گنجشکک اشی مشی

حالا دوري ولي بايد به شهر قصه برگردي

ommidvar — Mon, 19 May 2008 16:43:18 GMT

حالا دوري ولي بايد به شهر قصه برگردي

اون بالا يه فيله است كه مي خواد "جون تپه " رو ببره يه جا امن !!!

"شهردار جون تپه "که نودوشیش تا دختر
داشت و یه پسر که اسمش " جوجو " بود
دستاشو باز كرده بود و با صداقتی كودكانه
سعي داشت مردم ناباوري رو كه حرفهاش
رو گوش ميدادن مجاب كنه كه دنياي
" جون تپه "در دل يك شبدر نشسته
به روي يك گل ميخك بنفش در معرض
خطره اما مشكل اينجا بود كه اولين
سوال اهالي عمدتن خوشحال جون تپه
اون فيل بزرگ ناديدني نبود .
سوال اول اونها اين بود كه يعني واقعن
دنیای ما { جون تپه } اينقدر فسقليه ؟ !!!

نمايش انيميشن سينمايي " هورتون صدای هو می شنود " از تلويزيون ايران به اعتقاد
من يكي از برگ هاي درخشان هنر دوبلاژ را ثبت كرد .

در حركتي خاسته از ذوق و ايده اي كاملن جالب كه منشا و مبدا آن پيشتر در انجمن
گويندگان جوان استارت خورده بود نريشن ( روايت روي تصوير ) اين انيميشن به صورت
پرده هاي ضربي كه توسط استاد اين فن آقاي " مرتضي احمدي " پير پيش پرده خواني
كشور انجام شد از جمله لذت تماشا را دو چندان كرد .
كاري كه در قياس با صدا پيشگي ستاره سينماي كمدي جهان " جيم كري " در نقش هورتون
يك مقابله به مثل فرهنگی موفق و يك آداپتيشن _ بومي سازي هوشمندانه بود .

اما جان مايه اين انيميشن به نظر من چيزي بسيار سترگ تر و عميق تر از پوسته ظاهري
ماموريت خود خواسته يك فيل مهربان در نجات سرزمين و مردماني ناديدني بود .

هورتون اين فيل خوش صحبت ، ساده و تا حدي مبالغه گر خود را ملزم به انجام وظيفه اي
مي داند كه كمتر كسي بر حقانيتش باور دارد .
از طرفي در آن سوي شهردار جون تپه نيز دچار چنين مشكلي است اما آنچه كه در نهايت

موجب سرافرازي اين دو مي شود تنها يك چيز است : اعتقاد .

از ديد من انيمشن "هورتون صدای هو می شنود "‌ يكي از مذهبي ترين آثار اين چند ساله
سينماست كه در بهترين و ساده ترين نحو ممكن مفهومي را كه اولين و والاترین ماموريت الهي
پيامبران بوده را به مخاطب منتقل مي كند .
اين اعتقاد كه خداوند ـ خالق و بسیاری از موجودات هستی ناديدني هستند و بهتر است
به جای ديدن باورشان كنيم ، چنان در بطن و پوسته اين انيميشن پرفروش نشسته كه
هر بي اعتقاد بي مسلكي از ديدنش و البته باورش لذت خواهد برد .

پا نوشت :
1 _در شماره 46 هفته نامه شهروند امروز مقاله اي زيبا و خواندني به قلم " محسن آزرم "‌
درباره انيميشن " هورتون صداي هو مي شنود "‌ نوشته شده كه خواندنش خالي از لطف
نيست .

2 _ عنوان این مطلب برگرفته يكي از ترانه هاي "‌جهان "‌ است .

ما چند میلیون نفر

ommidvar — Sat, 17 May 2008 19:45:18 GMT

ما چند میلیون نفر

و حالا ما قله نشینان فوتبال این کشوریم .
حالا ما اجازه داریم تا از این لحظات که متعلق به اونهاییم و متعلق به ما هستند نهایت لذت رو ببریم .
حالا ما می تونیم بخندیم و شاد باشیم و به خاطر این شاد بودن خیلی چیزها رو ولو موقتی از یاد ببریم .
و این فراموشی موقتی کم چیزی نیست .
نصیب خیلی ها نشد اما ما برای رسیدنش و لمس کردنش سی و چهار هفته صبر کردیم و
نا امید نشدیم .
فکرشو بکن .. حالا ما اولیم ..
از امروز بعد از ظهر .. از امشب ... ما .. همه ما چند میلیون پرسپولیسی روزهای بهتری رو
پیش رو داریم . چون ما دنیای به مراتب قشنگتری رو میبینیم.
کارهامون رو بهتر و با انگیزه تر انجام میدیم ، نشاط بیشتری رو به جامعه تزریق می کنیم ،
لبخند میزنیم پس زیباتریم و این زیبایی رو با دیگران .. با همه اونهایی که ما رو می بینند
با همه اونهایی که از کنارمون رد میشن با همه اونهایی که ما رو میشناسن و نمیشناسن ..
تقسیمش می کنیم .. ، حالا چه پرسپولیسی باشند چه نباشند ..
حالا .. ما ، همه ما چند میلیون پرسپولیسی اولیم ..
آره .. حالا ما چند میلیون نفر .. قهرمانیم .
جناب خدا خیلی ممنون از شما .
آقای قطبی ، حمید استیلی ، آقای کاشانی ، کاپیتان باقری ،محسن خلیلی ، علی نیکبخت ، سپهر حیدری...
باشگاه پرسپولیس با همه عوامل داخل و بیرون زمین .. ما ، همه ما چند میلیون نفر از شما متشکریم .

Private Snug

ommidvar — Thu, 15 May 2008 13:26:18 GMT

Private Snug

پشت ساختمون محل کارم و دقیقن رو به
سمت بلوار کشاورز ساختمون اداری قرار
داره که مثل همه ساختمونها توجهی به
نمای پشتش یا بهتره بگم اونجا که کسی
نمی بینه و در معرض دید نیست نشده .
حجــم بـزرگی از سـیمان کـدر در فــضای
پیرامونی پنجره های یک شکل و بی تفاوت
که گذشت سـالها و در معرض دود و بــاد و
بارون موندنش ظاهر فاسد و بی رنگی بهش
داده .

اما توی یکی از طبقات این ساختمون ، پشت یکی از پنجره های پر تعداد و یه شکل ،
چند طبقه پایین تر از زاویه دید دفتر ما یه چیزی هست که واقعن همیشه برای
من جذاب و تا حد زیادی آرامش بخشه .
روی میز مدیریتی یکی از دفاتر ساختمون روبرو یه قاب عکس هست .
از اون فاصله بعید تنها چیزی رو که می تونم ببینم اینه که یه قاب عکس با زهوار های
طلایی رنگ تصویر معمولی زنی رو توی خودش جا داده .
زن که موهای مشگی رنگش در زمینه تیره تصویر تا حدی محو شده در حالیکه
نیم تنه اش کمی متمایل تر از زاویه دید مستقیم هست جایی نا معلوم رو خیره مونده.

نمی دونم اون آقای حدودن پنجاه ساله ای که من همیشه از پشت سر می بینمش در
طول روز چند بار به این عکس رو میزی که احتمالن تصویر همسرشه نگاه میکنه اما اینو
مطمئنم که محاله بتونه درک کنه که من از چند طبقه بالاتر در ساختمان روبرو چه تصویر
کلی از اون و اتاق و اکسسوار روی میزش دارم .
هر وقت که من برای کمی هوا خوری و یا سیگار کشیدن میرم پشت پنجره ،
بالاتر از غوغای ماشین ها و موتورسوارهای بلوار کشاورز ، جایی دور دست تر از نجواهای
در گوشی دخترها و پسرهای نشسته روی نیمکت های سبز رنگ میانه بلوار ،
در فاصله از گرفتاری ها و بیچارگی های روزگار ، حتی کمی دورتر از تنهایی و انزوای
خودخواسته معمولم ، در طلبی کاملن اختصاصی و خود درک به اون پنجره و تصویر
پس زمینه اش پناه می برم.
مطمئنم نه اون مرد میانسال و نه اون زن درون عکس که هرگز نمی تونم و نمی خوام
چهره دقیقی ازش ببینم هیچ وقت به این نقطه امن و دور از خطری که برای من ساخته اند
واقف نمیشند ..
نه اونها که بعید میدونم هیچ کس دیگه ای هم اگه روزی صدبار از همون زاویه و فاصله
که من می بینم نگاهی به اون منظره از دیوار سیمانی و کهنه و پنجره های هم شکل بندازه
متوجه چیزی بشه و یا اصلن باور کنه که میشه حس خاصی رو درش جستجو کنه ..
گاهی فکر می کنم احتمالن همه یه همچین گوشه خلوت و مضحکی رو برای خودشون دارن.
حتی اگه خودشون هم ندونن ... حتی اگه خودشون هم ندونن ...

به نام زن

ommidvar — Sun, 11 May 2008 21:40:18 GMT

                                     به نام زن

یکی از بهترین فیلمهایی که اخیرن و به طور کاملن اتفاقی موفق به دیدنش شدم فیلمی بود
محصول کشور تونس با عنوان " حلفئین ـ عصفور السطح " که در اکران بین المللی با نام
" BOY OF THE TERRACES " نمایش داده شده .

حکایت یا سوژه فیلم همون چالش قدیمی و البته هیجان انگیز کشف زن هست .

پسری به نام " نورا " که از بچگی به همراه مادر و بستگان
  به حمام زنانه محله میرفت وقتی به سن دوازده سالگی
می رسه یواش یواش متوجه یک سری تفاوت ها بین خودش
که تنها فرد ذکور اون حموم بوده با بقیه حضار اون جا میشه
و ...

یعنی دقت بفرمایید من وقتی"دایی جان ناپلئون" رو دیدم
کلی حرص خوردم که چرا نقش آقای کنگرانی رو من بازی
نکردم تا ور دست شازده اسدالله ( آقای پرویز صیاد )
شیوه سفر های استانی به ایالت سانفرانسیسکو رو زودتر
یاد بگیرم !!!

یا وقتی " ملنا " رو دیدم خدا میدونه چقدر حرص خوردم که
چرا من نباید جای اون تخم جن جوزپـه توی ایتـالیـا دنیـا بیام
تا حداقل توی صحنه های رویا و تخیلات پسر بچهه چلس
چلس ملنا (خانوم مونیکا بلوچی) رو ببوسم و بیب.. و بیب ..
و بیییببب ( جای ترکیبات غیر اخلاقی بوق آمده . مترجم ).

و حالا از وقتی که این فیلم رو دیدم روزی نیست که به
مخترع حمام های خانگی فحش ندم .

  به هر صورت بهترین تعریفم از این فیلم هم بر می گرده به همین دوتا مثال بالا .

  " حلفئین " از دید من ترکیبی بود از دایی جان ناپلئون و ملنا .

زندگی شرقی مردم حاشیه نشین تونس در خیلی از موارد اونقدر با آداب ما ایرانی ها قرین و نزدیکه
که واقعن مایه تعجبه و روایت حرفه ای کارگردان که با ساخت این فیلم چندین جایزه بین المللی رو
برده این فیلم محصول سال 1990 رو در حد استانداردهای سینمای روز دنیا مطرح میکنه .

جذابیت فیلم برای من اونقدر بود که با سفارت تونس تماس گرفتم و جویای معنی اسم اصلی فیلم شدم.

آقایی که فارسی رو با لهجه شیرینی صحبت می کرد گفت در فرهنگ تونسی حلفئین به اون دست
از محلات قدیمی گفته میشه که امکاناتی نظیر بازار و میدان و گذرگاه و " حمام " در اونها وجود داشته.

البته وقتی پرسیدم که از چه طریقی می تونم به دیسکت این فیلم دسترسی پیدا کنم جواب فرمودند:

شوما سیفارت الجمهوریه الایسلامیه در تونیس سفعارش بَدید اونهعا براعتان عرسال کنن .

منم در جواب فرمودم :

شوما فیکیر کرده ای سیفارت الجمهوریه الایسلامیه فیلمی رو که نصفش توی حموم زنونه
می گذره رو برای من ارسال میکنه ؟

فرمودند : ال هه هه هه .. ال هی هاها .. ال هوهوهو ...

آخرین باکره کوهستان / ات

ommidvar — Sun, 04 May 2008 14:44:18 GMT

" آخرین باکره کوهستان "

ثانیه ها را که ورق بزنی

تا انتهای گردنه زمان

تنها یک قلب راه مانده

او که از طپش بماند ،

آخرین باکره کوهستان

زیتون های خیس بیستون را

خواهد چشید

کسی چه می داند ،،،

شاید روزی فرهاد

راز شیرین تبرها را فاش کرد .

/////////////////////////////////////////////////
امید صیادی / ۱۳۸۵

" ات "

عقربه های بیهوده ،

در انتهای یک خورشید انتظار ، ، ،

زیر بارانی که والس میرقصید .

همان بارانی که

یک شب مانده در غروب ،

پایین نیامد و به شوخی ...

آمدنت را چشم گذاشت

و مثل من ...

همین من منتظر ....

حتی سایه ات را هم ندید .

و من گیج مانده ام ...

چرا همیشه این "ات" ..

به انتظار من متصل است ؟ !!!

نه به تو ...

نه به سایه ات ...

////////////////////////////////
امید صیادی ۱۳۸۵

SUE _ سوء

ommidvar — Wed, 30 Apr 2008 10:41:18 GMT

SUE
روز سه شنبه خبري مثل توپ در بين دوستان اينجانب صدا كرد .متن خبر چنين بود :

كانال تلويزيوني صداي امريكا در برنامه 2 شنبه شب اعلام كرده كه اميد صيادي
دستگير شده و ....
حالا اين بماند كه اصلن من كي م كه بخوان بگيرندتم ! و اصلن چرا بايد بگيرندتم آقا بيا ببين
چه شيون واويلايي در كواكين و برازين ( جمع مكسر كوي و برزن . مترجم ) به راه افتاد .

يعني تصور بفرماييد طبق شوك و حدس و پيش بيني هاي اين قبيل مواقع دقيقن در زماني
كه اينجانب در حال تناول شير پر چرب صبحانه بودم دوستان عزيزم بخاطر اين شايعه آرام
و قرار نداشتند و يك چشمشون اشك بود و يك چشمشون آه ؟ !

اني وي ! نهايتن ساعت 10 صبح "ساناز عزیز " تماس گرفتند و من هم ضمن تكذيب اين
خبر اعلام كردم واي به حال اين امريكايي هاي مادر قحقحه اگه چنين خبطي كرده باشند .

به اين ترتيب مني كه هر روز تا صلوه ظهر توي فكر اقساط عقب افتاده خونه قنبرك ميزدم
۳شنبه از ساعت 10 صبح به فكر دريافت غرامت چند ميليون دلاري از امريكايي ها بودم
اونهم به دليل تشويش اذهان عمومي و برهم زدن امنيت خانوادگي و خلاصه هر دليلي كه
بتونه يك "SUE" ي چند ميليون دلاري رو نصيبم كنه .
البته اين چند ميليون دلار نهايتن تا ساعت 12 ظهر ماليد . خبر اشتباه بود .
كذب نبود اشتباه بود چون بعد از كمي جستجو متوجه شدم كه يه وبلاگ نويس ديگه
( اميد رضا مير سيفي ) دستگير شده و ... خوب . حالا من نه يكي ديگه . چه فرقي ميكنه .

SUE ی ناموسی این دفعه
دختره قبل از ازدواج حامله ميشه و ابر و باد و مه خورشيد و فلك هم دست به يكي ميكنن
تا پسره كه كار خرابي كرده چندين سال از دختره دور بيفته . پسره آوازه خونه دختره هم
مزقون ميزنه . بچه شونم ميشه چي ؟ معلومه ديگه ..
حالا اين تخم نا بسم الله با استعداد ارثي ميشه يه ستاره موسيقي و ....

جون هر كي دوست دارين وجدانن ياد سلطان قلبها نيفتادين ؟ هان ؟ خوب خدمتتون عارضم
كه اين خلاصه داستان يه فيلم محصول 2007 ينگه دنياست كه خدات ميليون دلار فروش
كرده به نام August Rush.
يعني من اگه جاي وراث مرحوم فردين بودم الانه خشتك برادران وارنر رو پاره كرده بودم به
خاطر عدم رعايت حق كپي رايت و اينا .
البته فكر كنم خانوم ليلا فروهر كه اخيرن به مدد پوست كشي(با نسل كشي اشتباه نشود.
آن كش كسره دارد . مترجم ) بازم خوب مالي شده كه خدا به صاحبش ببخشه انشالله
خودش ميتونه به عنوان يكي از صاحبين اثر يقه هاليوودي ها رو بگيره و سوشون كنه
( با سووشون اثر خانوم دانشور اشتباه نشود . مترجم )
البته من هم اينجا بيكار نمي شينم چون اين فيلم رو بخاطر تبليغ خانوم" شانتال" خريدم
وگرنه من كجا و اگوست راش كجا .
خانوم شانتال پاييزان به نام ملت ایران من شما رو سو مي كنم به مبلغ 15000 ريال وجه
رايج مملكت . يعني مبلغ پرداختي براي دي وي دي اگوست راش !

سوء رای گیری حالا
به قول مهران مديري ما ايراني ها توي هر چيزي بي استعداد باشيم در جو گير شدن اُستاديم .

انتهای سال گذشته بود كه يكي از سايتها برترين هاي وبلاگ فارسي رو اعلام كرد .
همون موقع به چندتا از دوستان گفتم فقط در بين دوستاني كه لينكشون توي اين صفحه
است من حداقل 3 نفر رو با قاطعيت و اطمينان ميتونم اسم ببرم كه از اكثريت 10 نفر اول
اعلام شده هم برترن و هم بهتر به هر لحاظ كه فكر كنيد .

ليست اعلامي اون سايت در حالتي 70% ي شامل روزنامه نگاران و خبرنگاراني بود كه
مشخصن با نون قرض دادن و بدون در نظر گرفتن کیفیت مطالب صرفن در محیطی باند پیچی
شده در رده بهترين هاي وبلاگستان فارسي جا گرفته بودند .

حالا اون خيمه شب بازي بس نبود اخيرن سايت پرشین وبلاگ از زير مجموعه پرشين بلاگ
اقدام كرده به راي گيري و انتخاب برترين هاي وبلاگستان به انتخاب عموم .
اين دفعه ديگه واقعن گند قضيه در اومده . فقط يه چك بكنيد بين 30 وبلاگ اول چه
شاهكارهايي كه به چشمتون نمي خوره .
چس ناله هاي فراغ عشقي و مثلن ميني مال هاي تخمي تخيلي كه واقعن آدم رو به اين
فكر ميبره كه ملاك راي دادن چيه ؟
يعني واقعن سطح شعور عمومي ما تا اين حد پايينه كه كساني مثل بهنود و معروفي و
رواني پور و رويايي و .... حتي بين 30 انتخاب اول نباشن و در عوض يه تعداد يلو پيج !
رتبه دار باشند ؟
اين درست كه يه تعدادي انصافن هم وبلاگ هاي خوبي هستند به لحاظ منابع اطلاعاتي و
هم نويسندگان خوبي دارند اما متاسفانه اونها هم ( كه زياد هم نيستند ) دچار تبعات اين
راي گيري بي در و پيكر و خاله خان بازي شده اند .
به اعتقاد من اين راي گيري تنها يك فايده داشت و اونهم اين بود كه نشون داد مسئله
انتخابات آزاد حتی در بين " قشر شبهه روشنفكري جامعه ايراني " یا نزدیک به اونها دچار
چنان رابطه بازي و منفعت طلبي { دل خوش كنك هاي مقطعي } ميشه كه اصل مسئله از
بنياد به به فاك فنا ميره.
كماكان بايد دست بوس شوراي نگهبان و نظارت استصوابي باشيم كه انصافن حق بزرگي
بر گردن سلامت انتخاباتي جامعه ما دارند . تکبیر !!!

و ...

ommidvar — Sun, 27 Apr 2008 20:58:18 GMT

فقط کمی پایین تر ، با فاصله دو سه متن قبل تر ، برای اولین بار در زندگیم ،
محتاج و عبرت اموز کلام خودم شدم .

من دارم سعی خودمو می کنم ... اما باور کن این " سعی کردن " سخت ترین قسمت دنیاست .
می فهمی ؟ سخت ترینشه ...

از یه فیلم یه حرف خوب یاد گرفتم :

حتی یه ساعت شکسته هم دو بار در روز وقت رو درست نشون میده !

شباهت بلاهت :

ـ هی پسر میتونی یه زن رو یه جوری وصف کنی که حال کنیم ؟
+ اهوم .. وای اون سینه ها ... مثل دو تا کیسه شن .. وای ی ی ..
ـ هی پسر تو مطمئنی تا حالا یه زن واقعی رو درست لمس کردی ؟ !

مرد با سرعت دو چرخه اش را پا می زند و با حرص به پیشانی می کوبد :

+ اخه احمق بین این همه چیزای نرم دنیا اون کیسه های شن رو از کجا آوردی ؟
واقعن ابلهی .. واقعن ابلهی .. واقعن ...

از دیالوگ های فیلم 40 ساله مجرد

***

سمندریان : فیلم میبینی ؟
من : اره .. زیاد ، بیش از حد ..
سمندریان : اگه بخوای یه فیلم تاثیر گذار به یه نفر معرفی کنی پیشنهادت چیه ؟
من : .. اممم .. خوب .. سر الفردو گارسیا را برایم بیاورید ..

قیافه سمندریان ، شبیه چیزی در حدود علامت سوال ...

در حالیکه به سرعت از دفترش بیرون میومدم با تنها دست سالمم کوبیدم روی پیشونیم :

اخه احمق بین این همه فیلم های خوبی که دیدی این کله تخمی الفردو گارسیا رو از کجا آوردی ؟
واقعن ابلهی .. واقعن ابلهی .. واقعن ...

توضیح :

کماکان دست شکسته گچی است . یک انگشتی با صرف زمانی حدود چهل دقیقه نگاشته شد برای
فاصله گرفتن از چیزی به نام گذشته .

درخواست : کمکم کنید از یاد ببرم ... این روزها را ، خیلی چیز ها را .

ممنون .

که زندگی ما را کشت !!!

ommidvar — Sat, 05 Apr 2008 23:16:27 GMT

دوستان عزیز به علت تقریبن
واضحی که در تصویر میبینید
تا مدت تقریبن زیادی در خدمت
نخواهم بود .

واقعن تایپیدن با یک انگشت
از یک دست سخت است .
حتی فکرش را هم نکنید .

به عنوان یادگاری تا زمان
نا معلوم بازگشت این تابلوی
نیمه کاره ای را که در پس
زمینه مشاهده می کنید به
زور به شما تقدیم می کنم!

اسمش هست : روسـپـــی بلوار کشاورز !

باشد که این اخرین فضولی من در عالم هنر باشد .انشالله

شرح ماوقع رو هم نپرسید که چی شد اینجوری شد چون نمیتونم بنویسم و توضیح بدم.
همین چند خط رو هم به خفت نوشتم .
از تمام دوستانی که طی این مدت احوال جوی حال نزار ما بودند به شدت تشکر می شود.

در ضمن از اینکه به علت ناتوانی در امر خطیر تایپ ناتوان از پاسخ گویی و درج نظر برای
شما می باشم خیلی باس ببخشید .. و اینا .

دوستتان دارم خیلی زیاد .

وقت خوش ././././././././.

نرم نرمک می رسد اینک بهار . . .

ommidvar — Sat, 15 Mar 2008 23:15:18 GMT

نرم نرمک می رسد اینک بهار . . .

ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می شود هفتاد رنگ ...

فریدون مشیری

توضيحاتي پيرامون داستاني كه تمام شد .

ommidvar — Tue, 11 Mar 2008 18:31:18 GMT

توضيحاتي پيرامون داستاني كه تمام شد .

طبيعي ترين حس ما بعد از شنيدن يك خبر بد يا اطلاع از رخدادی ناگوار مثل مرگ دوستان
چي ميتونه باشه ؟
من ميگم بعد از ناراحتي هاي اوليه و بعد از اينكه كاملن مطمئن شديم هيچ كاري از دستمون
بر نمياد در اين حسرت مي مونيم كه ايكاش ديروز بود يا حتي كمي قبل تر تا شايد ميشد از
اون اتفاق بد و تلخ جلوگيري كرد .
اين يك واكنش طبيعي در ذهن ما هست در حاليكه ما همون فرصت ديروزي و قبلي رو داشتيم
با اين تفاوت كه آگاه نبوديم .
"‌بوسه بر رخ مهتاب " يك نگاه نه چندان عمیق و نه خیلی تازه به مشكلات و روابط طبقه متوسط
جامعه ايران امروز هست با اين حس و هشدار كه شاید هنوز فرصتی باشه واسه برگشتن به
روزهای گذشته.
با اين موخره بر مقدمه كه سعي كردم بوسه بر رخ مهتاب داستاني باشه ديالوگ محور كه در اون
مكالمات بار اصلی انتقال اطلاعات رو بر عهده داشته باشند ميرم سراغ توضيح مواردي كه تعدادي
دوستان درباره اون ها سوالاتي رو مطرح كردند :

دو كاراكتر اصلي داستان "‌اميد " _ "‌شهرام " :
هر دو يك حرفه دارند با علائقي مشترك نسبت به پديده هاي روز مثل ادبيات و سينما .
هر دوي اون ها از دوستي و معاشرت با زن هاي متعدد استقبال مي كنند و در مجموع
واكنشهاي هوشمندانه و يك ساني در باره مسائل و مشكلات دارند .

اميد سي ساله با اعتقادات و ارزش هايي هر چند بي اهميت و خاص خودش در پي تعريف
و توجيه اعمالي هست كه عبورش از مرزهاي عرفي و اخلاقی رو باعث شده و همين اون
رو دچار پارادوكس هاي زيادي كرده كه نمونه اي از اونها رو در جدل هاي گاه و بيگاهش با
كاوه مي بينيم .
شهرام با فاصله سني يك دهه از اميد اما ديگه دچار اون تناقض ها و توجيهات نيست .
و بي هيچ تفكر و مسئله خير و شري كاري رو انجام ميده كه غريزه اش بهش حكم ميكنه.

اين تفاوت بين اميد وشهرام ضمن نمايش تغيير عقايد انساني تغيير ذائقه جامعه معاصر
ايراني رو در تفاوت زمانی يك دهه نگاه و نقد ميكنه .
باورهاي كودكي ، نوجواني ، جواني و ميانسالي همه ما در طول زمان دچار تغيير و تحول
ميشن و اين تحول در وهله اول محصول تحولات اجتماع شعار محور پیرامونی ما هست .
اجتماعي كه ارزشهاش روز به روز بيشتر تحت تاثير و تهديد مسائلي با بنياد هاي مالي
قرار ميگيره و راحت معامله میشه.
نهایت اینکه .. امید و شهرام دو روی یک سکه و یا حتی بیش از اون ، هر دو یک نفر
هستند اما در دو بازه زمانی .

چرا رعنا بی دلیل خیانت می کنه ؟‌
خیانت لفظ و اتیکت پذیرفته شده ای هست . اما اینجا با کمی ملایمت میشه بهش بگیم
جستجو برای یافتن جواب سوالات با ارزش برای یک زن و بی ارزش برای مردان .
بحث نگاه فیمنستی نیست اما واقعیت اینه که در تمام داستان هیچ کدام از مردها اصلن
وجود و وجوه انسانی رعنا رو به رسمیت نمی شناسند و مستقل نمی بینند و صرفن اون
رو به عنوان قسمتی از مال خودشون که در معرض دستبرد دیگری قرار گرفته شناسایی
می کنند و تا پایان هم بر این باور باقی میمونن و در این بین حتی واکنش و دید کسری به
موضوع هم خارج از این قاعده نیست .
رعنا ، یک قربانی به تمام معناست . قربانی که جرات کرد سرش رو از سوراخ راحت و
امنش بیرون بیاره و کنجکاوی کنه اما جامعه و قواعد نانوشته اون فرصتی بهش نداد .

پايان داستان :
درمورد انجام داستان سوال زیاد بود .
خوب من هم در این قسمت بیش از هر زمان ديگه ای دچار وسواس زيادي بودم .
درباره پايان باز فكر كردم اما اين مدل از پايان بندي طي سال هاي اخير از رونق افتاده
ضمن اين بالشخصه هيچ علاقه اي به پايان مشخص و مستقيم ندارم .
بدم مياد از اينكه خواننده رو سوق بدم به سمت و سوي يك نتيجه گيري آرايش شده
و تحمیلی از طرف خودم .
پس نهايتن راه كاري كه در نظر گرفتم ايجاد چند پايان موازي بود بي اونكه كل كار رو
دچار سكته كنه و يا اينكه هركدام از اين پايان ها جدا از هم ديده بشه .

پايان فيزيكي داستان در آخرين ملاقات بين رعنا و اميد درون اتومبيل رعنا اتفاق ميفته :
شدم مثل حجم بی شکلی از ماهیچه و پوست ِ سرد که سخت ترین
کار ممکن براش نفس کشیدن بود ...

اين جا پايان كار اميد هست . اون در اين صحنه ميميره .
البته اين مرگ بسته به برداشت خواننده ميتونه دو حالت داشته باشه .
1 _ مرگ فيزيكي و جاني
2 _ مرگي كه پايان اميد بودن و آغاز شهرام شدن هست.

به هر حال استحاله شخصيتي از موارد مد نظرم بود كه سعي كردم در طول داستان با
شكستن ظرف زمان و مكان ( به واسطه روياهاي افراد ) حسش رو به خواننده القا كنم
اما تا چه حد موفق بودم نمي دونم .
بعد از اون پايان به ظاهر منطقی ما با سه پايان فانتزی و تا حدی آمیخته به خیال روبرو هستيم
که با کمی دقت در عین حال که می تونن ذهنیات یک فرد تهی و از دست رفته باشند امکان این
رو هم دارند که به خودی خودی رنگ واقعیت بگیرند .
پایان ها به این ترتیب :
1 ـ اميد ـ كاوه
2 ـ اميد ـ سمانه
3 ـ اميد ـ رعنا
كه در اين سه مورد موارد 1 و 2 در جهت روشن شدن تكليف گره هاي داستاني مواردي
رو بيان مي كنند ضمن اينكه در پايان قسمت { اميد ـ كاوه } يك بار ديگه ارجاع ميشيم به
لحظه تصادف اوليه اي كه در ابتداي داستان از زبان رعنا شنيده بوديم با اين تفاوت كه

اينبار صحنه رو از ديد اميد مي بينيم . ( همون استحاله شخصيت و شكست زماني )

در قسمت { اميد ـ سمانه } اشاره مستقيم سمانه به مرگ اميد
( اگه صاحب کار و همکارای سابقت بهادر رو متقاعد نکرده بودن که تو مُردی .. )
اين نكته رو به ذهن میاره كه شاید شهرام اصلن وجود خارجي نداشته .
افشاي رابطه اميد و سمانه نزد بهادر توسط كسري انجام شده و صاحبخونه رعنا بوده
كه كسري رو از رابطه همسرش با مردي بيگانه ( امید و نه شهرام ) با خبر كرده .
در اصل شخصيت شهرام به واسطه اولین برخورد که تنها رویارویی مستقیم بین این
دو نفر بود تبدیل به نقطه ي سياه و مركز منفي پارانوياي ذهني اميد شده و به مرور
بسط پيدا كرده .
من به صراحت معترفم كه اين نمونه از دگر بيني و توهم درباره { كسي ديگر } رو از
فيلم هاي "ديويد لينچ" اقتباس كردم كه البته كار خطرناكي بود چرا كه توان من در ارائه
و القاي چنين حسي بسيار كمتر و ضعيف تر از جناب لينج بوده و هست .

و در نهايت در قسمت { امید ـ رعنا } باز هم مثل موارد قبلي در فضايي آلوده به وهم و خيال
دست یازی اميد رو به رويا _ حسرت فرو خورده اش شاهديم جايي كه در گوش رعنا
زمزمه ميكنه: _ ما ، انجامش دادیم ... مگه نه ؟

آیا این روز که امید در آغوش رعنا بیدار شده صبح همون شبی نیست که رعنا به خونه اون
اومد ؟ آیا تمام داستان در حد فاصل یک خواب کوتاه اتفاق افتاده یا باز هم این ذهن و خیال
امید هست که در دنیایی دیگه به آرزوهاش میرسه ؟ یا شاید هم امید خیلی زود به این نتیجه
رسیده که بهتره قید چارچوب های اخلاقی رو بزنه و کاری رو انجام بده که هر مرد دیگری هم
اگر جای او بود انجام می داد ؟‌
این دیگه بسته به برداشت و سلیقه هر کس میتونه متفاوت باشه .

در نهايت ،،،،‌

پیام اخلاقی در کار نبود . حادثه ای نبود ... نتیجه گیری خاصی هم نداشت .
صرفن نگاهی بود به یک مقطع از روابط چند نفر در بطن جامعه ای رو به زوال به لحاظ اخلاقی .
چیزی مثل یک برش کوچک از یک کیک .
تمام حرفی که سعی کردم به واسطه " بوسه بر رخ مهتاب " بزنم همین بود .
قضاوت درباره توفیق یا عدم توفیقش هم واگذار میشه به نظر خوانندگان .