم که گوشیم زنگ میخوره ... از وقتی آهنگ " امیلی " از
"یان تیرسن" رو ملودی گوشی گذاشتم هر وقت زنگ میخوره اکراه دارم از جواب دادنش بس که این
آهنگ قشنگه اما این بار دوست نداشتم با تداوم صدای دیجیتالش کهنگی فضای سالهای دور رو بیشتر
از اون بهم بزنم .
.. پردیسه .. بهش میگم نوشتمش .. قراره چاپ بشه .. انشالله که بشه ...
قطع که میکنم .... زیر لبم ... اونجور که هیچ کدوم از ارواح دانشجوهای شر و شور دهه پنجاه و شصت
دانشگاه تهران که مطمئنم هنوزم پاتوق شب های پاییزیشون کافه فرانسه است نتونن بشنون با خودم
میگم :
البته ... بعیده که چاپ بشه .. به هر حال واقعیت اینه که الان سال هشتاد و هشته !
_____________________________________________________________________________
پ . ن
کافه فرانسه تاسیس به سال 1344 واقع در ضلع جنوبی تقاطع خیابان های ابوریحان و انقلاب یکی از
قدیمی ترین کافه های مدرن تهران و از پاتوق های اولیه نحله های روشنفکری و دانشجویی است .

نه ، نمی شه با مهتاب جنگید

ommidvar — Sun, 08 Nov 2009 19:19:18 GMT

نه ، نمی شه با مهتاب جنگید

آی آدم ها که بر A D S L و شارژ اعتباری نشسته شاد و خندانید ، یک نفر در بی ارتباطی دارد
می سپارد جان !
جانا حدیث قطع و یک طرفه شدن تلفن که دیگر حدیث مکرر ماست و این یاهوی قُـرمـساق هم که نیامد
نیامد وقتی هم آمد یک رخی نشان داد موقت و جان عذاب و دیدیم هیهات هر آنچ کز مـجـامعین و
مرتبطین رشته بودیم پنبه شده در غیاب مان به عالم مسنجر و جمله عزیزان یا با این کانکت شده اند
یا با آن و کرور کرور عکس پروفایل یاهوشان را در غیاب ما چنج کرده اند آنچنانی و گویی از تمام متصرفین
محله یاهو مسنجر همین ما یکی زیاده بوده ایم دور از جانمان !
بگذریم ..
باری در این چند روزه بسیار کوشیدیم و جهد نمودیم که بتوانیم به یک طریقی یک سری آکسسوار
عتیقه همچون گرامافون و رادیوی مبله و از آن تیلفون های هندلی دیواری عهد بوق و خلاصه جمله آلات
و ادوات نوستالجیک ممکنه را به قیمت های مفت و قلیل بیابیم لیک نیافتیم .

و اما اگر خاطر مهربانتان آمده است که بپرسید مقصودمان از ابتیاع این وسائل چیست باید بگویمتان
اخیرن قصد کرده ایم به همراهی یک دو سه فامیل برویم آتلیه عکس برداری بزنیم بلکن رسمن در عالم
فتوغرافی { عکاسی } دخالت های با جا و بی جا بکنیم شاید برسیم به اشتهار مرحوم میرزا ابراهیم
خان عکاسباشی .
البته ساناز خاتون گفته است یک جایی سراغ دارد که جمعه ها صبح بازار مکاره سمساری دارد مملو از
اقلام قدیمه و البت شرط گزافش این است که روز جمعه در یک عمل خودکشانه قید خواب صبح جمعه را
بزنیم و برویم به این بازار مکاره ببینیم چه دستگیرمان می شود انشالله .
هرچند بی خبر هم نمی رویم .
از جمله دوستان ابتدا به رضا جان ترلان گفتیم همراه شو عزیز فرمودند گشاد میزنیم و جمعه صبح چه
وقت خرید است آخر مرد حسابی ؟ و به سعید جان کریمی هم که از تمام جمعات این بیست سال اخیر
فقط بعد از ظهرهایش را دیده البته گفتن ندارد چرا که می دانیم احساس او به خواب جمعه یک احساس
شرعی ـ ناموسی است همچون احساس کُرد روزه دار به افطار !

گذشته از این همانطور که در مطلع مطلب تقریر بنمودیم کانکت مان دیال آپ است و عمدتن یاهو مسنجر
نداریم و خط تیلفون همراهمان هم یک طرفه است اگر احیانن گوش شیطان کر یک آفلاین لاو ترکانی
گذاشتید و یا زبانم لال از دستتان در رفت و پیغامک پر حرارتی ارسال فرمودید و جوابی نگرفتید به حساب
برودت طبع ما نگذارید خدای نکرده و لطف کنید فحش کثیرش را به مخابرات بدهید.

در ضمن می دانیم که هوس بی جایی است اما اگر احیانن دستتان رسید محبت کرده دو عدد ترانه که
خیلی دوستشان می داریم و البته فایل سالم شان را برای دانلود نیافتیم برایمان ایمیل کنید به آدرس :
omid.sayadi@gmail.com
اول ترانه که می خواهیم از جناب " مهدی مقدم " است با عنوان " قصه " ؛ ترانه سوزناکی است که به
وقت سوزشهای نوستالوژیک یک نواحی مخصوصی که برای همه مان پیش می آید می چسبد بسی!
دوم ترانه مد نظرمان البته فرنگی است و از خوانده های خانم " LeAnn Rimes " تحت عنوان :
{ Can't Fight The Moonlight } که بسیار ترانه جالب ناکی است در سبک و سیاق پاپ - کانتری :
Under a l o v er's sky
I'm gonna be with you
And no one's gonna be around
If you think that you won't fall
Well just wait until, 'till the sun goes down
Underneath the starlight starlight
There's a magical feeling so right
It will steal your heart tonight

You can try to resist
Try to hide from my k i s s
But you know, but you know
That you, can't fight the moonlight
Deep in the dark you'll surrender your heart
But you know, but you know
That you, can't fight the moonlight,
No-o you can't fight it
It's gonna get to you'r heart
قشنگه .. مگه نه ؟!
فقط دقت بفرمایید که طی محبت ارسالیتان فایل فرستاده شده در فرمت زیپ نباشد که بعد این دوران
تواب سازی خودمان سعی وافر کرده ایم که دیگر دستمان به هیچ زیپ و دگمه حرامی نرود و البته
مهم هم همین است که ما سعی خودمان را کرده ایم فارغ از اینکه نتیجه چه بوده و یا چه خواهد بود!

اما تو کوه درد باش ، طاقت بیار و مرد باش

ommidvar — Fri, 06 Nov 2009 14:42:18 GMT

اما تو کوه درد باش ، طاقت بیار و مرد باش

از نوشتن راجع به حقیقت تلخی به نام مرگ بیزارم . اغلب سعی می کنم خودمو بزنم به ندیدن و
نشنیدن درباره مرگ و میر کسانی که می شناسم و می شناختم اما از واقعیات اصلی زندگی یکی
هم اینه که هرگز از مواجهه با این حقیقت تلخ گریزی نبوده و نیست .
روزی که خبر مرگ ناگهانی پسر خاله ناتنی م " علی " رو شنیدم شوک بدی بهم وارد شد .
فکر کن کمتر از یک ساعت قبل از اون داشتم درباره علی با پدرم صحبت خوبی می کردم و بعد ناگهان
خبر رسید که این آدم در عین صحت و سلامت و فقط با سی سال سن یهو وسط خیابون افتاده زمین و
از دست رفته ..
طی چند ماه بعد از مرگ علی روزی نبود که بهش فکر نکنم .. به یاد روزهای بودنش و به چرایی
نبودنش .. به اینکه اگه واقعن خدا عادل بود من و خیلی های دیگه دلایل بیشتر و بهتری داشتیم برای
قابل پذیرش بودن مرگ مون به نسبت علی و خلاصه بدجور به حکمت و عدالت خدا بدبین شده بودم ..
نمیتونستم قبول کنم که مرگ او قسمتی از اجرای عدالت بی کم و کاست خداوندی بوده و باید گردن
بگذاریم به هر چه که او خواست و مشیت او بود ..
اما همین دقت و ریز شدن در این سوال و بی جواب موندنش به مرور آزار مرگ اون رو برام بیشتر کرد .
به نوعی مضاعف شده بود رنجی که می بردم از عدم شدن این آدم و بی جواب موندن سوالم .
به ظاهر سعی می کردم عادی نشون بدم اما درونم غوغا بود . همش در قیاس بودم بین اونچه که
رخ داد و اونچه که در حالت عادی باید اتفاق میفتاد و از دید من مردن علی به هیچ وجه اتفاقی در روند
عادی و جاری امور زندگانی نبود .
گذشت تا نهایتن سالگرد علی هم رسید و من که رسمن از پیدا کردن جوابی قانع کننده نا امید شده
بودم فکر کردم حالا که جوابی برای سوالاتم پیدا نمی کنم دلیلی برای آرامش پیدا کنم .
دلیلی برای برگشتن به روال عادی زندگی و عادت به این امر که مرگ هم قسمتی از پروسه معمول
حضور در این دنیا هست . پس خوب فکر کردم و نهایتن خودم برای خودم یک دلیل قانع کننده پیدا کردم .

هر انسان به هر حال روزی خواهد مرد { کل نفس ذائقه الموت } و با توجه به این مسئله که خود
من هم روزی دیر یا زود باید از این دنیا برم پس حالا راحت تره برام که قبول کنم حضور من حضوری
موقتی است و دیر یا زود خواسته و ناخواسته به همون مسیری خواهم رفت که پیش از من علی و
بسیار آشنایان و عزیزان دیگر من و ما رفتند . یعنی مسیر و مقصدی دائمی و برای ابد .

و تنها زمانی که همین چندخط بالا رو از عمق وجود درک و باور کردم تا حدی تونستم خودم رو از دغدغه
هر روزه ی چراهای بی پایان رها کنم و بپذیرم که این اتفاق برای من هم هست و من هم در آتیه ای که
چندان دور نخواهد بود رفتنی ام و به تمام کسانی خواهم پیوست که پیش از من مسیر رو رفتند و به
جایی که باید رسیدند .
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
روزی " بودا " به همراه پیروانش در باغی بیرون از شهر مشغول عبادت بود. زنی که کودکی خُرد در آغوش
داشت خسته و نفس زنان به حضورش رسید و به پای او افتاد و تضرع کرد که ای مرد بزرگ کودکم در حال
مرگ است و گفته اند تو آنقدر کرامات داری تا جان او را نجات بدهی .
بودا کودک مُحتضر را از آغوش زن گرفت و به او گفت : زود به شهر برو و تا پیش از غروب آفتاب از خانه ای
که مرگ درب آن را نکوفته باشد دو دانه ی خردل بگیر و بازگرد تا کودکت را از مرگ برهانم .
زن به سرعت به سوی شهر شتافت . بودا پیروانش را دستور داد تا هیمه ای فراهم کنند و هم زمان
کودک نفس آخر را کشید و در آغوش بودا جان داد .
پیروان او در عجب این ماجرا ماندند که ای حکیم بزرگ تو که میدانستی کودک رفتنی است چرا مادر را به
دنبال دانه ی خردل فرستادی ؟ بودا اما پیروان را دعوت به صبر کرد و بر طبق آیین جنازه کودک را در میان
هیمه های آتش سوزاند و مشغول دعا برای آمرزش او شد .
غروب شد و زن بازنگشت تا پاسی از شب که خاکستر کودک بر آب می رفت که مادر افتان و خیزان در
حالی که نا و نفس برایش نمانده بود بازگشت و به پای بودا افتاد و گفت : ای حکیم بزرگ ، درب تمام
خانه های شهر را کوفتم ، تمام خانه ها را و هیچ خانه ای نیافتم که پیش از من مرگ دربش را نکوفته
باشد تا بتوانم دانه ای خردل از آن خانه بیاروم .
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دو مطلب بالا تلاشی بود به جهت تسلی دوست عزیزم" سرور" و آرامش ابدی خواهرش"سیمین" که
همین پنجشنبه گذشته حضور موقتی رو به انتها رسوند و پیش از ما راهی شد .