گنجشکک اشی مشی

نه ، نمی شه با مهتاب جنگید

ommidvar — Sun, 08 Nov 2009 19:19:18 GMT

نه ، نمی شه با مهتاب جنگید

آی آدم ها که بر A D S L و شارژ اعتباری نشسته شاد و خندانید ، یک نفر در بی ارتباطی دارد
می سپارد جان !
جانا حدیث قطع و یک طرفه شدن تلفن که دیگر حدیث مکرر ماست و این یاهوی قُـرمـساق هم که نیامد
نیامد وقتی هم آمد یک رخی نشان داد موقت و جان عذاب و دیدیم هیهات هر آنچ کز مـجـامعین و
مرتبطین رشته بودیم پنبه شده در غیاب مان به عالم مسنجر و جمله عزیزان یا با این کانکت شده اند
یا با آن و کرور کرور عکس پروفایل یاهوشان را در غیاب ما چنج کرده اند آنچنانی و گویی از تمام متصرفین
محله یاهو مسنجر همین ما یکی زیاده بوده ایم دور از جانمان !
بگذریم ..
باری در این چند روزه بسیار کوشیدیم و جهد نمودیم که بتوانیم به یک طریقی یک سری آکسسوار
عتیقه همچون گرامافون و رادیوی مبله و از آن تیلفون های هندلی دیواری عهد بوق و خلاصه جمله آلات
و ادوات نوستالجیک ممکنه را به قیمت های مفت و قلیل بیابیم لیک نیافتیم .

و اما اگر خاطر مهربانتان آمده است که بپرسید مقصودمان از ابتیاع این وسائل چیست باید بگویمتان
اخیرن قصد کرده ایم به همراهی یک دو سه فامیل برویم آتلیه عکس برداری بزنیم بلکن رسمن در عالم
فتوغرافی { عکاسی } دخالت های با جا و بی جا بکنیم شاید برسیم به اشتهار مرحوم میرزا ابراهیم
خان عکاسباشی .
البته ساناز خاتون گفته است یک جایی سراغ دارد که جمعه ها صبح بازار مکاره سمساری دارد مملو از
اقلام قدیمه و البت شرط گزافش این است که روز جمعه در یک عمل خودکشانه قید خواب صبح جمعه را
بزنیم و برویم به این بازار مکاره ببینیم چه دستگیرمان می شود انشالله .
هرچند بی خبر هم نمی رویم .
از جمله دوستان ابتدا به رضا جان ترلان گفتیم همراه شو عزیز فرمودند گشاد میزنیم و جمعه صبح چه
وقت خرید است آخر مرد حسابی ؟ و به سعید جان کریمی هم که از تمام جمعات این بیست سال اخیر
فقط بعد از ظهرهایش را دیده البته گفتن ندارد چرا که می دانیم احساس او به خواب جمعه یک احساس
شرعی ـ ناموسی است همچون احساس کُرد روزه دار به افطار !

گذشته از این همانطور که در مطلع مطلب تقریر بنمودیم کانکت مان دیال آپ است و عمدتن یاهو مسنجر
نداریم و خط تیلفون همراهمان هم یک طرفه است اگر احیانن گوش شیطان کر یک آفلاین لاو ترکانی
گذاشتید و یا زبانم لال از دستتان در رفت و پیغامک پر حرارتی ارسال فرمودید و جوابی نگرفتید به حساب
برودت طبع ما نگذارید خدای نکرده و لطف کنید فحش کثیرش را به مخابرات بدهید.

در ضمن می دانیم که هوس بی جایی است اما اگر احیانن دستتان رسید محبت کرده دو عدد ترانه که
خیلی دوستشان می داریم و البته فایل سالم شان را برای دانلود نیافتیم برایمان ایمیل کنید به آدرس :
omid.sayadi@gmail.com
اول ترانه که می خواهیم از جناب " مهدی مقدم " است با عنوان " قصه " ؛ ترانه سوزناکی است که به
وقت سوزشهای نوستالوژیک یک نواحی مخصوصی که برای همه مان پیش می آید می چسبد بسی!
دوم ترانه مد نظرمان البته فرنگی است و از خوانده های خانم " LeAnn Rimes " تحت عنوان :
{ Can't Fight The Moonlight } که بسیار ترانه جالب ناکی است در سبک و سیاق پاپ - کانتری :
Under a l o v er's sky
I'm gonna be with you
And no one's gonna be around
If you think that you won't fall
Well just wait until, 'till the sun goes down
Underneath the starlight starlight
There's a magical feeling so right
It will steal your heart tonight

You can try to resist
Try to hide from my k i s s
But you know, but you know
That you, can't fight the moonlight
Deep in the dark you'll surrender your heart
But you know, but you know
That you, can't fight the moonlight,
No-o you can't fight it
It's gonna get to you'r heart
قشنگه .. مگه نه ؟!
فقط دقت بفرمایید که طی محبت ارسالیتان فایل فرستاده شده در فرمت زیپ نباشد که بعد این دوران
تواب سازی خودمان سعی وافر کرده ایم که دیگر دستمان به هیچ زیپ و دگمه حرامی نرود و البته
مهم هم همین است که ما سعی خودمان را کرده ایم فارغ از اینکه نتیجه چه بوده و یا چه خواهد بود!

اما تو کوه درد باش ، طاقت بیار و مرد باش

ommidvar — Fri, 06 Nov 2009 14:42:18 GMT

اما تو کوه درد باش ، طاقت بیار و مرد باش

از نوشتن راجع به حقیقت تلخی به نام مرگ بیزارم . اغلب سعی می کنم خودمو بزنم به ندیدن و
نشنیدن درباره مرگ و میر کسانی که می شناسم و می شناختم اما از واقعیات اصلی زندگی یکی
هم اینه که هرگز از مواجهه با این حقیقت تلخ گریزی نبوده و نیست .
روزی که خبر مرگ ناگهانی پسر خاله ناتنی م " علی " رو شنیدم شوک بدی بهم وارد شد .
فکر کن کمتر از یک ساعت قبل از اون داشتم درباره علی با پدرم صحبت خوبی می کردم و بعد ناگهان
خبر رسید که این آدم در عین صحت و سلامت و فقط با سی سال سن یهو وسط خیابون افتاده زمین و
از دست رفته ..
طی چند ماه بعد از مرگ علی روزی نبود که بهش فکر نکنم .. به یاد روزهای بودنش و به چرایی
نبودنش .. به اینکه اگه واقعن خدا عادل بود من و خیلی های دیگه دلایل بیشتر و بهتری داشتیم برای
قابل پذیرش بودن مرگ مون به نسبت علی و خلاصه بدجور به حکمت و عدالت خدا بدبین شده بودم ..
نمیتونستم قبول کنم که مرگ او قسمتی از اجرای عدالت بی کم و کاست خداوندی بوده و باید گردن
بگذاریم به هر چه که او خواست و مشیت او بود ..
اما همین دقت و ریز شدن در این سوال و بی جواب موندنش به مرور آزار مرگ اون رو برام بیشتر کرد .
به نوعی مضاعف شده بود رنجی که می بردم از عدم شدن این آدم و بی جواب موندن سوالم .
به ظاهر سعی می کردم عادی نشون بدم اما درونم غوغا بود . همش در قیاس بودم بین اونچه که
رخ داد و اونچه که در حالت عادی باید اتفاق میفتاد و از دید من مردن علی به هیچ وجه اتفاقی در روند
عادی و جاری امور زندگانی نبود .
گذشت تا نهایتن سالگرد علی هم رسید و من که رسمن از پیدا کردن جوابی قانع کننده نا امید شده
بودم فکر کردم حالا که جوابی برای سوالاتم پیدا نمی کنم دلیلی برای آرامش پیدا کنم .
دلیلی برای برگشتن به روال عادی زندگی و عادت به این امر که مرگ هم قسمتی از پروسه معمول
حضور در این دنیا هست . پس خوب فکر کردم و نهایتن خودم برای خودم یک دلیل قانع کننده پیدا کردم .

هر انسان به هر حال روزی خواهد مرد { کل نفس ذائقه الموت } و با توجه به این مسئله که خود
من هم روزی دیر یا زود باید از این دنیا برم پس حالا راحت تره برام که قبول کنم حضور من حضوری
موقتی است و دیر یا زود خواسته و ناخواسته به همون مسیری خواهم رفت که پیش از من علی و
بسیار آشنایان و عزیزان دیگر من و ما رفتند . یعنی مسیر و مقصدی دائمی و برای ابد .

و تنها زمانی که همین چندخط بالا رو از عمق وجود درک و باور کردم تا حدی تونستم خودم رو از دغدغه
هر روزه ی چراهای بی پایان رها کنم و بپذیرم که این اتفاق برای من هم هست و من هم در آتیه ای که
چندان دور نخواهد بود رفتنی ام و به تمام کسانی خواهم پیوست که پیش از من مسیر رو رفتند و به
جایی که باید رسیدند .
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
روزی " بودا " به همراه پیروانش در باغی بیرون از شهر مشغول عبادت بود. زنی که کودکی خُرد در آغوش
داشت خسته و نفس زنان به حضورش رسید و به پای او افتاد و تضرع کرد که ای مرد بزرگ کودکم در حال
مرگ است و گفته اند تو آنقدر کرامات داری تا جان او را نجات بدهی .
بودا کودک مُحتضر را از آغوش زن گرفت و به او گفت : زود به شهر برو و تا پیش از غروب آفتاب از خانه ای
که مرگ درب آن را نکوفته باشد دو دانه ی خردل بگیر و بازگرد تا کودکت را از مرگ برهانم .
زن به سرعت به سوی شهر شتافت . بودا پیروانش را دستور داد تا هیمه ای فراهم کنند و هم زمان
کودک نفس آخر را کشید و در آغوش بودا جان داد .
پیروان او در عجب این ماجرا ماندند که ای حکیم بزرگ تو که میدانستی کودک رفتنی است چرا مادر را به
دنبال دانه ی خردل فرستادی ؟ بودا اما پیروان را دعوت به صبر کرد و بر طبق آیین جنازه کودک را در میان
هیمه های آتش سوزاند و مشغول دعا برای آمرزش او شد .
غروب شد و زن بازنگشت تا پاسی از شب که خاکستر کودک بر آب می رفت که مادر افتان و خیزان در
حالی که نا و نفس برایش نمانده بود بازگشت و به پای بودا افتاد و گفت : ای حکیم بزرگ ، درب تمام
خانه های شهر را کوفتم ، تمام خانه ها را و هیچ خانه ای نیافتم که پیش از من مرگ دربش را نکوفته
باشد تا بتوانم دانه ای خردل از آن خانه بیاروم .
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
دو مطلب بالا تلاشی بود به جهت تسلی دوست عزیزم" سرور" و آرامش ابدی خواهرش"سیمین" که
همین پنجشنبه گذشته حضور موقتی رو به انتها رسوند و پیش از ما راهی شد .

نمره ی بیست به آرتروزِ دانا شهرِ تهران !

ommidvar — Sun, 01 Nov 2009 21:38:51 GMT

نمره ی بیست به آرتروزِ دانا شهرِ تهران !

هزار الله اکبر ، مرحوم پدربزرگ قوت کمر داشتند قاعده سنگ آهن پس از چند همسر اولاد انداختند
متعدد که مباد روزی روزگاری نقش خاندان مفخم به بلیه یا آفتی حذف گردد از صفحه روزگار .
و اما سیاست خاندانی را نه تحصیل علم که بیشتر اندوختن مال بود که سرمشق می شد و نتیجه
چنین سیاستی اگر کف اطلاع از مفاهیم و واژگان محیط پیرامونی بود هیچ تعجب نداشت ،
که همین کف را کفایت بود برای تفریق و یا اضافه ی ریال و تومان به جهت تقسیم .

باری آنگونه که راویان خاندانی آورده اند روزی یکی از عمو ها که عزیز مرحوم پدربزرگ بودند بعد
عدم فارغ التحصیلی از مقطع دبستان ! تشخیص مشخص می دهند که تحصیل علم بی ثمر است
پس نوکران خانه پدری را امر می نمایند که : بروید از آن معلم فلان فلان شده آن نمره ی بیست مرا
بگیرید و بیاورید که دیگر قصد درس خواندن ندارم و مرا همان یک دانه 20 بس .

پس چون عمله اکره ی منزل پدربزرگ به تعاقب فرمایش دردانه ی ایشان به مدرسه می روند تا
20 کذایی او را از معلم فلان فلان شده باز پس گیرند و خیالش آسوده کنند کاشف به عمل می آید
که سالی پیش از این و در درسی که خدا می داند چه بوده عموجان که آفت عالم علم و ادب بوده
پاسخی نصفه نیمه به سوالی شفاهی داده و معلم دلسوز از سر تشویق یک عدد 20 بی تاثیر را
در دفتر حضور و غیاب مقابل اسم او می نویسد و فی الواقع عمو جان آنقدر بی بهره از استعداد
تحصیلی بوده اند که خبر ترک تحصیلشان به خودی خود خبری خوش بوده برای اولیا مدرسه .
لکن از انجا که طاعت امر متاع مرحوم پدربزرگ در پیگیری پرونده تحصیلی عموجان دردانه از اوجب
واجبات بوده ایادی ایشان تا بر روی ورقه ای سفید یک عدد 20 به دستخط معلم مظلوم نمیگیرند
به خانه بازنمی گردند .
عمر جهان می گذرد و از آنجا که دردانه ی مرحوم پدربزرگ علاقه ای دیوانه وار به اتومبیل به خصوص
نوع سنگین آن یعنی کامیون داشتند از اولین روز دریافت تصدیق رانندگی رو به سوی بیابان ها نهاده
هفت شهر که هیچ هفتاد شهر عشق و ماعشق را می گردند و کامیون پس از کامیون تعویض
می نمایند و بر همین سبیل می روند تا حوالی سالهای آغازین دهه 60 شمسی که نسل جدید
کامیون ها و تریلر ها وارد سیستم حمل و نقل جاده ای ایران می شوند و البته عموجان هم که ذوق
داشتند بر هر محصول نوی کارخانجات اتومبیل سازی یک فقره " ولوو " تهیه نموده مشغول اموراتش
میشوند .
از آنجا که تکنولوژی بی دردسر اصالتن تکنولوژی نمی شود عموجان به صدای گیربکس کامیون جدید
که بر خلاف اسلاف قدیمی ترش غرش نمی کرد و کم صدا بوده حساس می شوند .
در سفری که به همراه یکی از دوستانشان به اصفهان می رسند بد نمی بینند اگر سری به اساتید
فنون تعمیر و سرویس کامیون در اصفهان بزنند .
اما در همان لحظه که استاد کار اصفهانی مشغول جستجو پیرامون علت و علل صدای مرموز گیربکس
کامیون بوده ناگهان دو اتفاق همزمان رخ می دهد .

ابتدا عموجان از استاد کار اصفهانی سوال میکنند که : حاج آقا این صدای گیربکس معلوم شد از کجاست؟
استاد کار مشغول تفحص و البته خست کلام اندکی طول می دهد در پاسخ و پیش از جاری شدن کلام
او دوست عموجان از سر خستگی تابی به گردن و ستون مهره هایش داده و می گوید :
_ حاج محمد ، اخیرن سر و گردنم زود خسته شده و درد دچارم میکند ..
استاد کار اصفهانی از زیر کامیون بی آنکه سری بلند کند تا چشم مقصودی ببیند ندا سر می دهد :
_ حجی جون .. آ .. فکر کنم از آرتورز باشد ..

نکته اینکه نه عمو جان و نه دوست گرامی ایشان به پیوست آن شرح که در باب کف اطلاع از دایره
واژگان عمومی رفت هیچکدام تاپیش از آن هرگز صوتی از این " آرتروز " که کلمه ی به غایت خارجی
بوده و البته هست به گوششان نخورده بود .
پس بی انکه از خجلت سوال : آرتروز دیگر چیست ؟ به در آیند سر در گریبان تفکر فرو می برند که این
کامیون های نسل جدید چه چیزهای عجیب غریبی دارند . آرتروز !!! باز هم خوشا به آن کامیون های
قدیم که از این قرتی بازیها نداشتند ..
و پیوسته در این بحر تفکر آمدند تا ولایت و به هر کس که رسیدند گفتند :
_ این کامیون های جدید خیلی دردسر دارند .. یک چیزی دارند درون گیبرکس شان که آرتروز نام دارد
ویدکی هم ندارد البته !
____________________________________________________________________________
عذر تقصیر بابت تاخیر در بروز رسانی و سر زدن به دوستان . البته دیدار دوستان را از دست نداده ایم.
جمعه به نمایشگاه بین المللی رفتیم و الناز و سرور و چند حوری پری دیگر را آنجا دیدیم و بعد آنکه
یک عدد کیف چرمی خوشگل و چند خودکار و روان نویس به زور ! هدیه مان دادند سوار بر اتومبیل
دربان کنسولگری بهشت ما را بردند تیراژه شکلات داغ به حلقمان ریختند زیر باران .
شنبه دکتر جان آرش آمدند شرکت شکایت داشتند از تطویل لوله کشی عمارت جدیدشان و کمی به
انبساط گفتیم و خندیدیم و مقرر کردیم یک مراسم فیلم مستهجن تماشاکنان در یکی از منازل ما یا
ایشان برگزار کنیم انشالله .
یکشنبه صبح را هم در جلسه دفاع پایان نامه ی ارشد لوییز جان حضور بهم رساندیم به جهت انرژی
مثبت که به واسطه خارش پشتمان دچار هیئت ژوری کردیم و البته به همین دلیل اساتید لوییز جان
اینها یک فقره 20 کله گنده که البته به اشتهار 20 عموجان ما نبود اعطا کردند به پایان نامه مشترک
ایشان و احسان الله خان که خیلی پایان نامه کت کلفت و خفنی بود تحت عنوان :
" بررسی شناخت زیر ساخت های تفکر علل نقشه دانا شهر تهران از قرون و اعصار گذشته تا امروز
و مقایسه آن با بوینوس آیرس و بارسلون و لندن جهانخوار اینا و .. قص علیهذا ! "
این تازه نصف عنوان پایان نامه اش بود .. فکر کنید خودش چقدر بود !

بیا با هم بریم سفر مشهد مشهد

ommidvar — Wed, 28 Oct 2009 22:19:18 GMT

بیا با هم بریم سفر مشهد مشهد

معمولن در مطالبی که می نویسم سعی می کنم کمتر به موضوعی بپردازم که نیازمند استناد به
اصل خبر باشه اما خداوکیلی این یکی دیگه اصلن راه نداشت که بخوام بی خیالش بشم ..
و اما خبر این بود : پخش فیلم مـستهـجن در قطار تهران _ مشهد !!!!
و بعد توضیح اینکه در قطار اکثر مسافرین به این موضوع واکنش نشان دادند.
{ لینک خبر }
خوب من به عنوان کسی که همین دو سه ماه پیش دو بار سوار این قطار شده واقعن احساس غبن
و سرخوردگی و حسرت بهم دست داد وقتی مقایسه کردم اون فیلم های در پیت و چرت و پرتی رو که
به ما نشون دادند و این فیلم پر سر و صدای مـستهـجن رو !
البته اینکه تعریف فیلم مـستهـجن از دید مسافرین این قطار چی میتونه باشه به خودی خود مسئله
کُـلـفتیه ها . و از اون مهمتر نوع این " واکنش نشان دادند " مسافرین هم خیلی حائز اهمیته .
مـثـلـن :
شب داخلی _ قطار تهران _ مشهد / واگن 9 کوپه 6
مسافرین دو نفر هستند . یک حاج آقای متین و یک بانوی جوان و تنها ؛
یک فیلم مـستهـجن به نام " مارمولک " هم در حال پخش است .

حاج آقای متین : الله اکبر .. تا کی این خناثان می خواهند از این دست خزعبلات مـستهـجن نمایش
بدهند؟ آخر این چه واکنش های مـستهـجنی است که این خانومه هی نشان می دهد به این مرد
نامحرم ؟
بانوی جوان و تنها : وا حاج آقا خوب همین فیلم ها راه و رسم زندگی رو به ما نشون میده دیگه ..
تازه این که چیزی نیست ..اگه مثلن فیلم پالپ فیکشن آقای تارانتینو رو نشون میدادن چی میگفتین؟
حاج آقای متین : این پالپ فیکشن این آقا تارانتینو مگر چه مدل فیلم مـستهـجنی بوده خدای نکرده ؟
بانوی جوان تنها : خوب خیلی دور از جون شما صحنه های مـستهـجن و غیر اخلاقیش زیاد بود ..
همچین یه آقاهه خوشتیپی بود با گیس دم اسبی انصافن خوب میرقصید و بعد یه خانومه هم بود که
همش موقع رقصیدن اون واکنش گنده ی بی صاحاب مونده اش رو به آقاهه نشون میداد تازه چادر هم
که نداشت بی سـیرت .
حاج آقای متین : عجب عجب ! یعنی اینجور که می فرمایید این واکنش آن خانومه ی بی سـیرت
خیلی واکنش توپی هم باید بوده باشد احتمالن ؟!
بانوی جوان تنها : بله حاج آقا .. اونقدر در طول فیلم اینها هی به هم واکنش هاشون رو نشون
میدادن که آدم دور از جون شما حالش دلش می خواست .. یعنی حالش مـستهجن میشد ..
حاج آقای متین : خدای نکرده بحث غنا نباشد اما بنده ظن قوی دارم که مـستهـجن ترین این قبیل
واکنش ها باید واکنش خانوم جنیفر لـووپز باشد اگر اشتباه نکنم ..
بانوی جوان و تنها : اون که دیگه حاج آقا قدیمی شده. الانه دوره جسیکا بیل و بیانسه ایناست .
البته تعریف از خود نباشه ها اما توی همین مملکت خودمون اگه بستر مناسب فراهم بودخودتون
میدید که همین خارجکی های مـستهـجن و پالپ فیکشنی از نظر واکنش و اینا جلو ما ایرونیها
لنگ مینداختن باور بفرمایید ..
حاج آقای متین : بهله .. مطلع فرمودید .. آنوقت شما خودتان این فیلم برادر تارنتینو را که دیدید
چه گونه واکنش نشان دادید ؟ اصلن آن واکنش تان را به کی بردید نشان دادید خدای نکرده ؟
بانوی جوان و تنها : والله حاج آقا من دیگه چون باید سریع خودمو میرسوندم به قطار خیلی فرصتی
نداشتم که واکنشم رو نشون بدم متاسفانه ..
حاج آقای متین : احسنت احسنت .. انشالله شما توفیق داشته باشید که در همین سفر بتوانید
یک واکنش مقبولی از خودتان نشان بدهید انشالله ..
بانوی جوان و تنها : خوب حاج آقا فکرشو که میکنم میبینم حالا که وقت هم زیاد داریم خیلی دلم
میخواد محض خاطر اعتراض به پخش این فیلم مـستهـجن هم که شده یه جوری واکنش نشون بدم ..
حاج آقای متین : بله بله .. یعنی علاقمندید که در منظر بنده واکنش تان را نشان بدهید ؟
بانوی جوان تنها : خوب بله حاج آقا به هرحال شما دشمن استکبار جهانی هم که هستید و
حتمن غنی سازی هم می کنید دیگه .. کی بهتر از شما ؟
حاج آقای متین : بله بله .. البته .. ما که اصلن از همان اولش شما هم نمیگفتی به صورت خودجوش
خودمان غنی سازی می کردیم حتمن . حالا واجب است که من اول یک صیغه ی دشمن شکن و
وحدت آفرین جاری کنم و شما هم آن پرده ها را بکشید یک وقت خدای نکرده نامحرمان ما را در حین
واکنش کردن نبینند و بعدش تا صبح می توانیم به این مسئله پخش فیلم مـستهـجن در قطار
هی واکنش نشان بدهیم ، هی واکنش نشان بدهیم ..!

{Nine} فیلمی که پیش از مرگ باید دید

ommidvar — Sun, 25 Oct 2009 23:28:18 GMT

Nine فیلمی که پیش از مرگ باید دید

" فدریکو فلینی " یعنی یک قوه ی خلاقه ی بی بدیل
در عالم سینما .
کارگردانی که از ترکیب شجاعانه و مبتکرانه نئورئالیسم
ایتالیایی با سورئالیسم آثار بدیعی به جا گذاشت که
نمونه شهیرش درفیلم {هشت و نیم} تا ابد مورد اشاره
علاقمندان سینما خواهد بود .
حدس میزنم کسانی که تماشاگر جدی آثار برتر سینما
هستند بیش از یک بار فیلم " هشت و نیم " رو دیده اند .
فیلمی که مطمئنن حدیث نفس خود فیلمساز هست از
مشکلات و معضلات زندگی توامان یک هنرمند در دو دنیای
بی ظرافت و کم درک رئال و دنیای خلاق و ظریف اما تخیلی
آرت و طی اون استاد به زبانی شیوا و نغز سعی در نمایان
کردن شکل روابط و سطح شعور اجتماع پیرامونی و گناه این
اجتماع در عدم درک صحیح موقعیت یک هنرمند روشنفکر
در بین خودش داره .

دنیایی که علیرغم نزدیکی فیزیکی با هنرمند اما به لحاظ فکری در سطح باقی مانده و از او و
آرمانشهر مطلوب او فاصله ای بعید گرفته داره و خلاصه در یک جمله دنیایی که تبدیل به حصاری برای
هنرمند فیلمساز ( فلینی ) شده بود .
اخیرن اما متوجه پخش آنونس فیلمی شدم که واقعن شگفت زده ام کرد . ابتدا فکر کردم به مناسبتی
قراره که نسخه ادیت مجدد و رنگی شده ای از " هشت و نیم " رو در سینماهای دنیای از ما بهترون
نشون بدند.
اما خوب که دقت کردم متوجه شدم بازیگری که در دکورها و لوکیشن های بسیار شبیه به فیلم { 30/8 }
در حال بازی هست بیش از اونکه به بازیگر اصلی فیلم " هشت و نیم " شبیه باشه به خود فیلمساز
شباهت داره .
کنجکاو شدم که دقیق تر نگاه کنم و بفهمم که جریان چیه و در کمال حیرت متوجه شدم بازیگر این فیلم
جدید کسی نیست جر اعجوبه ی بازیگری یعنی جناب" دنیل دی لوئیس " .
شباهت چهره ی دی لوئیس با روزگار جوانی استاد فلینی اونقدر هست که باعث شد خیلی زود متوجه
بشم موضوع این فیلم در حال تبلیغ نه "فیلم هشت ونیم" که خود فلینی و مسائل پیرامونی ساخت اون
فیلم مشهور هست .
وقتی این آنونس نه چندان بلند با تیتراژ نهایی و نام ( Nine ) تموم شد من که به شدت تحریک شده
بودم سریع دست به کار شدم تا بیشتر از موضوع فیلم بدونم پس سریع وارد سایت مرجع (imdb)
شدم و دیدم به به ..
یک دوجین ستاره های عالم سینما از دی لوییس ایرلندی
گرفته تا نیکول کیدمن استرالیایی و ماریون کوتیارد فرانسوی
و کیت هادسن آمریکایی و سوفیا لورن ایتالیایی و نهایت
پنه لوپه کروز اسپانیایی در این فیلم به کارگردانی راب مارشال
بازی کردند.
باید "هشت و نیم" رو دیده باشید تا متوجه اصل منظورم بشید
که وقتی دیدم در مقابل اسم دی لوئیس به عنوان کاراکتر
نقشی که بازی میکنه نه اسم جناب فلینی که اسم
" گوییدو آنسولومی" نوشته شده قیافه ام چه مدلی شد !

محض اطلاع دوستانی که هشت و نیم رو ندیدند میگم که
اسم کاراکتری که " مارچلو ماسترویانی "بازیگر محبوب آثار
  فلینی در فیلم هشت ونیم بازی می کرد " گوییدو " بود و تا
اونجا که متوجه شدم در فیلم ( 9 ) دی لوییس به نقشی بینابین
"فلینی _ ماسترویانی _ گوییدو" بازی میکنه و با توجه به
  شباهت تقریبن زیاد ماریون کوتیارد به " جولیتا ماسینا "
همسر فلینی میشه حدس زد که بازیگر صاحب اسکار فرانسوی
در نقش زنی بازی میکنه که در فیلم "جاده " که اونهم از آثار برتر
  فلینی و سینمای جهان هست به معنای واقعی کلمه شاهکاری
  ماندگار در بازیگری آفرید.
حالا من به شدت منتظر روزی هستم که ( Nine ) رو ببینم .. به شدت منتظرشم و مطمئنم فیلم
خوبی از آب درمیاد .
نه به خاطر اینکه این همه بازیگر درجه اول سینما در اون بازی کردند بلکه به این دلیل که نویسندگان
{ مایکل تالکین و مرحوم آنتونی مینگلا } و کارگردان فیلم { راب مارشال } با استناد به شاه بیت
غزل های سینمایی جناب فلینی به دنیای رویایی ذهن این کارگردان نایغه سرک کشیدند و سعی کردند
تا با واکاوی روح سیال و معلق مابین فلینی و اثرش که به حتم نفس خودش رو در قالب گوییدوی
مستاصل و خسته ی هشت و نیم جاری کرده بود خالق و مخلوق رو که در اصل هر دو یکی بودند در
تراز و فرمتی تا بحال تجربه نشده به معرض تماشای دنیا بگذارند .
به این میگن ادای دین خلاقانه به یک خالق نابغه . ادای دینی هم سنگ ارزشی که او سنگ بناش رو
در نزدیک به نیم قرن پیش از این گذاشت .
___________________________________________________________________________
پانوشت :
1 _ فدریکو فلینی چند المان مشخص رو در آثارش به کرات تکرار کرد . اول و اولی تر از همه اما یکی
تمسخر فمینیسم بود و در کمال تعجب دیگری تکریم زن و زنانگی به عنوان جوهره ی خلاقیت و منبع
تحریک و تحمل دنیای مضحک و مسخره ی مردانه ای که او میدید !
2 _ عکسی که از فلینی در صدر مطلب میبینید ضمیر واقعی او رو به خوبی نشون میده .
فلینی در تمام عمر دلبسته و مفتون دنیای دلقک ها بود و در مشهورترین آثارش به جا و نا به جا سری
به این "تلخ مردمان لبخند روی" زده است . به خصوص که در فیلم " جاده " جولیتا ماسینا همسر او
در ایفای نقش دختری لوده و تا حدی کند ذهن به نام " جلسو مینا " ناچار از غلطیدنی به غایت
دردمندانه در قالب یک دلقک زن شد .
3 _ اگر چه فلینی به قول اهل سینما و دوستان معاصرش و به گواه آثار سینماییش به نوعی"مرد زنان"
محسوب میشد اما به رغم مقبولیت و محبوبیت ویژه در تمام عمر به همسر و زندگی زناشویی پایبند و
وفادار باقی ماند .
شاید همین دلیل خوبی بود برای مرگ جولیتا ماسینا ، تنها سه ماه پس از درگذشت او !

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز .. ایضن زن نکوکار هم البته !

ommidvar — Fri, 23 Oct 2009 22:09:18 GMT

سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز .. ایضن زن نکوکار هم البته !

جای دوستانی که نیامدند سبز که امسال
هم در بازارچه خیریه خیلی خوش گذشت
و باز دیدار دوستان و چهره های آشنا مثل
هر سال بر سعادتمان افزود .
ضمن اینکه تا اونجا که یادم نیست خیلی تا
وبلاگ نویس آمده و سر زده بودند به غرفه
آلوچه و لواشک و کلی اسم وبلاگ اونجا درج
بود که حتمن به زودی در وبلاگ حامی بلاگ
میتونید اسامی کامل وبلاگ نویسان حامی
بازارچه خیریه پیام امید رو ببینید .
البته بودند دوستانی که اگرچه سعادت دیدار
و حضورشون مقدر نشد اما به عنوان نمونه
امیرکیهان عزیز با فرستادن نماینده ای رسمن
ترکاندند با اهدای مبلغ یک میلیون ریال و البته
فرنگیس خاتون هم که فرصت دیدارش میسر
نشد مبلغ پانصد هزار ریال رو اهدا کردند که
امیدوارم این ذکر از همت این دو دوست عزیز به
جهت تبلیغ نیکوکاری شمرده بشه و باعث گله
و شکایت این دو عزیز نباشه .
در نهایت از همت وبلاگی های نیکوکار و خردمند چه فروشندگان و چه خریداران همینقدر بگم که امسال
هم آمار فروش بالاتر از سالهای قبل رفت و فقط همین یک غرفه آلوچه و لواشک منتسب به جامعه ی
وبلاگ نویسان طی سه روز فروشش از ده میلیون ریال هم فراتر رفت .
امیدوارم این رویه در سالهای آتی همچنان تداوم داشته باشه انشالله .
البته همونطور که ذکر شد در بازارچه خیریه امسال فوران نیکوکاری بود و بنده هم به غیر از خرید چند
قلم "خوردنی و کردنی" ( منظور از کردنی وسایل مصرف کردنی است مانند یک دست قهوه خوری )
یک اقدام نیکوکارانه دیگر هم کردم که در ذیل خواهید خواند :
_____________________________________________________________________________

حالا اگر ما بیاییم یک چیزی بگوییم ، ذکری بکنیم در باب صالحات باقیات خودمان تا خلق الله یک پدر
بیامرزی به جهت شادی ارواح اجدادمان نثار کنند باز یک عده ی قلیلی از این یاوه گویان و جیره خواران
استکبار جهانی زرتی می آیند به جهت" تشویق اضحان " عمومی و سیاه نمایی قیل و قال راه
می اندازند که " هم باز این یارو از خود متشکره ( یعنی ما ) از خودش تعریف کرد" !

اما خدا به سر شاهد است که این بار دیگر سه فقره شاهد زنده داریم که به چشم خود دیدند و البته
ایمان آوردند که ما درباب مورد وثوق بودن و محل آسایش بودنمان در میان جماعت نسوان هرگز غُلو
نکرده ایم و اگر گاهی چیزی می گوییم جهت تنویر افکار خوشگل عمومی و یا تنویر افکار عموم خوشگلین
است !
باری قصه چنین بود که ما به همراه تنی چند از دوستان در محوطه بیرونی بازارچه خیریه ایستاده
بودیم به جهت صرف دخانیات .
گرم گفت و شنود غیبت مندانه بودیم که دفعتن چند نفری منجمله یکی دو تا از این هانی مانی های
آنچنانی { از همان اولالا ها } آمدند تا از پشت سرمان رد بشوند که یکهو یکیشان که ماشالله سرو
بلند بالایی بود از همانها که طره طره گیسوی بابلیس کشیده ی فشنی را یک وری میریزند بغل گونه
و چانه شان همچین با آرنج زد پشت کت و کول این بنده ی حقیر .
ما اولش فکر کردیم که خوب حتمن به جهت تنگی راه دست آن سیمین بر بالابلند به پشتمان خورده و
مقصود ناثوابی نداشته اند خدای ناکرده . اما همین که هانی ِ بالا بلند از کنارمان رد شد ناگهان برگشت
و در مقابل چشمان وق زده ی الهام و فاطمه و رضا ، رو در رو و چشم در چشم ما انداخت و با یک حال و
لسان نازدار و کشداری که من گویم و تو نپرس سوال فرمودند : خونه تون کجاست ؟

و البته ما نیز فراوان از این سوال به غایت چند منظوره ی آن بالا بلند فشنی محظوظ و غافلگیر شدیم
چنان که انگار یکی پرسیده باشدمان " بگو ببینم تو با کیا میپری ؟ .. یالله .. یالله پاشو .. بیا پیشم .. اگه
نباشی دیوونه میشم .. دیگه دیره .. ( ببخشید .. جو گیر بودیم ) خلاصه یک جوری این پرسمان را از
ما نمود که یک لحظه شک کردیم نکند آن سیمین برِ گل پیکر را قبلن جایی دیده ایم و خاطرمان نیست
و یا گوش شیطان کر شاید ایشان هم تخت مشهور را رویت فرموده اند و هم باز ما آلزایمرمان گرفته است
و خلاصه چنان از این سریعترین"پیشنهاد خانگی" در تمام تاریخ تجربیات آنچنانیمان جا خورده بودیم که تا
آمدیم خودمان را جمعُ جور کرده بگوییم :
ـ خونه مون ؟! چه قابل شما ای عزیز ؟ .. عبدم عبیدم .. چاکر درگاهم .. دستبوس آستانم ..
الاحقر کلبه خرابه ای دارد واقع در میدان انقلاب چهاراه لشگر ...
و البته همین تفکرات کوفتی مان یک کمی زمان برد ، برد که چه عرض کنم زمان کُشت و همین کمی
زمان لامصب باعث گشت تا یک پسرک قاشق نشسته ی مو سیخ سیخویی که در یک حرکت جهان
سومی مذبوحانه ظاهرن سعی داشت خود را همراه گروه بالابلند فشنی ها نشان بدهد از پشت سرمان
پریده و بگوید : جردن !
و ما هم البته دیگر نخواستیم توی ذوق پسرک بزنیم و گذاشتیم در آن فضای مالامال از شادی و
نیکوکاری او هم خوش باشد و از این توهم که دخترک آدرس منزل او را پرسیده و نه ما را لذت وافر ببرد
تا بدینوسیله ما نیز سهم خود را از التزام عملی به نیکوکاری و خیرات ادا کرده باشیم !
و البته بعدش هم بالا بلند فشنی با همان قاشق نشُسته ی سیخ سیخو همراه شدند و رفتند اما
خوب ناگفته واضح و مبرهن است که اگر آنها از قبل همراه هم بودند دیگر لزومی نداشت پرسیدن سوال
چند وجهی ِ "خونه تون کجاست؟" به توسط آن بانوی بلند بالای نیکوکار !
به هر حال به غیر از میل وافر ما به انجام اعمال صالحه و نیکوکاری خالصانه حجب و حیای حضور دوستان
هم مانع بود در تعاقب بالا بلند فشنی به جهت تنویر افکارش با دادن نشانی منزل به ایشان و ایضن
رسیدن به نتیجه مطلوب !

احتیاج مرز بین انسانها نیست / هفتمین دوره جشنواه خیریه پیام امید ۲۹ مهر تا ۱ آبان

ommidvar — Tue, 20 Oct 2009 13:24:18 GMT

احتیاج مرز بین انسانها نیست
هفتمین دوره جشنواه خیریه پیام امید ۲۹ مهر تا ۱ آبان

همیشه فکر میکنم کسانی که به اقتضای شرایط روزگار ،محتاج هستند
و محتاج زندگی میکنند در اصل آیینه ای هستند برای دیگران تا اونها بتونن
با رسیدن به این باور که "احتیاج" مرز بین انسانها نیست به مدد وجود این
افراد محتاج ، ضریب قدر شناسی و مسئولیت پذیری رو در قبال
" روی دیگر سکه ی خودشون " نشون بدن و بجا بیارن.
یعنی این شکلی در نظر بگیرید که اوضاع از منظر یک فرد محتاج نهایتن
میتونه عادی به نظر برسه . نداری ، فقر ، اعتیاد ، بیماری و هر وضعیت
نابهنجار دیگری بعد از مدتی اگر قابلیت رفع و رجوع نداشته باشه در
حداقل ترین هاش قابلیت همزیستی رو پیدا میکنه و فرد گرفتار در این
معضلات نهایتن سعی میکنه در یافتن راهی برای همراهی با کُلیت
جامعه پیرامونی خودش .
اما همین همزیستی فرد با مشکلات خاص خودش هست که باعث
برجسته شدن نقش همون جامعه پیرامونی یعنی ما افراد عادی جامعه
میشه و دلیلی میشه برای عدم بی تفاوتی در ضرورت اثبات موجودیت
دو طرف این جریان یعنی افراد عادی جامعه و دیگرانِ محتاجتر از اونها .
و تعریف این افراد عادی جامعه یعنی " ما " ، یعنی قسمتی از همین اجتماع که گاهی به خاطر غفلت
و یا در تلاش برای گریز از روبرو شدن با واقعیات تلخ و گزنده ی قسمت دیگری از اجتماع که در اصل خود
حقیقی مون هستند اما در زاویه و ضلع دیگری قرار داند سعی میکنیم به خودمون بقبولونیم که
مشکلات ما بدترین و خودمون بدبخت ترین مخلوقات خداوندیم و این ندیدن رو گاه اونقدر تداوم میدیم
که از یاد میبریم اگر کمی دقت کنیم و شرایط سست و نامطمئن اقتصادی اجتماعی روز رو در نظر بگیریم
هر لحظه احتمال جابجایی این دو ضلع ( ما با اونها ) محتمل و موجود جلوه میکنه .

پس فکر میکنم بهتره هر زمان که فرصتی دست میده برای حضور در این تجربه از درک ضلع و قسمت
دیگری از خودمون و توجه به مشکلاتی واقعی تر و عمیق تر از اونچه که ما در طی زندگی معمولی
تجربه کردیم بهتره از دستش ندیم و به نحو احسن از موقعیت بوجود اومده برای اثبات و ابراز وجود در
دلیل بودن و یا به عبارتی لیاقت داشتن عنوان انسان بودن و انسانیت بهره ببریم .

هفتمین دوره جشنواه خیریه پیام امید از ۲۹ مهر تا ۱ آبان یعنی روزهای چهارشنبه و پنجشنبه و
جمعه همین هفته از ساعت ۹ صبح تا ۹ شب در محل دائمی اون یعنی:
خیابان ولیعصر ،پایین تر از چهارراه پارک وی ، رو به روی رستوران سوپر استار برگزار میشه .
که در غرفه ی " حامی بلاگ " الی جان به همراه چند فقره دیگر از دوستان وبلاگی مشغول
فروش چیزهای ترش از قبیل لواشک و آلو و آلوچه کوهی و خلاصه از این جور چیزهای آب دهان
راه بنداز هستند.
لازم به ذکر هست که در خلال جشنواره برنامه های مختلف و سرگرم کننده مثل مسابقه
" کی بیشتر میتونه بخوره" هم برگزار میشه که البته این که چی رو باید بیشتر خورد هنوز معلوم
نیست و قسم میخورم این قسمتش کمترین ربطی به من نداره !
در ضمن شخصیت ها و چهره های مشهوری هم میان بازارچه که از جمله اونها میشه به" برادر پیت" ،
"عنجلی ناجولی" و "مونی کابلوچی" اشاره کرد .
قسمتهای توپ و باحال دیگری هم هست که بهتره خودتون بیایید ببینید .
(منظورم قسمتهای دیگری از بازارچه است نه قسمتهای توپ و باحال جولی و بلوچی ! )

به هر حال اگر تهران هستید سعی کنید حتمن بیایید تا ضمن گذروندن یکی دو ساعت خوش در
یک عصر پاییزی و با خرید خیلی از اقلام مورد نیازتون در لذت کمک به هم نوع خودتون شریک باشید .

بهرام که گور می گرفتی همه عمر . . .

ommidvar — Sun, 18 Oct 2009 21:24:18 GMT

بهرام که گور می گرفتی همه عمر . . .

های اهالی آینده با شمایگانیم که بعد ما می آیید و مثل ما البته دل خوش می کنید به این دنیای
فانی و یا نمی دانید و یا نمی خواهید بدانید و یا اگر می دانید هیچ قصد نخواهید کرد که به روی
مبارک خودتان بیاورید که یک روزی قرار است بروید ازش .
در جریان باشید که همین دویروز ( دویروز دیروزی را گویند که یک روز دیگر ازش گذشته باشد ) یک
فقره زلزله آمد در شهر تهران که دیگر کامل کرد همه فواید و خصائل ویژه این کلانشهر عزیز را که
بعد جوی های گند گرفته و هوای مملو از منوکسیدکربن ، آراسته است به بهترین مدیران و مُدبران
در تمامی ادوار تاریخ که کار مانده بر زمین
هیچ نماندستشان و چون حال خوش دارند
از سعادت خلایق و احدی از رعایاشان را
نه اندوه تنگدستی مانده و نه شکم گرسنه
و نه مغز و جانشان از سرنگ افیون فسرده
و نه داغ عزیزیشان بر دل ،
پس به کفایت و فراست افتاده اند که حالیه
چون از اصلاح امور مردمان مضارع فارغ
گشته اند و دیگر خدمتی نماندست که نکرده
باشند پس لاجرم به جهت رفع بیکاری حدود
خدمات بی نظیر خود را از مرزهای تاریخ و
قرون و اعصار نیز فراتر برده به اصلاح امور
مردمان ماضی بپردازند پس در اولین قدم
قصد کردند تا انتقام جمله دهاقین و زارعین
و کسبه و تجار مظلوم و ستمدیده ی قرون
گذشته را از پادشاهان ستمگر و دیو سیرت
بستانند و در این باره چاره آن دیدند که عزم
فرمایند بر حذف پادشاهان از کتب تاریخی
مدارس تا دیگر ذهن پاک کودکانمان نیالودد
به اسامی بی اِعراب پارسی و ندانند که
کوروش مرد بود یا زن و ندانند که داریوش
نه یکی خواننده که شاهی بوده است
در باستان ایران زمین .

حالیه در بحر تفکریم اما که چگونه است روایت آن تاریخ که شاه نداشته باشد ؟!
فی المثل یک خسرو پرویز نداشته باشد که ختمی مرتبت محمد مصطفی ( ع ) به دعوتش نامه
بنویسد و او پاره کند البته ؟!
یا اینکه چطور ممکن است یک انسانی در مثلن بیست سال آینده بشود وزیر خزانه داری این
کشور و ببرندش خزانه و آن کوه نور را نشانش بدهند و بگویندش : این را که میبینی یک آقایی
رفته بوده هندستون و با خودش آورده و البته یک هیئت همراهی هم داشته مشتمل بر چندین
هزار نفر که آن موقع ها لشگر می گفتندش و البته این لشگر اگرچه کشیدنی بوده اما فرق داشته
کشیدنش با قلیان و سیگار و جمله آلات و ادوات مصنوع و یا لطیف کشیدنی !
و اصلن چگونه است احوالات آن کتاب تاریخ وقتی که بیاورند در آن " میرزا رضای کرمانی در صحن
حضرت عبدالعظیم دفعتن از دستش در رفت و از سر خوشی زد یک بابایی را کشت " !
و یا .... بگذریم ...
تاریخ را اگر نخوانده و ندیده باشیم حداقل گاهی شنیده ایم پس یادمان باشد در همین تاریخی
که امروزه این خادمین تیره نشین ما ملت سعادتمند سعی بر حذف حقایق روشنش دارند روزگاری
بوده است در مصر باستان که چون " امن هوتب ( آخن اتون )" که فرعونی بود یگانه پرست و
دموکرات رخت از این دنیای هزار داماد بربست جانشینانش به انتقام از بی حرمت شدن
خدایان مصنوعشان تمامی آثار و نشانه های بیست سال حکومت سوسیال دموکرات او را از صحنه
گیتی حذف و در اعماق خاک بیابان ها مدفون کردند تا در آینده رد و اثری از آن دوره که به زعم
ایشان دوره فترت و لعن خدایان معابدشان بود به جای نماند مبادا که در روزگار آتی هم باز کسی
را هوس یگانه پرستی و طفره از جنگ و حذف فاصله طبقاتی به سر افتد .
اما زمانی که پس از چند هزار سال دانشمندان و باستان شناسان پای به ویرانه های کاخ های
تبس گذاشتند در اندک زمانی آنچه که کشف بزرگشان لقب گرفت همان " آخن اتون " بود که
شرح زندگانی و اعمالش در عمق بیشتری مدفون شده بود پس کمتر از دیگر معاصرین تاریخش
گزندش رسبده بود و هم اینگونه شد که به مدد رد و نشان همان فرعون حذف شده تمامی آن
دوران تاریخی را مجدد بازشناختند .
آری .. بی جهت نیست که تاریخ را بزرگترین آموزگاران دانسته اند پس چه باک از بی خردی
خرده بی سوادان !

استاد "شمس الدین شنگرف" درگذشت

ommidvar — Tue, 13 Oct 2009 18:04:40 GMT

استاد " شمس الدین شنگرف " درگذشت

  صبح امروز در حالیکه بسیار
  مردمان این جهان نه حوصله
  کتاب خواندن داشتند و نه
  توان کتاب خریدن ، استاد
" شمس الدین شنگرف "
نویسنده و طنزپرداز بی بدیل
ادبیات فارسی و ادیب شهیر و
پر افتخار کشورمان پس از سالها
دوری از خاک وطن و در غربت
نور و رنگ و صدا غریبانه و
دور از یاران و شاگردان خویش
درگذشت .

به گزارش خبرگزاری هنری " کیستا " امروز پیش از نیمروز و در حالیکه هیچ مشخص نبود که این بار برای
مطلب تازه چه خواهید نوشت ناگهان به ذهنتان می رسد که بد نیست اگر "محض مزاح" یک شخصیت
نیست در جهان را بمیرانید . پس کلی با خودتان فکر می کنید که چطور میتوان در راستای نوشتن خبر
مرگ غم انگیز او که نمیشناختیدش جهان غرب و شرق را از لندن و واشنگتن گرفته تا تهران و شیراز را به
تلاطم در آورد تا ضمن آن "جوهره ماسیده" بر سلول های خاکستری تان تراوش کردن آغاز کند و از
"خموری و خماری" به در آیید . پس متن فوق را تحت عنوان یک خبر می نویسید با این امید که صرفن شوخی
کوچکی با خوانندگان خود کرده باشید اما همزمان که در محل کار خودتان و روبروی کامپیوتر شخصی تان
نشسته و اولین پاراگراف های متن را نوشته اید دوست خبرنگارتان سر زده به محل کار شما می آید و در
حینی که شما به جهت پذیرایی در آبدارخانه مشغول چایی ریختن هستید او زیر چشمی سری به
مانیتور شما می زند و تند و تند متن را می خواند و هنوز باهم درست و حسابی سلام احوال پرسی
نکرده اید که دوست خبرنگارتان چایی را خورده نخورده اظهار میکند که کار فوری پیش آمده و باید سریعن
به دفتر خبرگزاری برگردد . او می رود و شما مشغول نوشتن ادامه مطلب میشوید در حالیکه از آنچه که
قرار است رخ بدهد هیچ خبر ندارید .
دوست خبرنگارتان به محض خروج از دفتر شما به خبرگزاری اس ام اس میزند :
"شمس الدین شنگرف نویسنده مشهور ادبیات فارسی بعد از ظهر امروز در غرب درگذشت" .
در همان حال کماکان اتفاقاتی مانند غذا خوردن و مستراح رفتن و چک نقد کردن متن شما را معطل روی
صفحه می گذارد .
خبرگزاری محل کار دوست خبرنگارتان در حالیکه تلاش دارد تا در رقابتی همیشگی خبر داغ را پیش از
همه انتشار دهد و چشم حسادت دیگر خبرگزاری ها را بترکاند به سرعت خبر درگذشت نویسنده شهیر
را اعلام می کند .
همزمان دیگر خبرگزاری ها که خود را جامانده از اعلام اولیه یک خبر داغ می بنند در تلاش برای رقابت ،
سریعن مطالبی را به متن خبر اضافه می کنند . " خبرگزاری هولنا " متنی چند خطی را مینویسد
مبنی بر اینکه " استاد شمس الدین شنگرف عصر امروز در اقامتگاه قدیمی خود غریبانه در یکی از
کشورهای استعمارگر درگذشت "
همزمان شما از همه جا بی خبر در حال سر و کله زدن با سرایدار ساختمان محل کارتان هستید که چرا
آسانسورساختمان اینقدر در طبقه هشتم که منشی خوش هیکل و خوش بویی دارد توقفش طولانی
میشود ؟
در طرف دیگر شبکه خبری تلویزیون به نقل از خبرگزاری دولتی خبردرگذشت استاد را تحت عنوان
" خبر فوری " به این شکل زیر نویس تمام بخش های خبری می کند که :
با نهایت تاثر و تالم به اطلاع میرساند که استاد شمس الدین شنگرف نویسنده متعهد و مسلمان
کشورمان که جوایز ادبی بسیاری را به گنجینه افتخارات ادبیات فارسی افزوده بود عصر امروز و در پی یک
عمر تحقیق و تدریس و نگارش آثار فاخر داستانی در خارج از کشور درگذشت .
در همان حال شما که از ادامه نوشتن یک متن خوب ناامید شده اید همان یکی دو پاراگراف اولیه را در
صندوق پستی خودتان ذخیره میکنید تا سر فرصت و در خانه ادامه اش را بنویسید و در طرف دیگر دوست
خبرنگارتان که از سرچ های فراوان در گوگل برای پیدا کردن کمترین اطلاعاتی از استاد در گذشته نا امید
و درمانده شده برای تکمیل خبر اولیه از طرف مدیر خبرگزاری تحت فشار قرار گرفته است پس ناچارن با
تمرکز بر مخیله اش چند کلمه دیگر از متنی را که روی مانیتور شما و به سرعت خوانده بود را بیاد
می آورد . خبرگزاری اولیه و مطبوع دوست خبرنگارتان در حرکتی سرشار از افتخار و مملو از غرور خبر
تکمیلی را روی خروجی خود می فرستد :
"شمس الدین شنگرف استاد ادبیات زبان فارسی و نویسنده آثار فاخری همچون " محض مزاح " ،
" جوهر ماسیده " و " خموری و خماری " عصر امروز در لندن درگذشت ".
استاد شنگرف که در اواخر عمر نابینا شده بود همواره در اعتقاد و تعهد کامل به میهنش زندگی کرد و
در این راه تزاویر و فشارهای دولت های غربی برای همرنگ و همسو نمودن وی با اهداف استعماری
شان هرگز در او اثر نکرد" .
همزمان شما فکر میکنید که بهتر است بی خیال ادامه کار و تفحص در آسانسور ساختمانتان بشوید و
بروید خانه شاید توانستید دو خطی ، مطلبی ، چیزی برای صفحه وبلاگتان بنویسید و البته در محل
کارتان رادیو و تلویزیون ندارید تا پیام وزیر محترم فرهنگ و ارشاد را به مناسبت درگذشت استاد
شمس الدین شنگرف که به اعتقاد ایشان از پرچمداران فرهیخته ادبیات و زبان فارسی بوده است را
بشنوید .
همزمان دیگر خبرگزاری ها در ادامه همان رقابت موصوف و از سر ناچاری در مطالبی تحلیلی و تخیلی از
ناداوری هیئات داوری جوایز به اصطلاح ادبی نوبل و پولیتزر در نگاه سیاسی و مغرضانه و نادیده گرفتن روح
انسانی در آثار استاد شمس الدین شنگرف که با اثر به شدت تحسین برانگیز " محض مزاح " انگاره های
امپریالیستی و باورها و پایه های کاپیتالیسم و سوسیالیسم را همزمان به لرزه در آورده و به سخره
گرفته بود مطالب متنوعی می نویسند .
در طرف دیگر در حالیکه رییس جمهور کشورتان برای مراسم روز گشایش حافظ ! به شیراز رفته است در
حالیکه دست چپش در دست وزیر کشور سابق ِاسبقش و دست راستش در دست معاون اولش قرار دارد
ضمن خواندن بیتی از حافظ بدین مضمون که :
" نگار من که مکتب نرفت و خط ننوشت / به یک غمزه مسئله آموز صد مدرس شد "
از رشادت های مرحوم مدرس که جانش را در راه حفاظت از رای ملت گذاشت داد سخن سر داده که
ناگهان توسط یکی از همراهان و به صورت درگوشی از درگذشت یکی از نویسندگان مشهور خبردار
می شود . به توصیه معاونین فرهنگ دوست رییس جمهور محترم و فرهنگ پرور مقرر میشود سخنرانی
کوتاهی به همین مناسبت بر سر مزار لسان الغیب ادبیات ایران زمین و به یاد استاد تازه در گذشته
انجام شود .
متن سخنرانی را مشاور فرهنگی ریاست جمهور سریع آماده می کند و رییس جمهور در حالیکه به شدت
از ضایعه درگذشت یکی از مفاخر فرهنگی کشور اظهار تاسف می کند اعلام مینماید که اگرچه همواره
روش دولت های غربی به جای تعامل فرهنگی ، سرقت مفاخر فرهنگی ما بوده اما به جهت حفظ احترام
بین ملت ها بر دولت انگلستان واجب است تا سریعن مقدمات انتقال پیکر استاد شمس الدین شنگرف
را برای انجام مراسم تشییع و تدفین با شکوه در میهنش و میان علاقمندان راستین وی فراهم آورد .

در ادامه و بخاطر اثبات علاقه رییس جمهور به انجام امور و خدمات زیر بنایی و زیر ساختاری فرهنگی مقرر
میشود به پاس قدردانی از زحمات استاد شمس الدین شنگرف مقبره ای در جوار مزار حافظ برای او
تدارک دیده شود .
همزمان شما به منزل رسیده اید و طبق معمول تلویزیون را روشن میکنید و چون به اخبار داخلی
علاقه ای ندارید صدای تلویزیون را قطع کرده اید و متوجه نمی شوید که کلنگی که رییس جمهور بر سنگ
قبر حافظ می کوبد نه برای آغاز نمادین پروژه مرمت آرامگاه حافظ و نه حتا برای افتتاح پروژه هسته ای
حافظیه که در اصل اولین کلنگ برای ساخت مقبره ای دو طبقه موسوم به مقبره"حافظ الشنگرف" است .

در ادامه وزیر خارجه انگلستان در بیانیه ای انتقادی سخنان یک جانبه رییس جمهور کشور شما را محکوم
و ضمن اظهار تاسف اعلام می کند که بر طبق قوانین دولت فخیمه بریتانیای کبیر فرد در گذشته طبق
وصیت خودش و در محلی که او مشخص کرده باشد به خاک سپرده خواهد شد و در اینباره دولت
انگلستان ضمن اعلام تالمات عمیق خویش به خاطر ضایعه درگذشت استاد شنگرف قصد ندارد تا از این
مسئله غم انگیز بهره برداری سیاسی بکند .
سپس در حالیکه شما در حمام خانه تان مشغول سنگ پا کشیدن هستید وزارت امور خارجه کشورتان
در پاسخی محکم و انقلابی اعلام می کند که با توجه به سخنان مداخله جویانه دولت انگلستان برای
هزارمین بار روابطش را با آن دولت استعمارگر و فرهنگ دزد به حالت تعلیق در می آورد .
در لینک دیگری نخست وزیر انگلستان که در آستانه رقابت های انتخاباتی قرار دارد در سخنانی دون شأن
دیپلماتیک و مذبوحانه اعلام میکند : شیراز که هیچ ، حتا اگر استاد شنگرف در وصیت نامه اش گرمسار
را به عنوان محل دفن خود انتخاب کرده باشد وی مایل است تا به خاطر علاقه شخصی به آثار آن مرحوم
ترتیب تدفینش را در حیاط کاخ وست مینستر و یا صحن علنی مجلس اعیان انگلستان بدهد.
در همین حال شما کامپیوترتان را روشن کرده اید و هنوز توان تداوم سوژه را به جهت نوشتن در
صفحه تان ندارید پس قصد میکنید تا در دنیای نت گشتی بزنید شاید مُخ تان باز شود و ادامه مطلب را
بنویسید و طبق عادت ابتدا سری به سایت های خبری می زنید و از خواندن خبر تظاهرات خودجوش
آحاد ملت در مقابل سفارت انگلستان در اعتراض به دو قرن مداخله اسعمارگرانه شگفت زده نمی شوید
و با خود فکر میکنید حتمن باز جریان باغ قلهک مطرح شده .
در باقی خبرها هم به جز خبر عجیب اعلام تغییر نام و نامگذاری همزمان دو شهر در ونزوئلا و آمریکا به
نامهای شنگرف سیتی دلاپاته و شانگ روف یورک خبر قابل تامل دیگری نمی بینید و قصد میکنید تا
اینترنت را بی خیال شوید و فیلمی ببینید که ناگهان دوست خبرنگارتان شما را انلاین می بیند و پی ام
می دهد : امید جان عذر میخوام بی اجازه خبر درگذشت استاد شنگرف رو از تو کش رفتم . مدیر
خبرگزاری مون خیلی اصرار داره که یه عکس از استاد بهش بدم اما هرچی توی نت گشتم نبود .
میتونی کمکم کنی ؟!
بعد از پرس و جوی اینکه استاد شنگرف دیگر کیست و جریان چیست تازه شصتتان خبردار میشود که
چه الم شنگه ای به پا شده و خودتان خبر نداشته اید . به هر ترتیب ممکن دوست خبرنگارتان را
می پیچانید و فکر میکنید همین مسئله ادامه و البته دام خوبیست برای تداوم آن دو پاراگراف ابتر اولیه ..
جریان را مینویسید و منتظر میشوید تا ببینید نظر دوستانتان درباره مرگ تاثر برانگیز استاد
شمس الدین شنگرف این انسان فرهیخته و ادیب نام آور ادبیات فارسی و نویسنده و طنز پردازی که
با مرگ خود دنیا را تکان داد چیست !

دیروز دل آرا دارابی ، امروز بهنود شجاعی .. فردا ؟

ommidvar — Sun, 11 Oct 2009 15:13:18 GMT

دیروز دل آرا دارابی ، امروز بهنود شجاعی .. فردا ؟

وقتی " دل آرا دارابی " اعدام شد و آه و افسوس و ناله و نفرین های جماعت
" تا چند روز در صحنه "به هوا رفت با خودم فکر کردم که انگار قراره این دور
تسلسل تا همیشه تداوم داشته باشه .
با خودم فکر کردم میشه تا ابد به چشم ها و صورت ظریف دل آرا فکر کرد و
غصه خورد و آه کشید که چرا آخر قصه باز هم به گورستان رسید .
اما خیلی زود به این نتیجه رسیدم که خوب حالا دیگه کاری نمیشه برای دل آرا کرد .
اون به حکم قانون و به خواست اولیای دم مجازات شد و دیگه تمام آه و افسوس
ما حتا برای لحظه ای به او زندگی نمیبخشه.
اما همزمان با اعدام دل آرا دارابی بودند کسان دیگری که شاید میشد براشون کاری کرد .
و این " کاری کردن " در ضمیر من به شکل ایده ای برای ساخت فیلمی مستند و نه چندان بلند شکل
گرفت که به نظرم بسیار تاثیر گذار تر از صحبت ها و مشاوره های طولانی و اکثرن بی نتیجه با اولیای دم
متقاضی قصاص میتونست باشه .

به فکرم رسید بد نیست اگر دوربین رو برداریم و بریم سراغ خانواده هایی که سال گذشته و یا سالیانی
پیشتر در موقعیت خانواده ی متقاضی قصاص دل آرا بودند و بپرسیم و ببینیم حال و هوای امروز اونها رو
و بی هیچ پیش داوری و قضاوتی از بطن کارها و روابط و سکنات روزمره ی اونها دل واقعیت رو دریابیم
که خوب حالا چی؟ و بی اونکه پرسش آزار دهنده و یا نگاه نقادانه و نکوهیده ای بکنیم ببینیم چی به
دست آوردند بعد از انتخاب مرگ برای کسی که با خطایی انسانی ، با اشتباهی در نهایت بی عقلی
اختیار مرگ و زندگیش رو به دست اونها داده بود ؟
و در نهایت زیر پوست حساس اذان مغرب شون یک سوال رو آروم در گوششون زمزمه کنیم :
اگر برگردید به گذشته ... اگر دوباره مختار به انتخاب باشید .... ؟ ؟

و بعد حاصل کار رو بی طمع به هر جایزه و بی اعتنا به تمام نقدها و تحسین ها در نسخه های متعدد
کپی کرد و فرستاد و نشان داد که " برای آنان که صاحبان چنین حقی بودند و گذشت نکردند و از بین دو
شق زندگی بخشیدن و مردار کردن یک انسان دومی رو انتخاب کردند چه به جا مانده" تاثیر گذاشت
بر روان اونهایی که در موقعیت مشابه این چنین تصمیم گیری صعب و سختی قرار دارند و در نهایت به
مدد نمایش یک نسخه از این حقیقت عـریـان ، تکان دهنده و عبرت آموز شاید میشد که توفیق نجات
انسانی رو از طناب دار پیدا کرد .

و البته این فقط یک فکر خام باقی نماند . طرح اولیه رو تا حدودی توی ذهنم آماده کردم . برای اطمینان از
اجرایی شدنش و گرفتن مواد خام اطلاعاتی و دسترسی به پرونده های موضوع رفتم سراغ دو تن از
وکلای به نام فعال در دفاع از پرونده های قتل و مخالف با اعدام نوجوانان بزهکار و در نهایت پیشنهاد رو
با چند نفر از فعالین سرشناس حقوق بشر در ایران مطرح کردم .
با توجه به استقبال و تشویقشون قرار شد قسمتی از سرمایه ساخت فیلم رو اونها تامین کنند و برای
تامین الباقی هزینه ها از راههای مختلف آگهی بدیم و کار رو شروع کنیم .
اما ... اما ناگهان موسم انتخابات رسید ..
ابتدا همه حواس ها معطوف امر مهمتری از نجات جان انسان های دربند و در معرض خطر مرگ شد !

بعد و در پی مسائل اون روزها هر دو وکیل مشاور دستگیر و به مدت طولانی زندانی شدند .
فعالان حقوق بشر هم بالطبع همین مسائل یا دستگیر شدند و یا روانه خارج ایران .

گذشت تا اینکه مدتی پیش و در آخرین تلاش سعی کردم ایده رو به دست
کسانی بسپرم که بیش از من صلاحیت و توان اجراش رو داشته باشند .

پس با یکی از ستاره های سینما مطرحش کردم و البته ایشون هم استقبال
کردند و قرار شد با دوستانشون در صنعت سینما در این باره رایزنی کنند اما
در همین فاصله صبح امروز خبر هولناک اما قابل پیش بینی اعدام
"بهنود شجاعی" روی خط خبرگزاری ها رفت .

حالا یک بار دیگه و به این امید موضوع رو به صورت عمومی مطرح میکنم که شاید صاحب توانی برای
از قوه به فعل در آوردن این ایده پیدا بشه و هر چه زودتر این فیلم و یا مثل اون ساخته بشه و سازنده
مطمئن باشه داره سعی میکنه در بین تمام هروله های خیرخواهانه جمعی و فردی ما جماعت سنتی
اما تجدد طلب قدمی بر میداره تا شاید در سرزمینی که تغییر قوانین در اون ممکن نیست بشه ذهنیت
آدمها رو تغییر داد .
دیروز دل آرا دارابی و امروز بهنود شجاعی با وجود تمام تلاش ها و هزینه ها برای نجات شون اعدام
شدند و دیگه کاری نمیشه براشون کرد .
سعی کنیم به فکر تاثیر گذاری و نجات دیگرانی باشیم که به هر حال موسم تصمیم گیری برای اعدام یا
رهایی اونها خیلی زودتر از اونچه که فکرش رو بکنیم از راه خواهد رسید .